71ος Παράλληλος: Η μοναξιά του αναβάτη

    Share

    Ταξιδευτής
    Παλιό μέλος
    Παλιό μέλος

    Info
    Άντρας
    Εγγραφή: 17/12/2008
    Mηνύματα: 2594
    Ηλικία: 37
    Δημοτικότητα: 5340
    Μοντέλο: Honda RC 36 II
    Κράνος: Arai Chaser / Shark S900 Glow

    Riders on the storm...

    Απ: 71ος Παράλληλος: Η μοναξιά του αναβάτη

    Δημοσίευση από Ταξιδευτής στό Σαβ 16 Feb 2013, 7:07 pm

    Day 12

    Tromsø (N) - Honningsvåg (N)
    516 km


    Το λιγοστο πρωινο φως εκανε ματαιες προσπαθειες να μπει απο τις βαριες κουρτινες στο δωματιο.
    Κοιταξα εξω. Ο ουρανος ειχε αυτο το γκριζο/μπλε χρωμα ενος ουρανου που ειχε ξεχασει τι θα πει ηλιος προ πολλου.
    Οι προγνωσεις που εβλεπα ολες αυτες τις μερες ειχαν δυστυχως πεσει μεσα. Εξω φυσουσε ενας τρελος αερας και η βροχη επεφτε με τα κανταρια. Κωλοκαιρος.
    Πηρα μια βαθεια ανασσα και ανασηκωθηκα στον καναπε. Ελπιζα σημερα να ημουν τυχερος και ο καιρος επιτελους να εφτιαχνε, ομως το θεαμα εξω ηταν αποκαρδιωτικο.
    Δεν πειραζε. Αφου θα ηταν ετσι τα πραγματα δεν υπηρχε λογος να βιαζομαι τωρα.

    Ο φιλος Ole ειχε μολις ξυπνησει και σηκωθηκα να φτιαξω ενα καφεδακι και να δω με ηρεμια το προγραμμα. Σημερα ο προορισμος ηταν Ο Προορισμος. Μετα απο τοσες μερες στο δρομο, τοσα χιλιομετρα, τοσες περιπετειες, αναποδιες και αλλαγες.... σημερα θα εφτανα στο θρυλικο προορισμο: Nordkapp. Το Βορειο Ακρωτηρι.


     
    "Κατσε ρε μεγαλε. Ενας βραχος ειναι, μια πετρα, ενα ακομα σημαδι στην ακρη του χαρτη" -ηταν σαν να ακουγα τα λογια των πολλων. Αλλα οσοι διαβαζετε αυτες τις αραδες ξερετε.
    Ειναι το ιδιο το Προσκυνημα του καθε μηχανοβιου, ενα απο αυτα τα μερη που καθε ενας μας πρεπει να επισκεφτει εστω και μια φορα στη ζωη του, ενα απο τα Μεγαλα Ονειρα που μας κρατανε ζωντανους και μας ξεχωριζουν απο τις ηλιθιες μαζες που το μεγαλυτερο ονειρο τους αρχιζει και τελειωνει στα μπουζουκια και τις τρεντυ διακοπες...
    Θελει τρελα, παθος και φωτια φιλε μου ενα τετοιο ταξιδι και οσοι επιλεγουμε να καβαλαμε δυο ροδες ξερουμε καλα απο αυτα...

    Το σπιτι μεσα ηταν πολυ ζεστο και ομορφο, η απολυτη αντιθεση με το εχθρικο παγωμενο και βροχερο τοπιο που απλωνοταν εκει εξω. Δεν ηθελα να φυγω μεσα στη κακοκαιρια. Ομως επρεπε.
    Ημουν εδω για ενα σκοπο. Και δεν υπηρχε θεος η διαμονας να με κρατησει απο το να φτασω εκει.


     
    Κατεβηκα στο ερημο παρκινγκ.
    Η Αυρα με περιμενε ησυχα εκει, βρωμικη ομως μαχιμη, μπαρουτοκαπνισμενη θαρρεις απο τη συνεχη μαχη με το δρομο με τις αποστασεις με τα χιλιομετρα και τους καιρους.
    Ηταν μια εικονα που οσες φορες και να την εβλεπα θα μου εκοβε ξανα την ανασσα.


     
    Φορεσα ολο τον εξοπλισμο που ειχα και δεν ειχα. Διπλα ισοθερμικα, επενδυσεις, μπουφαν, αδιαβροχο, διπλα γαντια, μποτες, γκετες, μπαλακλαβα... Ελπιζα οτι δεν θα χρειαζοταν να το κανω αυτο αλλα εδω πανω ημουν τωρα στο ελεος μιας Φυσης που δεν χαριζεται...
    Εξοδος.
    Ενας τελευταιος αποχαιρετισμος με το νεο μου φιλο Ole και μια ακομα υποσχεση για να συναντηθουμε ξανα μια μερα καπου σε αυτο το μεγαλο μπλε πλανητη που λεμε σπιτι.


     
    Το βλεμμα γυρισε μπροστα, στη βροχη που τωρα επεφτε δυνατα. Η πολη χανοταν μεσα σε ενα ατελειωτο συννεφο και ολα ηταν σε τονους του γκριζου.
    Για να ταξιδεψεις σε ενα τετοιο σκηνικο χρειαζεται να εχεις γερα αποθεματα ηλιθιοτητας και αποφασιστικοτητας και εγω ειχα πολυ και απ' τα δυο.

    1η στο κιβωτιο. ΚΛΑΚ.
    Ζελατινα κατω.
    Ριξε ρε π@στη.

    Στο MP3 οι Archive με το Lights εφτιαχναν το τελειο soundtrack για αυτο που απλωνοταν μπροστα μου.


     
    Το κεντρο του Tromso ειναι σε ενα μικρο νησακι και η εξοδος ειναι εξισου εντυπωσιακη με την μεγαλη γεφυρα στην αλλη πλευρα. Κατω απο τη θαλασσα εδω υπαρχει ενα μεγαλο συμπλεγμα τουνελ που ενωνονται με διασταυρωσεις.
    Πρωτη φορα στη ζωη μου εβλεπα ...κυκλικο κομβο σε υπογειο τουνελ!


     
    Στην εξοδο ο εντυπωσιακος καθεδρικος ναος ξεχωριζε ακομα και μεσα σε αυτο το μουντο σκηνικο.


     
    Ξεκινημα με πολυ βροχη. Τωρα πια αδιαφορουσα για τις καιρικες συνθηκες.
    Ας εκανε οτι ηθελε. Σημερα θα εφτανα στο τελος της γραμμης.


     
    Τα χιλιομετρα τωρα εφευγαν γρηγορα πανω στην Ε6 και σαν καποιος εκει πανω να ακουγε τις σκεψεις μου, το σκηνικο αρχισε να αλλαζει.
    Η βροχη εκοψε και αποκαλυψε για αλλη μια φορα την απιστευτη ομορφια αυτης της χωρας.


     
    Καταρρακτες επεφταν απο ψηλα μεσα σε μια καταφυτη γιγαντια πλαγια του βουνου και καπου στη βαση σαν ενα λαγουμι το τουνελ...
    Μεγαλειωδη μεγεθη που ντροπιαζαν των ανθρωπων τα εργα...


     
    Η πολη συντομα αρχισε να ξεμακραινει στους καθρεφτες μου και η πυξιδα εδειχνε σταθερα ροτα στο βορρα.
    Ασυναισθητα αρχισα να σκεφτομαι το τελος του δρομου. Τι καιρο θα εβρισκα επανω; Θα ημουν τυχερος;


     
    Το τελος -εκει που δεν εχει αλλο μετα.
    Το κλεισιμο μιας πορειας, του κεφαλαιου, ενος κυκλου στη ζωη του καθενα που θα καταφερνε να φτασει εκει.
    Δεν ηταν τα χιλιομετρα ο αντιπαλος, ουτε η κουραση ουτε ο καιρος. Ο ιδιος σου ο εαυτος ηταν, τα φαντασματα που επιμελως ειχες κρυψει μεσα σε μικρα κουτακια στο πισω μερος του μυαλου σου...

    Τελικα αυτο το ταξιδι σε εστηνε απεναντι και σου εδειχνε τι ψαχνεις να βρεις στη ζωη σου ακομα και αν νομιζες οτι τα εχεις ολα.
    Εγω την απαντηση μου την ειχα παρει τωρα -και αν ειχα τα κοτσια ας την παραδεχομουν.


     
    Με τη βροχη να εχει κοψει τωρα ο καιρος επιασε να ζεσταινει και το fjord της Alta απλωνοταν μαγευτικο κατω απο εναν αγριο ουρανο.


     
    Τα ψαροχωρια διπλα στη θαλασσα συμπληρωναν μια εικονα τοσο τελεια που θα μπορουσε να ειναι απλα ενας ιδανικος πινακας ζωγραφικης...


     
    Στο προορισμο μου σημερα θα εφτανα βραδυ ουτως η αλλως, αλλα αφου το σκοταδι εδω πανω δεν υπηρχε ποτε πλεον δεν ειχα και λογο να βιαζομαι.
    Εδω πανω ειχα ξεχασει πλεον οσα θεωρουσα δεδομενα μια ολοκληρη ζωη.
    Αναθεωρηση. Η ουσια αυτου του τοπου.


     
    Φτανοντας εξω απο την Alta, την τελευταια πολη του βορρα, το fjord εφτιαχνε δεκαδες μικρα λιμανακια που καθρεφτιζαν τα καταπρασινα λοφακια πανω στο ηρεμο νερο... Η διαδρομη τωρα αποκτουσε ενδιαφερον!


     
    Αφησα πισω το τελευταιο fjord που θα εβλεπα και ανηφορισα το βουνο προς στις αχανεις εκτασεις της Finnmark, της μεγαλυτερης και πιο αραιοκατοικημενης περιοχης της Νορβηγιας.


     
    Συντομα το τοπιο αλλαξε για αλλη μια φορα δραματικα.
    Καθε ειδους βλαστηση εξαφανιστηκε και τη θεση του πηρε ενα απεραντο τιποτα.
    Το αποκαλυπτικο σκηνικο εμοιαζε σαν μετα απο ενα πυρηνικο ολεθρο που ειχε σαρωσει τα παντα... Ηταν μια εικονα που οσες φορες και να την εβλεπα δεν μπορουσα να την συνηθισω με τιποτα.


     
    Σταματησα στην ακρη του δρομου και αφησα την απεραντοσυνη της στεπας να με τυλιξει.
    Χρειαζομουν το καταλληλο soundtrack για αυτο το μερος: Sivert Høyem - Under Administration


     
    Ο Κωστας μου ειχε μιλησει για μια απεραντη ευθεια εδω. Μια τεραστια ισια γραμμη που απλωνοταν στη μεση του πουθενα για τριαντα ολοκληρα χιλιομετρα. Αλλο ομως να στο λενε και αλλο να το βλεπεις με τα ιδια σου τα ματια...

    "I can't remember your face anymore,
    Τhat too is lost...
    Your cold ashes scattered on the wind,
    Αcross the permafrost..."



     
    Το μερος ηταν πολυ υποβλητικο.
    Καθως διεσχιζα την απεραντοσυνη στη καρδια της Finnmark ενοιωθα να ταξιδευω στην ακρη του κοσμου...
    Εδω που το καλοκαιρι ο ηλιος δεν εδυε ποτε και το χειμωνα δεν εμφανιζοταν επι μηνες.
    Εδω που το Αρκτικο κλιμα εκανε τους χειμωνες να φτανουν και τους -54 βαθμους κελσιου και το καλοκαιρι δεν ανεβαινε σχεδον ποτε πανω απο τους +10.
    Στη καρδια του Ηλιου του Μεσονυχτιου και του Βορειου Σελας.

    (φωτο απο wikipedia)

     
    Δεν υπηρχε τιποτα γνωριμο εδω πανω. Στην ακρη του δρομου εκει που το ματι καποτε θα περιμενε να δει προβατα να βοσκουν εδω εβλεπε κατι αλλο.... Ταρανδοι!






     
    Και οι εκπληξεις δεν τελειωναν εδω.
    Περνωντας την Alta ειχα δει κατι που με ειχε παραξενεψει τοσο που πιστεψα οτι ηταν λαθος αλλα βλεποντας το και εδω πανω στο μικρο αγροκτημα στην ακρη του δρομου δεν μπορουσα παρα να σταθω και να κοιταζω σαν χαμενος.
    Τα δορυφορικα πιατα στα μπαλκονια δεν εβλεπαν πανω προς τον ουρανο, αλλα ...κατω προς τη γη!
    Απιστευτο! Ημουν τοσο ψηλα στο πλανητη πλεον που οι δορυφοροι για να τους βρεις επρεπε να σημαδεψεις χαμηλα προς τον οριζοντα! Τι ηταν αυτο το μερος...

     
    Η τεραστια ευθεια καποια στιγμη τελειωσε και μαζι και αυτο το αποκοσμο τοπιο. Ημουν παλι στα πεδινα. Περνωντας χαμενος στις σκεψεις μου απο τον μικρο οικισμο του Skaidi και μαγεμενος απο οσα εβλεπα δεν εδωσα σημασια στο GPS που ανεφερε οτι απο εδω μεχρι το Nordkapp υπηρχαν μολις δυο βενζιναδικα -και οτι το ενα μολις το ειχα περασει.
    Δεν πειραζει, σκεφτηκα. Θα βαλω στο επομενο που ειναι λιγα χιλιομετρα πιο περα.

    Καταλαβαινετε φανταζομαι το ποσο θα το μετανοιωνα αυτο στη συνεχεια...

    Φτανοντας στο βενζιναδικο μια πολυ δυσαρεστη εκπληξη με περιμενε: το μαγαζι ειχε κλεισει για το βραδυ! Δεν το ειχα υπολογισει αυτο. Τωρα;
    Για το Nordkapp εμεναν ακομα 140 χιλιομετρα και ο δεικτης ηταν στο 1/4. Θα εφτανε; Σκεφτηκα το να γυριζα στο Skaidi αλλα τωρα ηταν 50 χιλιομετρα πιο πισω και κανενας δεν μου υπεγραφε οτι δεν θα ειχε κλεισει και αυτο στο μεταξυ. Αλλη μια δυσκολη επιλογη μπροστα μου.
    Αποφασισα να ρισκαρω. Θα συνεχιζα.

    Για αλλη μια φορα εκοψα ρυθμο και αφησα τη μηχανη να ρολαρει στον μικρο επαρχιακο δρομο.
    Και εκει την ειδα. Μια μεγαλη κιτρινη πινακιδα με τις μαγικες λεξεις που περιμενα να δω: Nordkapp 137.


     
    Εκανα σαν μικρο παιδι! Τα γραμματα αυτα εδιναν σαρκα και οστα σε ενα ονειρο τοσων χρονων. Ημουν ΕΔΩ!
    Και η συνεχεια αποδειχτηκε ακομα καλυτερη. O E69, η βορειοτερη κεντρικη οδικη αρτηρια στο κοσμο ηταν μπροστα μου. Το τελος αυτου του δρομου ηταν η ακρη του βραχου του Nordkapp!


     
    Οπως ο δρομος του Ατλαντικου στην αλλη πλευρα της χωρας, ετσι και εδω η διαδρομη αρχισε να ακολουθει στην ακτογραμμη της Βορειας θαλασσας, μια στενη γκριζα κορδελα που αγκαλιαζε την ακτη, με το βραχο στη μια πλευρα και τη θαλασσα στην αλλη.
    Εβαλα να παιζει ενα κομματι που κρατουσα καιρο φυλαγμενο και αφησα το βλεμμα μου να χαθει στον οριζοντα.
    "When I go, I go alone
    There ain't noone
    Ever looking out for me.

    Just the sun,
    My own lean shadow
    And the wind out among trees.

    Home, it's far beyond
    Long lost horizons
    Home I'll never see..."

    Sivert Høyem - Prisoner of the road








     
    Για καποιο λογο ενοιωσα αυτο το τοπιο να με υποβαλλει.
    Η απολυτη ερημια του μερους... Χιλιομετρα επι χιλιομετρων χωρις ψυχη ζωσα...
    Η πληρης ελλειψη καθε ζωης... Μονο πετρα και βρυα σε ενα παγωμενο, σκληρο αφιλοξενο τοπιο...
    Ο τεραστιος βραχος της στεριας που κοβοταν αποτομα σαν με μαχαιρι πανω στη θαλασσα...
    Η απεραντοσυνη του ωκεανου και η αισθηση οτι τωρα ακροβατουσα στην ακρη μιας ολοκληρης ηπειρου...




     
    Kατι ηλεκτρικο πλανιοταν στην ατμοσφαιρα...


     
    Τα τοπια χανονταν μεσα σε μια ομιχλη που εκανε το μερος να μοιαζει ακομα πιο ονειρικο.
    Ομως εγω περιμενα να βρω εδω κατι που χρονια ετρωγε το μυαλο μου -το περιφημο τουνελ του Nordkapp.


     
    Βλεπετε το Βορειο Ακρωτηρι δεν ειναι στην στερια. Βρισκεται στο βορειοτερο ακρο ενος μικρου νησιου ονοματι Magerøya, το οποιο ενωνεται με την στερια με ενα απο τα πιο εντυπωσιακα υποθαλασσια τουνελ της χωρας μηκους 6.875 μετρων και βαθους 212 μετρων κατω απ' τη θαλασσα.
    Στις εισοδους ειχε κατι θηριωδεις μεταλλικες πορτες που εκλειναν το χειμωνα για να εμποδιζουν το νερο που εσταζε μεσα στο τουνελ απο το να γινει παγος. Αυτες οι πορτες ομως δεν εμεναν κλειστες. Ανοιγαν αυτοματα οταν πλησιαζε καποιο οχημα (!) ενω το καλοκαιρι εμεναν μονιμα ανοιχτες μιας που η κινηση του δρομου ηταν μεγαλυτερη.

    Εδω βρισκονταν ομως και τα διαβοητα διοδια που ειχαν κανει απειρους ταξιδιωτες να στεναξουν: 20 ευρω για το οχημα και 6 ευρω ανα επιβατη (!!) και αυτο και στις 2 πλευρες του τουνελ! Εφτασα στην εισοδο προετοιμασμενος για την αφαιμαξη που θα ακολουθουσε και εκει δεν πιστευα την τυχη μου!
    Απο τις 29 Ιουνιου 2012 η διελευση ηταν πλεον δωρεαν και εγω ημουν εδω μολις λιγες μερες μετα...!

    Η εισοδος του τουνελ εχασκε τωρα μπροστα μου τυλιγμενη στην ομιχλη και τα κιτρινα φωτα την εκαναν να μοιαζει σαν να εχει παρει φωτια ενω μια σειρηνα ηχουσε δυνατα καθε λιγα δευτερολεπτα, μεσα σε ενα απολυτα ερημο σκηνικο που θα μπορουσε να ειναι βγαλμενο απο ταινια τρομου...

    Αν υπηρχε δρομος για την κολαση αυτη θα μπορουσε καλλιστα να ειναι η εισοδος...


     
    Μπηκα μεσα, αναμεσα στις θεορατες μεταλλικες πορτες και το δυνατο σφυριγμα της σειρηνας αντηχουσε στα τοιχωματα και τα αυτια μου.
    Η ομιχλη στροβιλιζοταν στα φωτα της οροφης σε ενα θεαμα αποκοσμο και ο δρομος αρχισε να κατηφοριζει αποτομα προς τα κατω στα εγκατα της γης σε μια διαδρομη που εμοιαζε να μην εχει τελος, σε μια καθοδο σαν για την εισοδο στη κολαση...

    Τιναξα την ανατριχιλα που κατεβαινε τη πλατη μου και στο μυαλο μου ηρθαν οι στιχοι του Chris Rea...
    "Οn your journey cross the wilderness
    From the desert to the well
    You have strayed upon the motorway to hell..."

    Δυναμωστε...


     
    Το φως στην αλλη πλευρα του τουνελ ηρθε σαν σανιδα σωτηριας. Πισω απο αυτο το μικρο βραχο κρυβοταν το Honningsvåg, το μικρο χωριουδακι στην ακρη του νησιου.


     
    Ειχα φτασει! Εβαλα στα γρηγορα βενζινη στο μοναδικο πρατηριο του νησιου και πηγα να αφησω τα πραγματα στο ξενωνα που θα εμενα το βραδυ.
    Απο τα δυτικα ερχοταν ομιχλη και στον ουρανο τα βαρια μαυρα συννεφα δεν εδειχναν καλες διαθεσεις. Σκεφτηκα τι να εκανα.

    Το GPS εδειχνε την αποσταση που με χωριζε απο το Ακρωτηρι και τα νουμερα στην οθονη ηταν σαν να με προκαλουσαν πειρακτικα. "Παμε ρε. Αφου το ξερεις οτι το θελεις. Κοιτα ποσο εμεινε."
    Καβαλησα και εβαλα μπροστα χωρις σκεψη. Μονο 19 χιλιομετρα ειχαν μεινει.
    Αυτα τα 19 χιλιομετρα εμελλαν να ειναι τα πιο επικινδυνα ολης της ζωης μου...


     
    Το νησακι απ' ακρη σ' ακρη ειναι 30 χιλιομετρα -ενα βουνο ουσιαστικα που καποτε οι παγετωνες εκοψαν απο την στερια και εκαναν νησι.
    Οδηγουσα στο μικρο δρομο του νησιου με τη ψυχη στο στομα και τη καρδια να χτυπαει στα κοκκινα. Ημουν ΕΔΩ, οι ροδες της μηχανης μου πατουσαν στο θρυλικο δρομο του Nordkapp... Δεν το πιστευα...


     
    Και το τοπιο μεσα στην ομιχλη και τη καταχνια ηταν τελειως εξωπραγματικο, σαν να ημουν σε ενα αλλο πλανητη...


     
    Κοιταζα το κοντερ και με καθε ενα χιλιομετρο που εφευγε, η καρδια ανεβαζε αλλη μια δεκαδα σφυγμους. 13, 12, 11, 10, 9...
    Μια ανασσα με χωριζε τωρα απο το τερμα! Θα τα καταφερνα!
    Ναι. Νομιζα.

    Καθως ο δρομος ανηφορισε τη πλαγια του βουνου και βγηκε στο μεγαλο πλατωμα ξεσπασε η Κολαση του Δαντη!
    Η βροχη ξαφνικα δυναμωσε αποτομα και ο πιο δυνατος αερας που αντιμετωπισα ποτε αρχισε να με πλαγιοκοπει με τρομακτικη δυναμη προσπαθωντας να ριξει τη μηχανη στα γκρεμια που εχασκαν στην ακρη του στενου δρομου.
    Κατεβασα ταχυτητες, ανεβασα ψηλα τις στοφες και κρεμαστηκα ολος στην αριστερη πλευρα της μηχανης σε μια απελπισμενη προσπαθεια να κρατησω τη μηχανη στο δρομο. Σφαλιαριζα με ολη μου τη δυναμη κλιπον και ντεποζιτο προσπαθωντας να τραβαω τη μηχανη προς το κεντρο ενω ο ανεμος ξανα και ξανα την πετουσε σαν παιχνιδακι προς τα χαντακια!


     
    Η ορατοτητα μπροστα μου τωρα ηταν το απολυτο μηδεν. Η ομιχλη ειχε καλυψει τα παντα στο ερημο μικρο δρομο που εμοιαζε να πηγαινει στο χαος...
    Το Ακρωτηρι εδειχνε τα δοντια του.


     
    Εφτασα τρεμοντας απο την υπερενταση σε μια εσοχη του δρομου που ο ανεμος εκοβε και κοιταξα το κοντερ. Τεσσερα χιλιομετρα. Τεσσερα! Τοσο κοντα αλλα και τοσο μακρυα! Ακομα και αν καταφερνα να φτασω στο τερμα του δρομου δεν θα εβλεπα τιποτα.
    Γυρισα με προσοχη τη μηχανη πισω και κατεβηκα παραδομενος τη πλαγια προς τον ξενωνα.

    Αποψε το Ακρωτηρι ειχε νικησει.
    Εγω ομως δεν ειχα πει την τελευταια μου λεξη ακομα...

    Ταξιδευτής
    Παλιό μέλος
    Παλιό μέλος

    Info
    Άντρας
    Εγγραφή: 17/12/2008
    Mηνύματα: 2594
    Ηλικία: 37
    Δημοτικότητα: 5340
    Μοντέλο: Honda RC 36 II
    Κράνος: Arai Chaser / Shark S900 Glow

    Riders on the storm...

    Απ: 71ος Παράλληλος: Η μοναξιά του αναβάτη

    Δημοσίευση από Ταξιδευτής στό Σαβ 16 Feb 2013, 7:10 pm

    Day 13

    71° 10' 21"

    Το πρωι ηρθε γκριζο και μουντο στον ομορφο ξενωνα του Honningsvag.
    Κατεβηκα στη μεγαλη κουζινα και βεβαια η πρωτη κινηση καθε χαρμανη Ελληνα που σεβεται τον εαυτο του ηταν να ψαξω για καφε (αφου τσιγαρα δεν καπνιζω). Συντομα με μια ζεστη κουπα μαγικου ζωμου στα χερια εκατσα στο ησυχο σαλονι διπλα στο μεγαλο παραθυρο για να σκεφτω τι θα εκανα τελικα σημερα. Ηταν νωρις ακομα και ημουν μονος. Ωραια. Τη χρειαζομουν την ησυχια τωρα.
    Απλωσα χαρτες και προγραμματα στο τραπεζι και καθισα να τα χαζευω.

    Κανονικα θα πηγαινα απο χθες το βραδυ στο ακρωτηρι ωστε σημερα το πρωι να ξεκινουσα για την καθοδο πλεον προς την επομενη μεγαλη αγνωστη χωρα που απλωνοταν μπροστα μου μαγευτικη και μυστηρια: τη Φινλανδια.
    Ομως για αλλη μια φορα το αρχικο σχεδιο ειχε παει απατο. Τι εκπληξη.

    Θελοντας και μη θα επρεπε να κατσω εδω αυτο το πρωινο μεχρι να φτιαξει ο καιρος λιγο ωστε να ανεβω πανω. Βεβαια αυτο ηταν ρωσικη ρουλετα -οι συνθηκες τωρα μπορει να εμοιαζαν κακες ομως ηξερα οτι θα μπορουσαν να χειροτερευσουν πολυ περισσοτερο απο τη μια στιγμη στην αλλη. Μηπως να πηγαινα ετσι και οτι εβλεπα;
    Οι πολυ ακριβεις προγνωσεις της μετεωρολογικης υπηρεσιας προεβλεπαν κακοκαιρια για σημερα, αυριο και ολο το Σαββατοκυριακο. Θυμηθηκα το φιλο Πανο που ειχε ερθει στο Ακρωτηρι πριν χρονια και δεν ειχε καταφερει να δει απολυτως τιποτα απο την ομιχλη. Μεχρι χθες το βραδυ θα ελεγα οτι ηταν υπερβολικος, ομως τωρα ηξερα καλυτερα.
    Το να βρεις το Ακρωτηρι με καλο καιρο ηταν λαχειο που σου κληρωνε αμα γουσταρε αλλιως...

    Να πηγαινα τωρα το πρωι η να καθομουν αλλη μια μερα εδω περιμενοντας να ανοιξει λιγο ο καιρος;
    Το μονο σιγουρο ηταν οτι δεν υπηρχε περιπτωση να εφευγα ετσι. Δεν ειχα ερθει μεχρι εδω για να αφησω μερικα συννεφα να με εμποδισουν να δω αυτο που περιμενα τοσα χρονια! Στα ταξιδια μου αν ειχα μαθει κατι με τοσες περιπετειες ηταν οτι τα πραγματα εχουν τον τροπο τους να φτιαχνουν στο τελος.

    Οσο ομως προσπαθουσα να δειχνω αισιοδοξος τοσο ο καιρος εξω εκανε οτι μπορουσε για να με διαψευσει. Η βροχη τωρα ειχε δυναμωσει και χτυπουσε τα παραθυρα με μανια και απο την παρακειμενη πλαγια το συννεφο κατεβαινε ερποντας προς το μερος μου. Επανω τωρα δεν ηθελα να σκεφτομαι καν πως θα ηταν τα πραγματα. Η web camera που υπαρχει στη ταρατσα του κτηριου στο Βορειο Ακρωτηρι και που παρακολουθουσα απο το πρωι εδειχνε μια τρομακτικη εικονα με τα παντα τυλιγμενα σε ενα καταλευκο πεπλο νεφους και βροχης. Το μερος ηταν απλησιαστο. Ουτε για αστειο να πηγαινα τωρα!
    "Κοιτα που διεσχισα ολη την Ευρωπη και μια ανασα πριν το τελος το ατιμο ακομα μου αντιστεκεται!" μουρμουρισα.

    Καπου εκει τις σκεψεις μου διεκοψε μια φιγουρα που εμφανιστηκε στις σκαλες. Ηταν ο συγκατοικος μου στο δωματιο, ενας συμπαθεστατος μεσηλικας Γερμανος ποδηλατης. Ειχε ξεκινησει απο το Ελσινκι και ειχε κανει 1800 χιλιομετρα μεχρι εδω, πανω σε ενα ποδηλατο που εσερνε και τρειλερ! Να! Πανω που νομιζεις οτι κανεις κατι αξιο λογου ερχεται κατι τετοιο και σου γ@μ@ει τη φαντασιωση! Τι να λεμε τωρα...

    Εφερε το πρωινο του χαμογελαστος στο τραπεζι και κατσαμε παρεουλα να κουβεντιαζουμε. Ηθελε να ανεβει και αυτος στο Ακρωτηρι αλλα ο καιρος τον ειχε καθηλωσει εδω. Βεβαια δεν βιαζοταν. Μεχρι το Σαββατο που θα επαιρνε το λεωφορειο που θα τον γυριζε στο Ελσινκι ειχε μερες για να καταφερει να δει το Ακρωτηρι με καλο καιρο.
    Του μιλησα για οσα κουβαλουσα στους ωμους, για οσα με εκαναν τελικα να παρω τους δρομους στη ζωη μου, για αυτα που με εσπρωξαν να κανω τη τρελα πραγματικοτητα, για ολα αυτα που ηθελα να αφησω πισω και ολα εκεινα που εψαχνα να βρω μπροστα.
    Μιλησαμε για χιλια δυο πραγματα: για τις διτροχες συντροφους μας, για ταξιδια, για δουλειες, για την οικονομικη κριση, για ονειρα και στοχους ζωης, για αγαπες και μνημες παλιες, για τη ζωη την ιδια τελικα.

    Καθομουν εκει και τον εβλεπα να μου μιλαει καθως μοιραζομασταν τη μαρμελαδα και το ζεστο ψωμι που ειχε φερει και για αλλη μια φορα θυμηθηκα ποσο ιδιοι ειμαστε ολοι οι ανθρωποι σε αυτο το κοσμο τελικα.
    Τι θα ελεγε οτι ηταν Γερμανος; Δεν ηταν εχθρος μου, δεν ειχα να χωρισω απολυτως τιποτα. Ισα ισα που που στα ματια μου αυτος ο καλοσυνατος χαμογελαστος ξανθος κυριουλης δεν ηταν ο απομακρος "ξενος" του ελληνικου τουρισμου αλλα καποιος με τον οποιο με ενωναν πολυ περισσοτερα απο αυτα που μας χωριζαν. Ακομα και αν δεν θα βρισκομασταν ποτε ξανα ειχαμε μοιραστει ενα πολυ ομορφο πρωινο παρεα και αυτο δεν θα ξεχνιοταν. Απο τετοια υλικα ειναι φτιαγμενη η αληθινη ζωη φιλε και οχι απο πολυχρωμα κουμπακια σε οθονες με 3000 "φιλους"...


     
    Ειχε παρει να μεσημεριαζει και αρχισα να αγχωνομαι που ημουν ακομα εδω δυο βηματα απο το τελος χωρις να εχω καταφερει ακομα να φτασω εκει και η ωρα περνουσε. Δυστυχως οταν ο χρονος που εχεις να ταξιδεψεις ειναι περιορισμενος οσο και να μην το θες καποιες στιγμες νοιωθεις την πιεση του προγραμματος, των αποστασεων, των χιλιομετρων που εχεις ακομα μπροστα.
    Αυτο που ηξερα ηταν οτι τωρα ηταν Τεταρτη και την Παρασκευη θα επρεπε να βρισκομαι στο Oulu της Φινλανδιας οπου με περιμενε η καλη μου φιλη η Oili να με φιλοξενησει στο πατρικο της. Περα απο αυτο δεν ειχα καποιο αλλο συγκεκριμενο προορισμο παρα μονο το οτι θα ηθελα να περνουσα και απο το περιφημο χωριο του Αι Βασιλη στο Rovaniemi.

    Απο εδω και κατω δεν ειχα σκεφτει καθολου τη διανυκτερευση και τη διαδρομη μου. Ελεγα να εβαζα ροτα για τα συνορα με τη Φινλανδια για οπου βγω και να κατεληγα να κανω ελευθερο καμπινγκ στη τεραστια λιμνη Inari στη Βορεια Φινλανδια.
    Με τετοιο καιρο να στηνω το τσαντηρι ομως; Θα εκοβε; Τι θα εβρισκα μπροστα μου; Μηπως να εψαχνα λιγο το τι να δω και που να παω; Αυτες οι σκεψεις τριγυριζαν στο μυαλο μου τωρα, χωρις να γνωριζω οτι οι θεοι του ταξιδιου ειχαν ηδη τα δικα τους σχεδια για μενα...

    Ο Γερμανος με σκουντηξε και εδειξε την εικονα στη web camera του ακρωτηριου. "Ρε συ, σαν να το βλεπω πολυ καθαρο το τοπιο τωρα. Ανοιξε ο καιρος η ειναι η ιδεα μου;"
    Δεν ηταν. Οντως το πυκνο συννεφο και η καταχνια που υπηρχε απο χθες το βραδυ στο Βραχο ειχε φυγει οσο ξαφνικα οσο ειχε ερθει και τωρα το απεραντο μπλε του μοναδικου τοπιου απλωνοταν στην μικρη οθονη του υπολογιστη απ' ακρη σ' ακρη!
    Σηκωσε τα ματια απο την οθονη, με κοιταξε με σοβαρο βλεμμα και ειπε: "Ανεβα. Τωρα."

    Πριν ολοκληρωσει τη κουβεντα του εγω ημουν ηδη επανω και ετοιμαζομουν.
    Εβαλα τα δερματινα και τις μποτες με το πασο μου θελοντας να απολαυσω αυτη την παλια ιεροτελεστια του μηχανοβιου. Διοτι αυτη τη φορα δεν ντυνομουν για μια ακομα βολτα στα περιξ, αλλα για ενα προορισμο που κυνηγουσα μια ολοκληρη ζωη.
    Κατεβηκα κατω, χαιρετησα το Γερμανο φιλο και βγηκα εξω.
    Ο καιρος ειχε ανοιξει μεχρι εδω στο χωριο και αυτο σημαινε οτι τωρα ηταν η μεγαλη μου ευκαιρια!
    "Αυτο ηταν. Σου 'ρχομαι." ψυθιρισα και γυρισα το κλειδι στη μιζα.


     
    Τα τριαντα χιλιομετρα που χθες το βραδυ εκανα με τη ψυχη στο στομα σημερα εφυγαν σε χρονο μηδεν. Η Αυρα καταπινε σβελτα το στενο στροφιλικι του βουνου, ομως εγω ειχα κλειδωσει πανω σε αυτο το μικρο κομματι μπλε ουρανου που φαινοταν τωρα δειλα πισω απο τα συννεφα.
    Π α μ ε ! ! !

    Καθως εκανα τα τελευταια χιλιομετρα πριν το Βορειο Ακρωτηρι ηταν σαν να ταξιδευω στο απολυτο τιποτα.
    Μου θυμισε εκεινα τα φιλμακια πανω στις παλιες μηχανες προβολης, οπου η μπομπινα εφτανε στην ακρη της και ξετυλιγοταν για να δειχνει απλα το κενο φως του προβολεα.
    Ετσι και τωρα, φτανοντας στην ακρη του κοσμου το τοπιο θαρρεις ξετυλιγοταν και τελειωνε και αυτο μαζι με τη διαδρομη...

    Πως νοιωθεις οταν φτανεις στο τελος του Δρομου;


     
    Πλησιασα στη πυλη, πληρωσα το ακριβο αντιτιμο στο νεαρο Νορβηγο και παρκαρα τη μηχανη στην αλανα μπροστα στο μακροστενο, χαμηλο πετρινο κτηριο με το λευκο θολο που εμοιαζε κατι αναμεσα σε παλιο τουριστικο ξενοδοχειο του ΕΟΤ και φουτουριστικο σπιτι του μελλοντος.


     
    Η καρδια αρχισε να χτυπαει με μανια το στηθος λες και ηθελε να βγει εξω.
    Σαν σε ονειρο περπατησα προς την εισοδο του κτηριου με τα ποδια κομμενα. Ημουν επιτελους εδω.

    71° 10' 21".
    Καλωσορισατε στο Nordkapp.



     
    Περασα στο πλαι του κτηριου και προχωρησα για την ακρη. Ενας παγωμενος ανεμος φυσουσε δυνατα και σαρωνε τα παντα.

    Το μυαλο μηδενισε.
    Η φωνη σωπασε.
    Τα ματια μουσκεψαν.
    Οι λεξεις εχασαν το νοημα τους...
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    Nordkapp 2012


     
    Το Βορειο Ακρωτηρι ανοιγοταν τωρα μπροστα μου σε ολο του το μεγαλειο! Τα συννεφα εφταναν μεχρι το τελος του οριζοντα πανω σε εναν ουρανο που θαρρεις και μπορουσα να αγγιξω. Ημουν στην ακρη του κοσμου! Πιο πανω απο εδω υπηρχε μονο η Αρκτικη και ο Βορειος Πολος της γης!

    Σταθηκα σαν χαμενος στην ακρη του αποτομου βραχου απλα να κοιταζω αυτο το απεριγραπτο θεαμα, μια εικονα που σημαινε τοσα πολλα για μενα.
    Το ονειρο που εγινε πραγματικοτητα. Οι κοποι που στο τελος του δρομου ανταμειβονται. Μα πανω απο ολα η γνωση του οτι ολα ειναι δυνατα αρκει να το θελησουμε αληθινα και να παλεψουμε για αυτο!
    Εδω πανω ενοιωθα μια απεραντη ελευθερια να με γεμιζει -απο εδω θα μπορουσα να παω οπουδηποτε στο κοσμο πλεον.
    Τα ονειρα μας ειναι τωρα το μονο οριο.
    "It's my time to be waiting,
    All locked down, chained in the hole,
    But when my waiting is done
    I'm gonna give it a whirl..."


    Sivert Høyem - Give It A Whirl


     
    Μπροστα στη θεα αυτη δεν αντεξα αλλο. Ακουμπησα στα κιγκλιδωματα και αρχισα να κλαιω σαν μωρο παιδι...
    Παναγιωτη, Μανο, ειμαστε ΕΔΩ ρε παιδια!! Τα καταφεραμε! Τα καταφεραμε ρε...

    Ενοιωσα επιτελους ενα μεγαλο φορτιο να φευγει απο τη πλατη μου. Τα ειχα καταφερει, οχι μονο για παρτη μου αλλα και για ολους οσους δεν μπορουσαν να ειναι εδω μαζι μου τωρα...

    Πηρα βαθεια ανασσα και προχωρησα προς το μερος του πασιγνωστου μνημειου και σταθηκα κατω απο την μεγαλη μεταλλικη υδρογειο.
    Τοσα χρονια εβλεπα αυτη την εικονα σε φωτογραφιες αλλων ταξιδιωτων και ακομα δεν μπορουσα να το πιστεψω οτι τωρα ημουν εγω εδω στη θεση τους!


     
    Ο κοσμος ηταν λιγοστος αυτο το παγωμενο απογευμα.
    Κανεις δεν μιλουσε εδω. Οι επισκεπτες τριγυριζαν εδω και κει σαν φαντασματα, ολοι χαμενοι στις σκεψεις τους.
    Το Βορειο Ακρωτηρι ειχε αυτη την επιδραση επανω στον επισκεπτη. Ερχοσουν εδω και ενοιωθες να πλημμυριζεις συναισθηματα που πασχιζουν να βγουν εξω το ενα πανω στο αλλο με το μυαλο ενα κουβαρι.

    Ισως ηταν η σκεψη του οτι τωρα στεκομασταν κυριολεκτικα σε μια απο τις ακρες του κοσμου που ξεραμε, η ισως η γνωση οτι ολα εχουν ενα τελος και τιποτα δεν ειναι απεραντο αληθινα. Οι τοποι, οι ανθρωποι, ο χρονος...
    Αρχη και Τελος.

    Αρχισα να περιπλανιεμαι στο χωρο θελοντας να συγκρατησω καθε μικρη λεπτομερεια αυτου του μερους.
    Σε μια ακρη υπηρχε ενα παραξενο συμπλεγμα απο επτα πετρινους κυκλους που εμοιαζαν με τεραστια νομισματα. Ηταν ενα γλυπτο που λεγοταν Barn av Jorden -τα παιδια της Γης.


     
    "Τον Ιουνιο του 1988, επτα παιδια απο καθε γωνια του κοσμου ηρθαν εδω στο Βορειο Ακρωτηρι και εμειναν μια βδομαδα δημιουργωντας μαζι το μνημειο αυτο, ως συμβολο συνεργασιας, φιλιας ελπιδας και χαρας."


     
    Στο κεντρο των κυκλων στεκοταν η Μητερα Γη αγκαλια με ενα παιδι που εδειχνε προς το Βορρα.


     
    Λιγο πιο περα βρισκοταν η πινακιδα του Mindattsolvegen.
    Ο Δρομος του Ηλιου του Μεσονυχτιου.


     
    Περιφερομενος βρηκα ενα ακομα σημαντικο μνημειο: μια μεγαλη πετρινη στηλη που ειχε στηθει απο το βασιλια Oscar ΙΙ της Νορβηγιας και Σουηδιας το 1873 και σηματοδοτουσε την ακρη του βασιλειου του...


     
    ...ομως αν το μνημειο ηταν αξιολογο, αυτο που βρισκοταν απο πισω του ηταν ακομα πιο αξιοσημειωτο.
    Αν και αγνωστο στους πολλους, ο καβος Knivskjellodden στο βαθος ηταν το πραγματικο Βορειο Ακρωτηρι και τελικο ακρο της Ευρωπης. Βεβαια για εμενα τα εκατο επιπλεον μετρα δεν ειχαν σημασια.
    Στοχος ηταν ο ατιμος αυτος βραχος που πατουσα τωρα, η δικη μου Χιμαιρα.


     
    Καθως συνεχιζα τη βολτα μου στο αδειο προαυλιο ειδα ενα συναδελφο μηχανοβιο με τις κορντουρες και το κρανος στο χερι και κοντοσταθηκα.
    Αναγνωριζοντας απο τα δερματινα μου οτι και εγω ημουν πανω σε δυο ροδες, χαμογελασε και ειπε απλα: "Καλωσηρθες. Τα καταφερες."
    Δυο λεξεις απλες αλλα μου ακουστηκαν σαν το πιο ομορφο πραγμα που θα μπορουσε να μου πει καποιος!
    Χαμογελασα και το μονο που σκεφτηκα να πω ηταν "Ευχαριστω φιλε. Παρομοιως."

    Πιασαμε την κουβεντα, ετσι απλα σαν δυο φιλοι που συναντιουνται μετα απο καιρο και γνωριστηκαμε. Ηταν ο Marko, ενας τρελο παλικαρακι απο τη Φινλανδια που ειχε ταξιδεψει απο το Ελσινκι μεχρι εδω πανω σε ενα ακρως χαρχαλεμενο παλιο Honda Shadow που ειχε κανει φτιαξει μονος του, χωρις σχεδιο, χωρις χαρτη, χωρις τιποτα.
    Ακομα και τις κορντουρες που φορουσε τωρα τις ειχε αγορασει καθ' οδον μιας που οταν ξεκινησε ο μονος εξοπλισμος που φορουσε ηταν ενα ανοιχτο κρανος, ενα τζιν παντελονι και ενα μακο μπλουζακι!
    Καπου στο βαθος θα ορκιζομουν οτι ακουγα τους αντβεντσουραδες του Κολωνακιου να βαζουν φωτια στα ξεχειλιζοντα εξοπλισμο περιπετειας τουμπανα τους μπροστα στο Da Capo στη πλατεια...


     
    Ειχε φτασει εδω μολις σημερα και εψαχνε να μεινει καπου πριν παρει αυριο το δρομο της επιστροφης για το Ελσινκι. Τον ιδιο δρομο που θα ακολουθουσα και εγω διασχιζοντας τη Φινλανδια. Οι θεοι του ταξιδιου μολις μου ειχαν κανει ενα ακομα δωρο!
    Σε χρονο μηδεν ειχαμε αποφασισει να μεινει το βραδυ στον οικονομικοτατο ξενωνα που ημουν και εγω και να ταξιδεψουμε μαζι απο εκει και περα μεσα στη νεα χωρα.
    Απο το πουθενα ειχα βρει παλι συνταξιδιωτη και μαζι και εναν νεο φιλο. Αυτο το ταξιδι ηταν τελικα ευλογημενο!
    Σε καθε γωνια εβρισκα ανθρωπους να μοιραστω το Δρομο και τις χαρες του, να συνταξιδεψω, να γνωρισω τις ζωες τους, να μου χαρισουν τη φιλια τους...

    Παρεα λοιπον συνεχισαμε την βολτα μας αυτη τη φορα στο εντυπωσιακο κτηριακο συγκροτημα του Nordkapp.
    Αναμμενα κερια στις δυο πλευρες της εισοδου φωτιζαν χαμηλα τη πετρα φτιαχνοντας μια πολυ ατμοσφαιρικη εικονα.


     
    Η εισοδος μου θυμιζε εντονα πολυτελες ξενοδοχειο και οχι αδικα, καθως ενα τμημα του κτηριου στο ισογειο ηταν οντως ξενοδοχειο, η υπαρξη του οποιου ομως ηταν απολυτα διακριτικη χωρις να εμποδιζει τους επισκεπτες απο το να εχουν προσβαση σε οποιο μερος του κτηριου επιθυμουσαν. Τα κερια εδω ειχαν την τιμητικη τους, δενοντας με τον πλεον υπεροχο τροπο με το πετρινο κτισμα.


     
    Kαι αν καποιοι αναρωτηθηκατε γιατι μιλησα για ισογειο, ο λογος ηταν απλος: το χαμηλο πετρινο κτισμα ηταν απλα η κορυφη του παγοβουνου.
    Βλεπετε ενα μεγαλο μερος του βραχου εδω ηταν σκαμμενο και φιλοξενουσε δυο ακομα επιπεδα με οτι μπορει να φανταστει κανεις: πολυτελη μπαρ, εστιατορια, ενα μεγαλο πανοραμικο ψηφιακο κινηματογραφο, ταχυδρομειο, μαγαζια με σουβενιρ, εκθεσεις εργων τεχνης και ακομα και εκκλησια!
    Ολο το εσωτερικο ηταν καταπληκτικα σχεδιασμενο, με καθε σπιθαμη του χωρου λειτουργικη και αξιοποιημενη.


     
    Το φουτουριστικο κωνικο τμημα του κτηριου με τη χαρακτηριστικη λευκη σφαιρα απο πανω ηταν ενα πανοραμικο εστιατοριο, ενω απο πανω υπηρχε ενα δευτερο επιπεδο με την καλυτερη σουιτα του ξενοδοχειου. Η ιδια η λευκη σφαιρα δε ηταν μετεωρολογικος σταθμος.

    Το μεγαλυτερο μερος του ισογειου ηταν μια μεγαλη σαλα με τεραστιες γυαλινες προσοψεις, οπου οι επισκεπτες μπορουσαν να κατσουν και να πιουν το ποτο τους σε ενα απο τα μπαρ του κτηριου και να χαζευουν εξω την απιστευτη θεα του Ακρωτηριου.

    Εμεις ειχαμε ηδη περασει αρκετη ωρα στη ισογειο και ηταν καιρος να εξερευνησουμε και το υπολοιπο μερος. Κατεβηκαμε τις σκαλες προς τα αλλα επιπεδα και βγηκαμε σε ενα μακρυ τσιμεντενιο διαδρομο που στους τοιχους ειχε γυαλινες προθηκες με καταπληκτικα πολυχρωμα ναυτικα διοραματα που εξηγουσαν την ιστορια της εξερευνησης του Nordkapp.


    (Φοβερη λεπτομερεια το Βορειο Σελας!)




     
    Καπου εδω σε αυτο το τσιμεντενιο υπογειο διαδρομο βρηκα και το πιο αλλοκοτο ξωκλησι του κοσμου.
    Εχω επισκεφθει πολλους ναους στα ταξιδια μου αλλα τετοιο πραγμα δεν ειχα ξαναδει ποτε. Η εισοδος δεν θυμιζε σε τιποτα εκκλησια και ισα που προιδεαζε τον επισκεπτη για τη συνεχεια στο εσωτερικο...


     
    Μπαινοντας μεσα τα εχασα! Δεν ειχα ξαναδει τετοιο πραγμα.
    Ο μικρος χωρος εμοιαζε με κατι αναμεσα σε προιστορικη σπηλια και τη γεφυρα του διαστημοπλοιου Enterprise, αλλα σε τιποτα δεν θυμιζε με κανονικη εκκλησια!


     
    Γυρω απο το δωματιο βρισκονταν δυο σειρες καθισματων σε κυκλικη διαταξη και σε καθε εσοχη της σκαμμενης πετρας υπηρχαν αναμμενα κερια, ενω μια απαλη τζαζ μελωδια γεμιζε το χωρο με μουσικη. Η ακρως εντυπωσιακη οροφη ηταν καλυμμενη απο μεγαλα φωτεινα μπλε πανελ καθως και απο πολλους μικρους διαφανεις κρυσταλλους που φωτιζονταν απο LED θυμιζοντας αστερια στον ουρανο.
    Απιστευτο!

    Το ιερο ηταν εξισου διαστημικο: ηταν απλα μια λευκη ημικυκλικη αψιδα που εμοιαζε με καρινα σκαφους και στο κεντρο ειχε ενα μικρο τραπεζι με κερια και απο πανω μια φιγουρα του Εσταυρωμενου εμοιαζε να αιωρειται μεσα στο φως.


     
    Μου εκανε πολυ μεγαλη εντυπωση ολο αυτο. Δεν μπορουσα να φανταστω οτι θα υπηρχε μια τετοια εκκλησια καπου στο κοσμο!

    Η επιγραφη στην εισοδο εξηγουσε σχετικα: "Το ξωκλησι του St. Johannes εκτος του οτι ειναι το βορειοτερο ξωκλησι στο κοσμο ειναι και μια οικουμενικη εκκλησια. Αυτο σημαινει οτι δεν εκπροσωπει καποια συγκεκριμενη θρησκεια -εδω μπορει οποιοσδηποτε να βρει ενα ησυχο μερος για να διαλογιστει ανεξαρτητα απο τη πιστη του.
    Το ξωκλησι εχει μονο τρια συμβολα: το Χριστο, το σταυρο και το περιστερι -τα μονα συμβολα στα οποια ολες οι χριστιανικες αιρεσεις συμφωνουν. Η μουσικη που παιζει εχει γραφτει και αφιερωθει στο ξωκλησι απο τον Jan Garbarek, εναν απο τους καλυτερους Νορβηγους μουσικους της τζαζ.
    Το εκκλησακι του Αγιου Ιωαννη (απο τον Ιωαννη το Βαπτιστη) καθιαγαστηκε την Midsummer Day του 1990 και συχνα χρησιμοποιειται για βαπτισεις και γαμους."


     
    Ο μακρυς διαδρομος μας οδηγησε σε ενα πολυτελες διωροφο μπαρ/εστιατοριο χτισμενο αμφιθεατρικα που κατεληγε σε ενα μικρο μπαλκονι.


     
    Ποσο μου αρεσε που υπηρχαν παντου κερια αναμμενα! Εκαναν την ηδη καταπληκτικη εικονα ακομα πιο ατμοσφαιρικη.




     
    Βγηκαμε εξω και η πινακιδα εγραφε "The King's view". Οντως.
    300 μετρα πανω απο τη θαλασσα και το θεαμα προς τον Ατλαντικο ωκεανο που απλωνοταν μπροστα εκοβε την ανασσα.
    Εδω ηταν το δικο μου ξωκλησι για διαλογισμο...


     
    Γυρισα και ακουμπησα στο βραχο αφηνοντας το βλεμμα να ταξιδεψει στον οριζοντα.
    Η ωρα τωρα ειχε παει αισιως 10 το βραδυ, ομως εδω πανω ο ηλιος δεν εδυε πραγματικα ποτε: απλα ακουμπουσε στον οριζοντα γυρω στα μεσανυχτα για να ανηφορισει λιγο μετα ξανα στον ουρανο.

    Τα συννεφα που τοσες μερες με κυνηγουσαν τωρα εμοιαζαν να υποχωρουν λιγο παιχνιδιζοντας και αφηνοντας τη λαμψη του περιφημου ηλιου του μεσονυκτιου να αχνοφαινεται και να ριχνει στηλες χρυσου φωτος πανω στη θαλασσα.
    Ηταν μια μοναδικη στιγμη.


     
    Ο Marko σαν να διαβασε τη σκεψη μου και εβγαλε ενα πουρο απο τη τσεπη του μπουφαν του και μου το προτεινε χαμογελαστα: "Το φυλουσα για αυτη τη στιγμη αδερφε."

    “Live, travel, adventure, bless, and don't be sorry.”


     
    Το να πετυχεις εδω πανω τον ηλιο ισοδυναμουσε με τριπλο τζακποτ και λοττο μαζι.
    Δεν θα αφηνα την ευκαιρια να παει χαμενη. Ανεβηκα στα γρηγορα επανω στο προαυλιο για να πιασω την καλυτερη φωτογραφια που θα μπορουσα να ελπιζω.
    Ο Ηλιος του Μεσονυκτιου εσκιζε τα βαρια συννεφα πισω απο το Nordkapp φτιαχνοντας μια ολοχρυση κουρτινα φωτος πανω στη θαλασσα...


     
    Οι φωτογραφιες με αυτο το φως ηταν μια αληθινη ευλογια...




     
    Δεν ειχαμε τελειωσει ομως ακομα. Μεσα στη σαλα με περιμενε ο Marko με μια ωραια ιδεα: να παμε σινεμα!
    Στη τιμη της εισοδου περιλαμβανοταν και ενα πανεμορφο ντοκυμαντερ μιας ωρας για τις τεσσερις εποχες στο Ακρωτηρι.
    Καταπληκτικη μουσικη, φωτογραφια, σκηνοθεσια και το να βλεπει ολο αυτο κανεις σε ενα πανοραμικο κινηματογραφο με τρεις (!) τεραστιες περιμετρικες οθονες ηταν μια αληθινα αξεχαστη εμπειρια.
    http://www.northcapevideo.com/

     
    Βγηκαμε εξω μαγεμενοι εχοντας χασει την αισθηση του χωρου και του χρονου.
    Ανεβηκαμε επανω στο ισογειο οπου ομως μας περιμενε μια δυσαρεστη εκπληξη. Το μερος ειχε γεμισει ασφυκτικα απο κοσμο! Εξω στο παρκινγκ βρισκονταν δεκατεσσερα ολοκληρα πουλμαν που ειχαν ερθει λιγο πριν και ειχαν αδειασει μια στρατια τουριστων καθε ηλικιας με νουμερακια στα ρουχα τους οι οποιοι περιφερονταν στο προαυλιο και σε καθε χωρο του μεχρι πριν λιγο ησυχου και ατμοσφαιρικου μερους.

    Καθισα σε μια γωνια και τους χαζευα και ηθελα τοσο πολυ να τους φωναξω οτι το Nordkapp δεν ειναι μια απλη τουριστικη ατραξιον που βλεπεις για μιση ωρα και φευγεις.
    Ειναι κατι αλλο! Ειναι στιγμα, ειναι προσκυνημα, ειναι προορισμος ζωης και ειναι δυσκολος γ@μωτο. Πρεπει να ειναι.

    Αυτοι ετσι τι καταλαβαιναν τωρα; Απο το πολυτελες κρουαζιεροπλοιο που τους ειχε φερει εδω εμπαιναν στο , εφταναν εδω στο κλιματιζομενο λεωφορειο τους, τραβουσαν δεκα φωτογραφιες και εφευγαν. Πως να τους εξηγουσα τι σημαινε για καποιους απο μας αυτο το μερος...
    Προβατα με νουμερα στα πετα, περιπετεια προκατ, ζωη κονσερβα...

    Εξω ο καιρος ειχε αρχισει να χαλαει αποτομα. Το Ακρωτηρι λες και θυμωσε με τους τουριστες.
    Φευγουμε καλο μου. Ο φορος αποτιθηκε.


     
    Tα προβατα ειχαν πανικοβληθει και ειχαν μαντρωθει στην εισοδο του κτηριου θελοντας να φυγουν οπως οπως. Βαλαμε αδιαβροχα και περασαμε αναμεσα τους και μας κοιτουσαν με γουρλωμενα ματια σαν να ημασταν τρελοι που θα βγαιναμε εξω σε αυτη τη κακοκαιρια πανω σε δυο ροδες.
    Δεν ηξεραν και δεν θα τους εξηγουσα.


     
    Γυρισαμε στο χωριο γυρω στα μεσανυχτα και αν νομιζετε οτι εδω τελειωσαμε με τη μερα μας ειστε γελασμενοι...
    Αφησαμε τα πραγματα του Marko στον ξενωνα αλλα με το φως εξω να κανει το βραδυ σαν απογευμα και την ενταση που ειχαμε απο το Ακρωτηρι δεν ειχαμε καμια διαθεση για υπνο.
    - Παμε για ποτακι;
    - Sure thing buddy!


     
    Ξεκινησαμε να περπαταμε στο κεντρικο δρομο του Honningsvag. Το χωριουδακι ηταν τελειως καταθλιπτικο.
    Μενεις εδω και γινεσαι ψυχακιας σε δεκα μερες.


     
    Πολλα απο τα μικρα ξυλινα σπιτια εστεκαν ερειπωμενα και βρωμικα...


     
    Μαγαζια που καποτε φιλοξενουσαν διαφορα μικρες επιχειρησεις τωρα παρεμεναν κλειστα...
    Εγκαταλειψη...




     
    Το μερος εδειχνε να υπαρχει κατα κυριο λογο ως λιμανι ανεφοδιασμου για τα μεγαλα πλοια που εδεναν εδω προτου συνεχισουν για πιο νοτιες ροτες.


     
    Το κεντρο του χωριου ηταν πιο ομορφο αλλα και παλι με τα παντα κλειστα τωρα θυμιζε πολη φαντασμα.
    Βεβαια η παντελης ελλειψη κοσμου ηταν κατι το λογικο αν σκεφτει κανεις οτι ηταν σχεδον 1 το πρωι, αλλα με αυτο το φως εχανες καθε αισθηση του χρονου!


     
    Σκεφτηκα οτι το χειμωνα εδω τα πραγματα θα ηταν πολυ ζορικα.
    Τουλαχιστον ειχαν τα καταλληλα οχηματα για να διασκεδαζουν οταν οι δρομοι θα εκλειναν απο το χιονι και το παγο.




     
    Πανω που πιστεψαμε οτι τετοια ωρα θα ηταν ολα κλειστα ακουσαμε το γνωριμο ηχο μουσικης και βαβουρας που ερχοταν απο ενα στενακι.
    Ηταν η παμπ του χωριου.
    Η εισοδος ηταν στο πλαι ενος μικρου διωροφου σπιτιου με μια παλια ξυλινη κουπαστη βαμμενη κοκκινη, βαριες κλειστες κουρτινες στα μικρα παραθυρα και χαμηλος φωτισμος.
    Στα μερη μου σε μαγαζια που εμοιαζαν ετσι δεν εμπαινες μεσα...

    O Marko ομως επεμενε και τελικα μπηκαμε. Στο μυαλο μου επαιζε ηδη η σκηνη οπου οι ηλιθιοι ηρωες μπαινουν μεσα στο πιο κακοφημο μπαρ της συνοικιας και η μουσικη σταματαει αποτομα ενω ολοι κοιταζουν με δολοφονικο βλεμμα τους παρεισακτους.
    Τελικα ομως η πραγματικοτητα δεν θα μπορουσε να ηταν πιο διαφορετικη απο αυτο που περιμενα. Το μερος ηταν ενα πολυ ζεστο μπαρακι με oμορφο νεαροκοσμο και ζωντανη μουσικη.


     
    Πηραμε μπυριτσα οπως ολοι οι ντοπιοι με τη ...πιστωτικη καρτα (εδω ειχαν καταργησει ουσιαστικα τα χρηματα) και κατσαμε σε ενα τραπεζι για να απολαυσουμε τη μουσικη.


     
    Στην ακρη της μπαρας υπηρχε ενα χαρακτηριστικο δειγμα της τοπικης πανιδας της περιοχης...
    Τι τις ταιζουν ρε πστη μου εδω πανω και βγαινουν ετσι;


     
    Συντομα ενα παλικαρακι με τη κιθαρα του αρχισε να παιζει γνωστα ροκεντρολ κομματακια και εγινε το ελα να δεις! Οι περισσοτεροι θαμωνες σηκωθηκαν πανω και αρχισαν να χοροπηδανε σαν τρελοι, χορευοντας και τραγουδωντας ολα τα κομματια με τη ψυχη τους.
    Ο Marko τα ειχε παιξει. "Δεν ειχα ιδεα οτι οι Νορβηγοι ειναι τοσο εξωστρεφεις! Εμεις στη Φινλανδια δεν θα γλεντουσαμε ποτε τοσο εκδηλωτικα."

    Για καποιον προερχομενο απ' τη Μεσογειο που θεωρουσε εντελως φυσιολογικους τετοιους τροπους διασκεδασης αυτη η αντιδραση ειχε πολυ πλακα! Ακομα περισσοτερη ομως πλακα ειχε το να βλεπω τους Νορβηγους, ενα λαο που μεχρι τωρα θεωρουσα κρυο και απομακρο, να γλεντανε τοσο εντονα και εγω να βρισκομαι εδω και να το ζω απο κοντα!

    Παρτυ στον 71ο Παραλληλο -μεχρι και τραγουδακι για το Honningsvag ειχανε!


     
    Βγηκαμε εξω και.... ηλιος;!! Μα η ωρα ειναι μολις 2 το πρωι! Δεν μπορει! Ποση ωρα μειναμε εκει μεσα;;;
    Δεν μπορουσα να το πιστεψω με τιποτα. Το μυαλο αδυνατουσε να δεχτει απο που του ελεγαν τα ματια. Ηταν κατι που οσες φορες και να βιωνα δεν θα μπορουσα να συνηθισω ποτε τελικα...
    Στην εισοδο της παμπ οι παρεες γελουσαν, εκαναν τσιγαρακι και κουβεντιαζαν. Γυρω μου Νορβηγοι, Φινλανδοι και Ισλανδοι. Δεν υπηρχε κανενας απο τις χωρες που θα θεωρουσα πιο οικειες. Ιταλια, Γαλλια, Αγγλια, ποσο μαλλον Ελλαδα.
    Ξαφνικα ενοιωσα να βρισκομαι ενα εκατομμυριο χιλιομετρα απο το σπιτι μου.


     
    Πηραμε το δρομο της επιστροφης για το ξενωνα και στον ουρανο ο ηλιος ανετειλε πλεον πανω σε ενα γαλανο ουρανο!
    2.30πμ. Ανατολη ηλιου.


     
    Αντε να κοιμηθει κανεις τωρα με τετοιες εικονες στα ματια του...

    Ταξιδευτής
    Παλιό μέλος
    Παλιό μέλος

    Info
    Άντρας
    Εγγραφή: 17/12/2008
    Mηνύματα: 2594
    Ηλικία: 37
    Δημοτικότητα: 5340
    Μοντέλο: Honda RC 36 II
    Κράνος: Arai Chaser / Shark S900 Glow

    Riders on the storm...

    Απ: 71ος Παράλληλος: Η μοναξιά του αναβάτη

    Δημοσίευση από Ταξιδευτής στό Σαβ 16 Feb 2013, 7:12 pm

    Day 14

    Honningsvåg (N) - Inari (FI)
    370 km


    Δεν ειχαν περασει πολλες ωρες που ειχα πεσει για υπνο και τωρα τα ματια μου ηταν ηδη ανοιχτα να κοιταζουν το φως που περνουσε μεσα απο τις βαριες κουρτινες του μικρου δωματιου.

    Βρισκομουν στο Βορειο Ακρωτηρι, ο ηλιος εξω ελαμπε απο ωρα και μπροστα μου ξεκινουσε μια αλλη μια μερα στο δρομο, αλλα αυτη τη φορα παρεα με ενα νεο φιλο και συνταξιδιωτη που θα μου εδειχνε τη χωρα του! Μπορουσα να ζητησω κατι περισσοτερο απο αυτα που ειχα τωρα;
    "Η τυχη ευνοει τους τολμηρους" σκεφτηκα. Και τους τρελους.

    Κατεβηκα στη κουζινα αλλο ενα πρωινο νωρις και εφτιαξα το απαραιτητο πρωινο καφεδακι αργα και χαλαρα -η πρωινη ιεροτελεστια μου. Ποτε δεν βιαζομουν στο πρωινο, αντιποινο για τα χρονια που οι δικου μου με ξυπνουσαν αξημερωτα Πασχα και καλοκαιρια για να ταξιδεψουμε και "να προλαβουμε τη κινηση" για να πεσουμε -κλασσικα- πανω σε αλλους 100.000 που ειχαν την ιδια φαεινη ιδεα με μας...

    Ανοιξα τους χαρτες και αυτη τη φορα δεν ειχα καποιο ζητημα για το αν θα επρεπε να μεινω η οχι -ο Βραχος μου ειχε κανει τη χαρη χθες, το χρεος ειχε εκπληρωθει και πλεον ημουν ελευθερος να βαλω ροτα για οπου ηθελα. Απο εδω ολοι οι δρομοι με προσμεναν ανοιχτοι και ξενοι -υπαρχει αραγε μεγαλυτερη χαρα απο την ελευθερια να κανεις οτι θες; Ποσο μαλλον οταν εχεις μαζι και καλη παρεα!

    Κατα φωνη... Ο Marko κατεβηκε τις σκαλες και πιασαμε τη κουβεντα για να οργανωσουμε τη μερα μας. Αρχικα ειχε σκεφτει να κατεβει για Φινλανδια μεσω ενος επαρχιακου δρομου στη βορεια Σουηδια, ομως ειχα ηδη μαθει οτι ο συγκεκριμενος δρομος δεν ειχε ιδιαιτερο ενδιαφερον -εκτος και αν σου αρεσε να οδηγας 300 κιλα μηχανης δρομου πανω σε ενα ατελειωτο χωματοδρομο.

    Εγω δεν ειχα προτιμηση για τη διαδρομη, ομως θα ηθελα να περασω απο την πολη Karasjok, την πρωτευουσα των Λαπωνων λιγο πριν τα συνορα της χωρας με τη Φινλανδια με τελικο προορισμο για τη μερα καποιο camping γυρω απ' τη τεραστια λιμνη Inari.


     
    Ο Marko κοιταξε για λιγο το χαρτη με ενδιαφερον, σηκωσε το βλεμμα και μου ειπε με ενα μεγαλο χαμογελο: "Ολα καλα! Το καλυτερο σχεδιο ειναι απλα να μην εχεις! Let's ride buddy!" 
    Ενοιωθα τεραστια ευγνωμοσυνη στους ανθρωπους που ειχα βρει στο δρομο μου και ειχαν προθυμοποιηθει τοσο ευγενικα να μου δειξουν δρομους, να με φιλοξενησουν, να περασουν χρονο μαζι μου, να συνταξιδεψουμε ακομα... Αυτο ειναι ο αληθινος πλουτος αυτης της ζωης τελικα: η αγαπη οσων ερχονται στη ζωη σου και μπλεκουν τα χνωτα τους με τα δικα σου εστω και για λιγο πριν χαθουν ξανα...

    Χαιρετησαμε το ευγενεστατο Γερμανο ποδηλατη, ευχηθηκαμε καλη επιστροφη και βγηκαμε εξω στο φως.
    Τα συννεφα στον ουρανο αρκετα αλλα απο πισω καραδοκουσε το βαθυ μπλε ενος ηλιολουστου ουρανου και εδινε υποσχεση για την υπεροχη μερα που ξεκινουσε!

    Βαλαμε τις μηχανες να ζεσταινονται και κοιταχτηκαμε. Δεν χρειαζονταν κουβεντες -τα πλατια χαμογελα πισω απο τις ζελατινες τα ελεγαν ολα.


     
    Ηταν μια σημαντικη στιγμη αυτη: Για πρωτη φορα μετα απο καιρο η πυξιδα εδειχνε παλι πορεια προς το Νοτο. Νεες αγνωστες χωρες, καινουργιες περιπετειες, νεοι φιλοι...
    Με το Northwind απο τον Sivert Høyem να παιζει δυνατα στο MP3, κουμπωσα την 1η στο κιβωτιο και αφησα την εικονα του βορρα να χαθει στους καθρεφτες μου.
    Ηταν η ωρα της επιστροφης!


     
    Ο στενος δρομος που ακολουθουσε την ακτογραμμη της Βορειας θαλασσας εμοιαζε τοσο διαφορετικος στο φως του ηλιου.
    Τα τοπια εκοβαν την ανασσα με την απιστευτη ομορφια τους...


     
    Δρομοι αδειοι, ανοιχτοι και απεραντοι, μια φυση μοναδικη, εικονες που χαρασσονται για παντα στο μυαλο και τη ψυχη...




     
    Αφησα το Marko να πηγαινει μπροστα και εγω εκατσα πισω απολαμβανοντας καθε λεπτο αυτης της υπεροχης διαδρομης! Νερο, πετρα και φως...


     
    Τα συννεφα συνοδευαν την πορεια μας πειραχτικα -αλλου βαρια και σκουρα σαν τεραστια τσαλακωμενα σεντονια στον ουρανο και αλλου ανοιχτα σαν παραθυρα που αφηναν το φως του ηλιου να πεφτει πανω στη θαλασσα.
    Δεν θα εβρεχε σημερα -ειχαμε βγει κερδισμενοι στην αναμετρηση με το καιρο και με καποιο παραξενο τροπο το νοιωθαμε και οι δυο. Ο Marko σταματησε να μαζεψει λουλουδια και εγω βρηκα την ευκαιρια να μαζεψω μερικες ακομα εικονες απο αυτο το μοναδικο τοπο.




     
    Στο δρομο εδω οι ταρανδοι ηταν ενα συχνο φαινομενο αλλα ηταν κατι που οσο και να το εβλεπα δεν θα μπορουσα να το συνηθισω ποτε! Μεχρι αυτο το ταξιδι τετοια ζωα τα εβλεπα μονο πισω απο φραχτες σε ζωολογικους κηπους ως κατι αξιοπεριεργο αλλα εδω ηταν διπλα μου, μπορουσα να τα αγγιξω καθως περπατουσαν αταραχα διπλα μας.


     
    Βεβαια οσο ομορφα και επιβλητικα ζωα ηταν αλλο τοσο προσοχη χρειαζονταν καθως το να τα βρισκεις ξαπλωμενα στη μεση του δρομου -εκει που ηταν πιο ζεστα- και να σου κοβουν τη πορεια ηταν ενα πολυ συνηθισμενο φαινομενο. "Αν δεν θες να φας μπιφτεκια ταρανδου για μεσημεριανο καλο θα ειναι να εχεις το νου σου στα φρενα Νικο..." σκεφτηκα και απλωσα δυο δαχτυλα στη μανετα ασυνειδητα.

    Παντα αγαπουσα το μοναχικο ταξιδι αλλα το να μοιραζεσαι τετοιες στιγμες με φιλους που καταλαβαινουν ηταν πραγματικα ανεκτιμητο.
    Η φιγουρα του νεου μου φιλου στο βαθος του δρομου ηταν η πιο ομορφη εικονα που θα μπορουσα να ζητησω...


     
    Απο το Βορειο Ακρωτηρι μεχρι τα συνορα της Φινλανδιας ειναι ενα τσιγαρο δρομος.
    Πορεια σταθερα τωρα προς το νοτο και το Karasjok, την πρωτευουσα της Λαπωνιας.

    "I thought I would have this figured out by the time I was 22
    But just when you know just where it's at
    It's always something new
    Oh it's like this
    It just takes some getting used to.."



     
    Λιγο εξω απ' το Karasjok σταματησαμε για λιγο σε ενα ομορφο καφε. Αλογα και αναβατες ζητουσαν να ξεδιψασουν.


     
    Χαζευα το Shadow εξω. Ταξιδι πανω σε τσοπερ με 11αρι ντεποζιτο και τα πραγματα ατακτως δεμενα μεσα σε σακουλες... Ειπες τιποτα δικε μου; Ολα ειναι δρομος και τα υπολοιπα ειναι δικαιολογιες που ψελλιζεις το βραδυ για να νοιωσεις καλυτερα που γυαλιζεις τον πυραυλο στο γκαραζ και τον πας σπιτι-καφε-γραφειο-σπιτι...


    Ride on and the sun always shines in the end...


     
    Ημασταν τωρα μια ανασσα απ' τα συνορα της χωρας -στη καρδια της απεραντης Finnmark, μιας περιοχης που γνωριζα καλυτερα με την ονομασια Λαπωνια.

    Εδω στο Karasjok βρισκοταν το κοινοβουλιο των ιθαγενων Sami καθως και διαφορα πολιτιστικα κεντρα που σκοπο ειχαν να ενημερωνουν και να διαφυλλασουν τη σπανια κληρονομια μιας γλωσσας και ενος πολιτισμου που μεσα στην παγκοσμιοποιημενη σουπα ξεχωριζε ως κατι μοναδικο, αγνωστο, πολυτιμο.

    Σταση λοιπον στο μεγαλυτερο πολιτιστικο παρκο της περιοχης το Sápmi Park για να μαθω λιγο καλυτερα αυτο τον αγνωστο και υπεροχο πολιτισμο των Λαπωνων.


     
    Αφησαμε τις μηχανες στην εισοδο και περιπλανηθηκαμε τριγυρω. Το μερος ηταν τελειως ερημο!
    Που ηταν ολοι; Εμοιαζε να ειναι κλειστο, ομως απο τις 5 το απογευμα;
    Στη ρεσεψιον η παλια BMW ενος συνταξιδιωτη που ειχαμε βρει στο δρομο προς τα εδω εδειχνε οτι το μερος λειτουργουσε κανονικα. Απλα οντας μια καθημερινη και οχι Σαββατοκυριακο το ειχαμε βρει εντελως ησυχο.
    Τουλαχιστον θα το ειχαμε ολο για παρτη μας...


     
    Το παρκο πολιτιστικης κληρονομιας ηταν πραγματικα εντυπωσιακο.
    Τα παντα εδω ηταν αυθεντικα και ειχαν ως μοναδικο σκοπο οχι την τουριστικη εκμεταλλευση αλλα την διαδοση και διασωση αυτου του πολιτισμου.


     
    Τριγυριζα αναμεσα στις ξυλινες καλυβες και τις παραδοσιακες φορεσιες και δεν μπορουσα να μην κανω συγκρισεις στο μυαλο μου με τα δικα μας χαλια πισω στη πατριδα. Τι καναμε εμεις για να διατηρησουμε ζωντανες τις παραδοσεις πολιτισμων που χανονταν τωρα πια, περα απο αρπαχτες, τσολιαδακια και τουριστοπαγιδες στα διαφορα μνημεια;
    Εδω οι ανθρωποι σεβονταν και αγαπουσαν τη διαφορετικοτητα...


     
    Το καλοκαιρι υπηρχαν πολλες δραστηριοτητες για τους επισκεπτες. Ξεναγηση στο παρκο αναμεσα στα διαφορα κτισματα των Sami, εκτελεση παραδοσιακων τραγουδιων joik απο ντοπιους, παρουσιαση ενος φιλμ 30 λεπτων για την ζωη αυτου του λαου και το καλυτερο: βολτα και επιδειξη στην φαρμα με τα χασκυ, οπου εξηγουσαν την μοναδικη και παναρχαια σχεση των Sami με αυτα τα πανεμορφα σκυλια.

    (φωτο απο τη σελιδα του Sapmi Park)

     
    Το χειμωνα το παρκο ομως δεν εκλεινε. Καθε αλλο. Παρεμενε ανοιχτο και προσεφερε πολλες δραστηριοτητες στους επισκεπτες, οπως διανυκτερευση σε μια παραδοσιακη σκηνη Lavvo των Sami, η "σαφαρι αναζητησης του Aurora Borealis" με ελκηθρα και σκυλια χασκυ, με διαρκεια που μπορουσε να φτασει και τις δεκα μερες!


     
    Διαβαζοντας ολες αυτες τις πληροφοριες δεν μπορουσα παρα να μεινω αναυδος απο την αντοχη αυτων των ανθρωπων εδω: "Οι εκδρομες θα ακυρωνονται σε περιπτωση που η θερμοκρασια ειναι κατω απο τους -30 βαθμους C. Οταν οι θερμοκρασιες ειναι μεταξυ -25 και -30 βαθμων οι εκδρομες θα μικραινουν σε διαρκεια η θα ακυρωνονται αναλογα με τις καιρικες συνθηκες." Υπηρχαν τουριστες που επιζουσαν μετα απο τετοιες ...εκδρομες αραγε;

    Ομως οσο σκληροτραχηλοι ανθρωποι ηταν εξωτερικα αλλο τοσο ευγενικοι μαθαιναν να ειναι και να σεβονται τη μητερα Φυση.
    "Συμφωνα με τις δοξασιες, οι προγονοι μας ζουνε στο Βορειο Σελας. Οταν αυτο φωτιζει στον βραδυνο ουρανο δεν επιτρεπεται να σφυριζεις, να τραγουδας η να κανεις οποιοδηποτε θορυβο. Το Βορειο Σελας ζηταει σεβασμο."
    Υπεροχος λαος!

    Η ωρα περνουσε και επρεπε να φυγουμε. Τα συνορα ηταν εδω και σε λιγο θα φταναμε στο προορισμο για τη μερα, την τεραστια λιμνη Inari της Βορειας Φινλανδιας.
    Εγω ηθελα να μεινω αποψε σε καποιο ξυλινο σπιτακι στην ακρη της λιμνης, ομως ο Marko μου ειπε οτι θα προτιμουσε να μεινει σε ενα ξενωνα νεοτητας που γνωριζε στη περιοχη απο παλιοτερα.
    Στο ακουσμα περι ξενωνα νεοτητας το μυαλο μου πηγε στα στριμωγμενα τσιμεντενια κουτια στα στενα των κεντρων της πολης, οποτε προτιμησα να απεχω. Θα πηγαινα μια βολτα μεχρι τα κοντινα καμπινγκ να βρω κατι και με το Marko θα τα λεγαμε το επομενο πρωι.

    Το φαεινο μου σχεδιο θα αποδεικνυοταν τελειως λαθος. Ευτυχως.

    Το ουρανιο τοξο εμφανιστηκε ξαφνικα στο βαθος του δρομου, σαν ενα πανεμορφο σημαδι θαρρεις για τη νεα χωρα που με περιμενε μπροστα για να τη γνωρισω...
    Ισως να ηταν το μυαλο που επαιζε παλι τα παιχνιδια του αλλα καποιες φορες η φυση πραγματικα εφτιαχνε τις πιο ομορφες εικονες στη πιο καταλληλη στιγμη!


     
    Και εκει, στη βαση του ουρανιου τοξου με περιμενε ενα ακομα συνορο. Αυρα μου... Που με εχεις παει πια!
    Tervetuloa Suomeen!


     
    Καπου εδω καταφερα να χαθω με το Marko. Μου ειχε πει οτι ακριβως μετα τα συνορα θα σταματουσε σε ενα βενζιναδικο που ηξερε για να γεμισει καυσιμο ομως εδω, στη μεση της ερημιας, το μονο που εβλεπα ηταν πρασινο και τιποτε αλλο!

    Αποφασισα να συνεχισω στο δρομο, πιστος στο σχεδιο μου να ψαξω να βρω διανυκτερευση σε καποιο κοντινο καμπινγκ γυρω απο τη λιμνη. Ουτως η αλλως ειχαμε επικοινωνια με το τηλεφωνο οποτε δεν υπηρχε νοημα να περιμενω εδω.
    Απο εδω και περα το τοπιο ειχε αλλαξει δραματικα.
    Μου ηρθαν στο νου τα λογια του συμπαθεστατου Γερμανου ποδηλατη που ειχε ανεβει στο Ακρωτηρι διασχιζοντας τη Φινλανδια: "Η χωρα αυτη ειναι η πιο βαρετη χωρα που μπορει να φανταστει καποιος απο φυσικη ομορφια. Ειναι σαν εκεινα τα καρτουν που τρεχουν συνεχεια και πισω επαναλαμβανεται το ιδιο σκηνικο. Περα του οτι ειναι επιπεδη σαν τηγανιτα υπαρχουν τριων ειδων τοπια και τιποτα αλλο: δασος - δασος, λιμνη - λιμνη, δασος - λιμνη."

    Οταν τον ειχα ακουσει νομιζα οτι ολα αυτα ηταν υπερβολες.
    Δεν ηταν.


     
    Βεβαια ακομα και ετσι εβρισκα συνεχως μπροστα μου εικονες να με ενθουσιασουν.
    Οπως τους ταρανδους που εβοσκαν αμεριμνοι στην ακρη του δρομου....


     
    ...η τις πανεμορφες λιμνες που εμφανιζονταν ξαφνικα πισω απο μια συσταδα δεντρων και καθρεφτιζαν με τον πιο ωραιο τροπο τα χρωματα του ουρανου που σουρουπωνε.


     
    Ημασταν στη χωρα των χιλιων λιμνων εξαλλου!


     
    Μονος πλεον χωθηκα σε ενα ερημικο δασικο δρομο ακολουθωντας το GPS προς το κοντινοτερο camping στην αναζητηση μου για διανυκτερευση.
    Φτανοντας εκει βρηκα ενα ακρως γραφικο σκηνικο στην ακρη μιας μικρης λιμνης. Ηταν οτι ειχα στο νου μου!




     
    Αν διανυκτερευα μεσα σε ενα τετοιο σκηνικο δεν θα ειχα κανενα παραπονο. Ποιος θα ειχε αλλωστε;
    Ομως καποιες φορες χωρις να το γνωριζεις βρισκεσαι σε ενα σταυροδρομι και εκει συμβαινουν καποια τελειως ανεξηγητα πραγματα που σε σπρωχνουν στον αλλο δρομο απο αυτο που υπολογιζες.
    Θυμωνεις, απογοητευεσαι αλλα προχωρας και φτανεις στο τελος για να διαπιστωσεις οτι αυτος ο δρομος που πηρες αθελα σου ηταν τελικα απειρως καλυτερος απο αυτο που σχεδιαζες να παρεις!

    Ετσι πηγαινοντας στη ρεσεψιον του ομορφου μικρου camping με απογοητευση διαπιστωσα οτι δεν υπηρχε κανενα διαθεσιμο καταλυμα για τη βραδια και το επομενο camping βρισκοταν σε αποσταση 40+ χιλιομετρων. Ελευθερη κατασκηνωση τοτε!
    Η ωρα ηταν 9.30 το βραδυ πλεον και ειχα ηδη αργησει για να στησω σκηνη. Βγηκα στο κεντρικο δρομο και σταματησα στην ακρη του δρομου για να στειλω ενα μηνυμα στο Marko και να χαζεψω το φως του ηλιου που εδυε και γεμιζε χρωματα τα παντα...


     
    Δεν ειχαν προλαβει να περασουν 2 λεπτα οταν ο Marko εμφανιστηκε χαμογελωντας και χαιρετωντας στο βαθος του δρομου!
    Ουτε συμφωνημενοι να ημασταν! Δεν ειχε δει το μηνυμα μου ακομα αλλα απο συμπτωση βρισκομουν στη διαδρομη που πηγαινε προς το ξενωνα νεοτητας που ειχε κλεισει για να μεινει. "Νικο, εγω εχω ηδη κλεισει εκει και κανονισα αν θες και για σενα δωματιο. Ειναι οικονομικα και ειμαστε πολυ κοντα απο δω. Τι λες;"

    Το σκεφτηκα λιγο. Να τον αφηνα να φυγει μονος του και να πηγαινα να στησω τη σκηνη μου μονος ενω ειχα παρεα; Θα πηγαινα στον ξενωνα. "Φυγαμε φιλε!" Το σταυροδρομι που λεγαμε.

    Ο Marko μπηκε μπροστα και συνεχισαμε πορεια για μερικα χιλιομετρα πανω στο κεντρικο δρομο. Εκει που νομιζα οτι ο προορισμος μας ηταν η πολη Inari, ξαφνικα στριψαμε δεξια μεσα στο δασος και αρχισαμε να προχωραμε σε μια ατελειωτη χωματινη ευθεια.

    Και εκει ηταν που ο καιρος μου χαρισε μια ανεπαναληπτη στιγμη που δεν χωραει σε καμια φωτογραφια και περιγραφη. Με τον ηλιο να πεφτει στο βαθος του δρομου, επιασε να πεφτει μια απαλη καλοκαιρινη βροχη και ηταν σαν να διασχιζουμε μια χρυση θαλασσα!

    Η μαυρη σιλουετα της μηχανης του Marko μπροστα μεσα στη χρυση βροχη και με τον ηλιο κοντρα ηταν μια εικονα που θα μου μεινει αξεχαστη για παντα...
    Ομως τα καλυτερα δεν ειχαν ερθει ακομα...

    Συντομα βρεθηκαμε στην εισοδο ενος τεραστιου συμπλεγματος κατοικιων, κατι αναμεσα σε αγροκτημα και συγκροτημα πολυτελων ξυλινων εξοχικων σπιτιων, ολα χτισμενα αμφιθεατρικα γυρω απο τη λιμνη Inari!
    Ο Marko πηγε στο μεγαλο κτηριο της ρεσεψιον και πηρε τα κλειδια του σπιτιου που θα μεναμε αποψε.
    Αραξαμε τις μηχανες διπλα στο σπιτι και η θεα απο εκει ηταν απλα απεριγραπτη!!!


     
    Οχι ομως οτι το εσωτερικο πηγαινε πισω! Εμεινα να κοιταζω σαν χαζος! Αυτο ηταν ο ...ξενωνας που ειχα ενδιασμους να παω;!;;;


     
    Ενα τεραστιο σαλονι που ηταν οσο ολο το σπιτι μου φιλοξενουσε ενα εξισου μεγαλο καναπε, μια 40αρα LCD και μια τραπεζαρια δεκα ατομων, ενω απ' ακρη σ' ακρη μεγαλα παραθυρα φροντιζαν για τη καλυτερη θεα που θα μπορουσα να φανταστω!


     
    Στη πληρως εξοπλισμενη κουζινα υπηρχε μεχρι και φαγητο στα ντουλαπια, διαθεσιμα για τους επισκεπτες εδω.


     
    Δεν ηξερα τι να πω! Ουτε στο καλυτερο ονειρο μου δεν θα μπορουσα να ειχα φανταστει ενα τετοιο σεναριο!
    Φτιαξαμε ...Φινλανδικα burgers και κατσαμε στο τραπεζι να φαμε χαζευοντας τη θεα και ρωτοντας τον νεο φιλο μου για το πως ειναι η ζωη σε αυτη τη τοσο ομορφη τελικα χωρα.


     
    Ο Marko μου ειπε οτι οι Φινλανδοι ειναι μια ζωη σε καταθλιψη. Δεν μπορουσα να το διανοηθω αυτο. Μα σε μια τοσο ομορφη, πολιτισμενη και τακτικη χωρα;
    Μου εξηγησε οτι εφταιγε το κλιμα και το οτι σαν χαρακτηρες ειναι κλειστοι ανθρωποι, ομως και παλι δυσκολευομουν να το καταλαβω. Ισως οταν εχεις μαθει να ζεις σε μια χωρα που τα παντα δυστυχως εχουν ρημαξει και καθε μερα που περναει ειναι χειροτερη απο τη προηγουμενη, τοτε μαθαινεις και να εκτιμας πραγματα που αλλοι θεωρουν δεδομενα. Οπως ισονομια, δικαιοσυνη, ελευθερια λογου, σοβαροτητα, αποτελεσματικοτητα, ευκαιριες εργασιας, οικονομικη ανεση...

     
    Ο Marko σηκωθηκε επανω και με εβγαλε αποτομα απ' τις σκεψεις αυτες: "Εχω φυλαξει το καλυτερο για τελευταιο φιλε."

    Πηγε μεσα στη κουζινα και γυρισε πισω με μερικες μπυρες.
    - Τι ειναι αυτο ρε φιλε;
    - Ειναι για μια ειδικη περισταση. Πηγαινε βαλε απωθητικο για τα κουνουπια και ακολουθησε με εξω.

    Σηκωθηκα και ψεκαστηκα ολοκληρος απο τη κορφη ως τα νυχια με το εντομοαπωθητικο που ειχα φερει -εδω στη Λαπωνια τα κουνουπια ηταν κυριολεκτικα εκατομμυρια και επεφταν επανω σου σε σμηνη με το που εβγαινες απο το σπιτι. Γιατι να πηγαιναμε εξω τωρα;

    Και τοτε καταλαβα. Το φως του ηλιου που εδυε αγγιζοντας τωρα τον οριζοντα επεφτε στο μεγαλο ρολοι στο σαλονι. Η ωρα ηταν 12 παρα τεταρτο. Αυτο σημαινε ενα και μονο πραγμα...

    Βγηκα εξω και κατεβηκα στην ακρη της λιμνης με τη καρδια οπως και στο Ακρωτηρι στα κοκκινα...


     
    Κανεις μας δεν μιλουσε.
    Ενας κομπος ανεβηκε στο λαιμο και οι λεξεις δεν εβγαιναν.
    Σταθηκαμε εκει αμιλητοι, να κοιταζουμε.....
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    .
    τον Ηλιο του Μεσονυχτιου.


     
    Απολαυσαμε αυτο το μεγαλειωδες σκηνικο με το Φινλανδικο τροπο πινοντας τις μπυρες μας σιωπηλοι, χαμενοι στις σκεψεις του ο καθενας, δωσμενοι στη μαγεια μιας ανεπαναληπτης στιγμης...

    Ενα ακομα μεγαλο ονειρο ειχε μολις γινει πραγματικοτητα...
    Fade away,
    The night is calling my name...
    You will stay,
    I'll sail away...

    The Rasmus - Sail Away


    Ταξιδευτής
    Παλιό μέλος
    Παλιό μέλος

    Info
    Άντρας
    Εγγραφή: 17/12/2008
    Mηνύματα: 2594
    Ηλικία: 37
    Δημοτικότητα: 5340
    Μοντέλο: Honda RC 36 II
    Κράνος: Arai Chaser / Shark S900 Glow

    Riders on the storm...

    Απ: 71ος Παράλληλος: Η μοναξιά του αναβάτη

    Δημοσίευση από Ταξιδευτής στό Σαβ 16 Feb 2013, 7:13 pm

    Day 15

    Inari (FI) - Rovaniemi - Oulunsalo (FI)
    560 km

    Αλλη μια μερα στο δρομο ξημερωσε. Αν και τεχνικα δεν νυχτωσε και ποτε. Το βραδυ επεσα να κοιμηθω με το φως του ηλιου εξω απ' το μικρο παραθυρο του δωματιου να χτυπα τα στορια και το πρωι σηκωθηκα με ακριβως το ιδιο φως.
    Ο απολυτος αποπροσανατολισμος. Το μονο που κρατουσε το σωμα μου απ' την αποδιοργανωση ηταν το ρολοι στον τοιχο.
    "12 το βραδυ. Κοιμησου. 8 το πρωι. Ξυπνα."

    Πηγα στη κουζινα, εφτιαξα καφεδακι και εκατσα να χαζευω τη θεα της λιμνης απ' τα μεγαλα παραθυρα του σαλονιου.
    Ο Marko κοιμοταν του καλου καιρου και δεν ημουν σε βιασυνη να τον ξυπνησω. Σκεφτηκα το ταξιδι μου και τα οσα ειχα δει μεχρι τωρα. Τα μερη που ειδα, τους ανθρωπους που γνωρισα, τις περιπετειες που εζησα.
    Ειναι πολυ ιδιαιτερο συναισθημα να βγαινεις στο δρομο χωρις να ξερεις τι σε περιμενει. Σου δινει μια φοβερη ελευθερια που σπανια μπορεις να βρεις οταν εισαι εγκλωβισμενος στην καθημερινοτητα της "κανονικης" σου ζωης.
    Και καθε φορα που ταξιδευεις γυριζεις διψασμενος για αλλα τοσα, ξανα και ξανα.
    ""Ειν' η δικη σου η ατελειωτη διψα / ειναι η διψα που σε κρατα ζωντανο / ειναι η διψα για καθαρο ουρανο" -ποσο αληθινο αυτο το στιχακι...

    Θα μπορουμε να συνεχισουμε να ταξιδευουμε αραγε; Κοντρα στις αντιξοοτητες και σε ολα αυτα που μας θελουν γραναζακια του συστηματος;
    Και το μεγαλυτερο ερωτημα ολων: θα αντεξουμε να πληρωνουμε το τιμημα του ταξιδιωτη;
    Το ειχα πει και παλιοτερα: Αυτος που ταξιδευει παντα πρεπει να φευγει... Ειναι η ιδια η φυση του ταξιδιου αυτη.
    Και το τιμημα το ειχα ηδη νοιωσει καλα στο πετσι μου σ' αυτο το ταξιδι.
    Γυριζεις τον κοσμο, παιρνεις απιστευτες εικονες, ζεις μοναδικες καταστασεις, γνωριζεις υπεροχους ανθρωπους.... ομως ολα περνανε μπροστα σου σαν ταινια, εισαι εκει αλλα δεν εισαι πουθενα.
    Δεν ριζωνεις. Ευχη και καταρα μαζι...

    Εγω ομως την αποφαση μου -για καλο η κακο- την ειχα παρει απο παλια και με ειχε οδηγησει εδω τωρα. Σε αυτο το πανεμορφο μερος να σχεδιαζω αλλη μια μερα ταξιδιου. Και οταν ανοιγα αυτους τους παλιους χιλιοσκισμενους χαρτες ηταν σαν το πιο λαμπρο φως της ημερας που εδιωχνε ολες τις σκοτεινες σκεψεις του νου.

    Επρεπε να ξεκινησω να ετοιμαζομαι.
    Σχεδον 600 χιλιομετρα με χωριζαν απο το Oulu, οπου με περιμενε η υπεροχη Φινλανδη φιλη μου η Oili για να με φιλοξενησει στο πατρικο της. Ομως πριν απο αυτο δεν θα μπορουσα να παραλειψω ενα ακομα μερος που ηθελα απο καιρο να δω: το χωριο του Αη Βασιλη στο πασιγνωστο Rovaniemi και το περασμα του Αρκτικου κυκλου ξανα -προς τα νοτια αυτη τη φορα.
    Σημερα μας περιμενε μεγαλη μερα.


     
    Πηγα και ξυπνησα τον πανυψηλο Φινλανδο που ροχαλιζε ακομα μακαριως -αν τον αφηνα θα κοιμοταν μεχρι τον αλλο μηνα!
    "Αντε Marko, ειναι ωρα να παρουμε τους δρομους φιλε!"

    Οταν οι λεπτομερειες δειχνουν το μερακι των ανθρωπων: μπρελοκ μινι-κορμος (αληθινου) δεντρου...


     
    Η συνεχεια γνωστη: το βασανο του μαζεματος των πραγματων και η γλυκεια προσμονη της αγνωστης διαδρομης που ανοιγεται μπροστα μας, η αιωνια υποσχεση οτι θα ξαναρθεις να δεις οσα δεν προλαβες, ο φιλος που χαμογελαει καβαλα στη μηχανη του, το κλικ της 1ης στο κιβωτιο και το κατεβασμα της ζελατινας... Φυγαμε!


     
    Σημερα παροτι ο προορισμος και των δυο μας θα ηταν το Oulu, ο Marko δεν ηθελε να παρει το κεντρικο δρομο αλλα να κοψει μεσα απο μικρους επαρχιακους.

    O Marko σημερα ηθελε να παει μεσω επαρχιακων δρομων μιας που οι απεραντες ευθειες του κεντρικου δρομου δεν ηταν οτι καλυτερο για τη μικρη Shadow. Εγω απ' την αλλη μιας που ηθελα να δω και το Rovaniemi πριν τον τελικο προορισμο της μερας αποφασισα οτι θα ηταν καλυτερο να παρω την εθνικη οδο -κατι που θα αποδεικνυοταν σοφη επιλογη στη συνεχεια... Δωσαμε ραντεβου στο Oulu και αποχαιρετιστηκαμε προσωρινα. Θα τα λεγαμε παλι συντομα.

    O δρομος αγνωστος απλωνοταν ξανα μπροστα μου, ενα πανεμορφο τοπιο και στα ακουστικα ο Warren Hayes με το Banks of the Deep End να τραγουδαει τις σκεψεις μου...
    "On the banks of the deep end
    Where your soul is your best friend
    Searching for a reason to go astray
    Wild dreams turn to nightmares
    Silver clouds turn to golden stairs
    And everything that you used to know is slipping away..."



     
    Οδηγοντας πανω σ' αυτο το σχετικα μικρο δρομο σκεφτομουν οτι αν αυτο ηταν η εθνικη οδος τους, τοτε οι μικροτεροι επαρχιακοι δρομοι πως θα ηταν; Μια σχετικα συντομη παρακαμψη μου εδωσε την απαντηση. Εδω οι ανθρωποι δεν θεωρουσαν την ασφαλτο ιδιαιτερα σημαντικη...


     
    Πως μπορει μια πινακιδα να σου εξαψει τη φαντασια και να σε καθηλωσει;
    Μπορει να γραφει Nord Kapp η και....


     
    Βρισκομουν εξω απ' το Ivalo τωρα τη τελευταια πολη της βορειας Φινλανδιας πριν τα συνορα με τη Ρωσσια.
    Τετοια ονοματα πολεων μου εμοιαζαν μυθικα και δεν μπορουσα να πιστεψω οτι ημουν τοσο κοντα τωρα!
    "Καποια αλλη φορα καλη μου" ψιθυρισα...

    Εντελως τυπικα και με την ηλιθια τυχη μου καθως συνεχισα να ταξιδευω νοτια μεσα απ' αυτο το απεραντο δασος που καποιοι ονομαζαν Φινλανδια ειδα τα συννεφα στον οριζοντα να πυκνωνουν. Ηταν τοσο πολυ να ζητησω μια μερα χωρις βροχη ετσι για αλλαγη;

    Συντομα σαν ειρωνικη απαντηση στην ερωτηση μου η βροχη αρχισε να πεφτει δυνατα αλλα εγω συνεχισα. Ειπαμε: κρατουσα το "παραθυρο των δεκα λεπτων". Αντι να σταματαω καθε τρεις και λιγο για αδιαβροχα συνεχιζα κανονικα και μονο αν η βροχη δεν σταματουσε μεσα σε δεκα λεπτα εβρισκα ενα μερος να σταματησω, να στεγνωσω λιγο και να βαλω τα αδιαβροχα.

    Αυτη τη φορα ολα εδειχναν οτι η τυχη δεν θα ηταν με το μερος μου. Τα δερματινα ειχαν αρχισει να μουσκευουν -μπορει να κρατουσαν ακομα αλλα αν συνεχιζα μεσα σ' αυτη τη βροχη δεν θα εμενα στεγνος για πολυ.


     
    Καπου εκει ενα βενζιναδικο εμφανιστηκε στη μεση του πουθενα. Γυρω μου το μονο που εβλεπα ηταν δαση, γκριζο ουρανο και βροχη.
    Ηταν να απορει κανεις γιατι αυτοι οι ανθρωποι εδω πανω ηταν τοσο καταθλιπτικοι;

    Καθως εστριψα στην εισοδο του πρατηριου, ενα νεαρο παλικαρι στεκοταν στην ακρη του δρομου με ενα μεγαλο σακο διπλα του μουσκεμα απ' τη βροχη, ενω περιμενε να βρεθει καποιος να τον παρει μαζι του. Οτοστοπ σε τετοιες συνθηκες.... Τον ταλαιπωρο!
    Ομως εκεινος εμοιαζε να ειναι απολυτα ενταξει με τη κατασταση του. Χαμογελασα. Παιρνεις τα χαρτια που σου μοιραζονται στη παρτιδα της ζωης και κανεις το καλυτερο που μπορεις με οτι εχεις. Μαθημα ζωης και ζωης ευτυχισμενης!

    Παρκαρα τη μηχανη και πηγα κλασσικα κατευθειαν για τις τουαλετες για να στεγνωσω. Σκουπισμα κρανους, μπουφαν, παντελονιου, γαντιων και λοιπου εξοπλισμου... Τωρα ενοιωθα πολυ καλυτερα!
    Βγηκα και επομενη σταση ηταν στο γκισε για τον απαραιτητο καφε, κανα δυο κρουασαν και ενα ομορφο χαμογελο: πρωινο on the road.

    Εκατσα στα μικρα τραπεζακια στην ακρη της σαλας και χαζεψα τις μικρες λεπτομερειες της καθημερινοτητας των ντοπιων γυρω μου.
    Ενοιωθα σαν ενας εξωτερικος παρατηρητης που εβλεπε μια ταινια να ξεδιπλωνεται μπροστα του: εξω απ' τα παραθυρα η βροχη συνεχιζε να πεφτει δυνατα πανω στο γκριζο και μελαγχολικο σκηνικο. Υπο αλλες συνθηκες, με τους ανθρωπους να καθονταν εξω στον καλοκαιρινο ηλιο το μερος θα εμοιαζε εντελως διαφορετικο αλλα τωρα... Αυτο ελεγαν καλοκαιρι αυτοι οι ανθρωποι εδω;
    Τιποτα δεν θυμιζε οτι ειμασταν στη καρδια του καλοκαιριου τωρα!

    Στο απεναντι τραπεζι τεσσερα πιτσιρικια καθονταν χωρις να κανουν τιποτα: Δεν μιλουσαν, σχεδον δεν κινουνταν καν. Απλα καθονταν εκει δειχνοντας να βαριουνται απιστευτα. Μπροστα τους μια μικρη τηλεοραση εδειχνε ενα τελειως αχρωμο ντοκυμαντερ για το ψαρεμα, ενω ακριβως πισω τους ηταν μια σειρα απο "φρουτακια", οπου καποιοι μεγαλυτεροι ανθρωποι καθονταν και τα ταιζαν συνεχως χρηματα αδιαφορωντας για τα παντα γυρω τους.

    Ενοιωσα μια βαθεια λυπη για αυτους. Εθισμενοι στο τζογο να χανουν τα λεφτα τους σε αυτες τις αηδιες...
    Δεν ειχαν τιποτα καλυτερο να κανουν ενα τετοιο πρωινο Σαββατου ρε γ@μωτο; Να πανε για δουλεια η για ψωνια; Να μεινουν στο κρεβατι με τις αγαπημενες τους; Να κανουν ερωτα; Να παιξουν με τα παιδια τους; Να παρουν ενα ομορφο πρωινο και να διαβασουν τα νεα, να πανε επισκεψη στους γειτονες, η απλα να περπατησουν στη βροχη παρεα με ενα φιλο;
    Το θεαμα με εκανε γεμιζε μελαγχολια αλλα και θυμο μαζι. Ανοητοι ανθρωποι χαραμιζουν τις ζωες τους ενω εχουν ολα οσα καποιοι αλλοι παλευουν να βρουν. Ενα μερος που να λες σπιτι, μια οικογενεια, μια κοινοτητα...

    Ενα απο τα παιδια τραβηξε ιδιαιτερα τη προσοχη μου. Ηταν το μεγαλυτερο ολων, ενα κοριτσι γυρω στα 14-15. Ειχε αυτη την υπεροχη Σκανδιναβικη ομορφια, ομως οντας στην εφηβια το προσωπο της ηταν γεματο σπυρια και κοκκιναδια. Εμοιαζε να ειναι η πιο απογοητευμενη ολων να βρισκεται σ' αυτο το μερος.
    Προσπαθησα να σκεφτω το πως θα ενοιωθε. Να εισαι εφηβος με τις ορμονες να κανουν παρτυ, με το προσωπο σαν πιτσα απο τα σπυρια και να βρισκεσαι κολλημενος σε ενα τραγικο βενζιναδικο στη μεση του πουθενα, με τον πατερα πανω απο κεφαλι σου να τζογαρει κολλημενος στα μηχανηματα και εσυ να εισαι υποχρεωμενος να περιμενεις βλεποντας ενα ντοκυμαντερ για το πως ψαρευουν πεστροφες!

    Γυρισε και με κοιταξε με ενα αδειο βλεμα. Στοιχηματιζα οτι θα προτιμουσε να βρισκεται οπουδηποτε αλλου στο κοσμο αυτη τη στιγμη...
    Δεν ηταν ομως η μονη που με κοιτουσε -οι υπολοιποι θαμωνες με παρατηρουσαν και εκεινοι διακριτικα αλλα δεν με πειραζε.
    Υποθετω οτι σε αυτο το σκηνικο θα μπορουσα καλλιστα να ειμαι και ενας πρασινος εξωγηινος που επινε καπουτσινο στη γωνια του.

    Οι σκεψεις μου διακοπηκαν αποτομα απο το βαρυ τετρακυλινδρο γουργουρητο καποιας μηχανης που ερχοταν. Κοιταξα εξω και μια παλια Honda CBR1000 με δυο αναβατες μπηκε στο βενζιναδικο και αραξε. Μπηκαν στο μαγαζι και πηγαν κατευθειαν στις τουαλετες, ακριβως οπως ειχα κανει και εγω. Εσκασα στα γελια! Η διαδρομη του μηχανοβιου! Πρωτα πας στη τουαλετα να στεγνωσεις και μετα ολα τα υπολοιπα!
    Τελικα ολοι εμεις οι μηχανοβιοι ειμαστε παλαβη αλλα υπεροχη φαρα! Μονο ενας ιδιαιτερος τυπος ανθρωπου θα επελεγε να ρισκαρει τη ζωη του πανω σε δυο ροδες, εκτεθειμενος στα στοιχεια της φυσης με βροχη, αερα, χιονι, καυσωνα, αλλα να που καποιοι απο εμας το κανανε αυτο εσκεμμενα. Ηταν η αισθηση του να νοιωθεις ζωντανος; Η αναγκη να μεινεις οσο γινεται μακρυτερα απο τις αβουλες μαζες καταναλωτικων προβατων που επιλεγουν το "ασφαλες", που ακολουθουν τη λογικη και κανουν αυτα που κανουν ολοι οι υπολοιποι επειδη αυτο ειναι το σωστο;

    Θα μπορουσαν να ειναι ολα αυτα και ακομα παραπανω. Οι δυο καβαλαρηδες βγηκαν απο τη τουαλετα και προσεξα οτι ηταν πατερας και γιος! Ποσο τελειο ηταν αυτο;; Χαμογελασα και σκεφτηκα οτι αυτο ηταν ενα ακομα μεγαλο μου ονειρο: να ταξιδευω μια μερα παρεα με τα παιδια μου σε αγνωστες διαδρομες του κοσμου...

    Εξω η βροχη ειχε κοψει και ηταν ωρα να πηγαινω.
    Εγνεψα "γεια" στους μαυροφορεμενους αναβατες και βγηκα εξω. Ο φρεσκος αερας μυριζε εντονα βρεγμενο χωμα. Στην ακρη του δρομου το παλικαρακι ηταν ακομα εκει, ολη αυτη την ωρα μεσα στη βροχη...
    Τον χαιρετησα καθως περασα μπροστα του και εκεινος μου χαρισε ενα υπεροχο μεγαλο χαμογελο!
    Τελικα ο κοσμος ειναι πανεμορφος οταν εχεις τα ματια να τον δεις...


     
    Με τη βροχη να ειναι παρελθον ο δρομος τωρα ηταν ανοιχτος για το Rovaniemi και ο ηλιος που εκανε δειλα την εμφανιση του πισω απ' τα συννεφα αναδεικνυε την ομορφια αυτου του τοπου. Δαση και λιμνες μεχρι εκει που εβλεπε το ματι...




     
    Μπορει εδω τα τοπια να ηταν πολυ διαφορετικα απο εκεινα της Νορβηγιας ομως δεν επαυαν να ειναι πραγματικα υπεροχα!


     
    Με τη διαθεση στα υψη τωρα, δυναμωσα το MP3 και ανοιξα το γκαζι. Oasis - Hello


     
    Συντομα ειχα φτασει εξω απ' το περιβοητο Rovaniemi. Δεν ξερω πως και γιατι αλλα στο μυαλο μου το χωριο του Αη Βασιλη ηταν στο κεντρο μιας μικρης κωμοπολης. Η πραγματικοτητα δεν θα μπορουσε να ειναι πιο διαφορετικη.

    Το χωριο του Αη Βασιλη στη πραγματικοτητα βρισκεται εξω απο το Rovaniemi, και ειναι ενα μεγαλο θεματικο παρκο, κατι σαν τη Disneyland των Φινλανδων. Εξω απ' τη πολη ομως; Γιατι;

    Ο λογος ηταν απλος: ηταν χτισμενο ακριβως επανω στον Αρκτικο Κυκλο.


     
    Το μερος ηταν πολυ ομορφο, με πολυ προσεγμενες μικρες λεπτομερειες. Χριστουγεννιατικα στολιδια, διακοσμησεις, πολυχρωμα λουλουδια παντου...


     
    Ηταν ηδη απογευμα και σε λιγες ωρες το παρκο θα εκλεινε οποτε η πρωτη σταση ηταν στα μικρα μαγαζακια με σουβενιρ για τα απαραιτητα αυτοκολλητα.
    Αυτο το μερος ηταν η χαρα του παιδιου!


     
    Απο τα ηχεια που ηταν διασπαρτα στο παρκο ακουγονταν διαφορα χριστουγεννιατικα τραγουδια, μια μαλλον αποτομη αντιθεση με τη γλυκεια ζεστη του καλοκαιρινου απογευματος τωρα.
    Καποιοι θα μπορουσαν να πουν οτι το ολο θεμα ηταν μια κιτς υπερτουριστικη παγιδα αλλα αν δεν το επαιρνες στα σοβαρα το διασκεδαζες με τη ψυχη σου. Εγω δεν χορταινα να περπαταω τριγυρω και να χαζευω σαν παιδι τα χρωματα και ολες τις απιθανες λεπτομερειες!


     
    Στο κεντρο του χωριου υπηρχε μια μεγαλη αυλη οπου δεσποζε ενα μεγαλο κτηριο: το γραφειο του κυρ Μπιλυ αυτοπροσωπως...
    (Βεβαια εδω τον ελεγαν Νικο αλλα αυτο δεν ειχε και μεγαλη σημασια...)


     
    ...ενω γυρω απο το χωριο, υπηρχε ενα μεγαλο αλσος γεματο δεντρα και μονοπατια οπου ο κοσμος μπορουσε να κανει περιπατους και να βλεπει -τι αλλο;- τους ταρανδους και τα μικρα σπιτακια των ξωτικων.


     
    Oμως στην κυριως αυλη υπηρχε μια ακομα μεγαλη ατραξιον... O Αρκτικος Κυκλος περνουσε ακριβως απο το κεντρο του χωριου και σηματοδοτουνταν με μια μεγαλη λευκη γραμμη με τις συντεταγμενες επανω της...
    66° 32' 35": Arctic Circle ξανα


     
    Τα παντα εδω ηταν φτιαγμενα απο πετρα και ξυλο, εναρμονισμενα με το περιβαλλον και οσο πιο κοντα σε ενα παραδοσιακο Φινλανδικο χωριουδακι οσο θα γινοταν.


     
    Σκεφτηκα οτι εδω περα την περιοδο των Χριστουγεννων, με τα σπιτακια χιονισμενα και τα τζακια αναμμενα θα ηταν πραγματικα υπεροχα...
     

     
    Ολα αυτα τα σπιτακια που εμοιαζαν σαν ντεκορ στη πραγματικοτητα ηταν απολυτως λειτουργικα και χρησιμοποιουνταν κανονικα.
    Kαταστηματα, γραφεια, ξενοδοχεια, χωρις βεβαια να λειπει το σημαντικοτερο κτισμα: το ταχυδρομειο.




     
    Mια πλευρα του τοιχου ηταν απ' ακρη σ' ακρη γεματη με μικρα κοκκινα ραφια με ταμπελες χωρων απο κατω και μεσα εκατονταδες γραμματα απο παντου. Εδω κατεληγαν ολα τα γραμματα που εστελναν τα παιδια ολου του κοσμου στον Αη Βασιλη!


     
    Βλεπετε κατι γνωριμο στη φωτογραφια;


     
    Πως θα ηθελα να καθομαι σε αυτη τη γωνια ενα χειμωνιατικο βραδυ και εξω να χιονιζει...


     
    Απ' εξω υπηρχε ενα δεντρο απο πινακιδες με διαφορους προορισμους στο κοσμο, μαλλον για να βρισκει το δρομο του πιο ευκολα ο Αγιος...


     
    ...αν και για να βρει κανεις το δρομο για το ξενοδοχειο μαλλον δεν χρειαζοταν καποια ιδιαιτερη σημανση, μιας που ξεχωριζε στην ακρη του μικρου χωριου.


     
    Ο ηλιος τωρα ειχε νικησει κατα κρατος τα συννεφα στον ουρανο και ετσι επεστρεψα στη γραμμη του Αρκτικου για τον πιο ομορφη φωτογραφια του μερους...


     
    ...προτου χωθω μεσα στο αλσος για να εξερευνησω το υπολοιπο μερος. Οι εκπληξεις ηταν διασπαρτες οπου και αν κοιτουσα...




     
    Η πιο μεγαλη ομως εκπληξη ηταν το Santamus: ενα καταπληκτικο θεματικο εστιατοριο με απιθανο ντεκορ και ατμοσφαιρα.






     
    Αυτο το μερος το χειμωνα ηταν απεριγραπτο! Εμοιαζε πραγματικα βγαλμενο απο παραμυθι. Χιονια παντου, κρυφοι φωτισμοι μεσα στην ομιχλη, παντου κερια αναμμενα, ενα μεγαλο πετρινο τζακι να καιει, φαγητο απο σεφ, ζωντανη μουσικη, σαουνα...


     
    Η διακοσμηση θυμιζε εσκεμμενα τις καλυβες των πιονερων που ειχαν ερθει εδω πανω πριν πολλα χρονια ψαχνοντας για χρυσο και οι επισκεπτες μπορουσαν να παρουν μια γευση απο αυτη τη ζωη με αναλογες δραστηριοτητες περαν του απολαυστικου φαγητου.
    http://www.santamus..../photo_gallery/

    Δυστυχως το εστιατοριο τωρα ηταν κλειστο αλλα στην αυλη του υπηρχε μια μεγαλη θρακα με ξυλινους κορμους με τομαρια ταρανδων επανω, οποτε δεν εχασα την ευκαιρια να ξαποστασω λιγο και να απολαυσω λιγη απο την ατμοσφαιρα. Ενοιωθα σαν τον Κοναν τον βαρβαρο!


     
    Αυτο που δεν φαινοταν στη φωτογραφια ηταν τα σμηνη εκατομμυριων κουνουπιων βαμπιρ που τσιμπουσαν οπου εβρισκαν γυμνο δερμα -η μπαντανα δεν ηταν για εφε αλλα γιατι δεν αντεχα αλλα τρυπηματα στο κεφαλι. Τα κουνουπια εδω πανω ηταν θρυλικα για τη προτιμηση τους στους νοστιμους και ανυποψιαστους τουριστες.
    Ηταν καιρος να πηγαινω...

    Οπως ειχα πεσει εξω για το χωριο του Αη Βασιλη, ετσι ειχα πεσει τελειως εξω και για την "κωμοπολη".
    To Rovaniemi ηταν μια μεγαλη και μοντερνα πολη που σε τιποτα δεν θυμιζε τα γραφικα χριστουγεννιατικα χωριουδακια που ειχα στο νου μου...


     
    Ηταν σχετικα νωρις το απογευμα ακομα και το στομαχι διαμαρτυροταν απο ωρα. Αφησα τη μηχανη στο κεντρικο πεζοδρομο της πολης και εκανα μια μικρη βολτα να δω το μερος και να βρω κατι να τσιμπησω...


     
    Ο κοσμος εδω απολαμβανε το ποτο του στα μικρα μαγαζακια αριστερα και δεξια του δρομου μεσα σε μια πεντακαθαρη πολη και με τα ποδηλατα να εχουν το πρωτο λογο στη μετακινηση. Η πολη ηταν πολυ ομορφη!


     
    Ειχα φτασει σχεδον στο τελος του μεγαλο πεζοδρομου οταν ακουσα μια γνωριμη φωνη. "Hey my man!"
    Ηταν ο Marko.
    - Τι κανεις εσυ εδω ρε φιλε; Δεν θα πηγαινες κατευθειαν στο Oulu;
    - Ετσι σκεφτηκα αρχικα αλλα μετα τη πρωινη μου περιπετεια αλλαξα το σχεδιο.
    - Περιπετεια;
    - Θυμασαι που ηθελα να παω απο επαρχιακους δρομους; Η διαδρομη που επελεξα τελικα αποδειχτηκε ενας ατελειωτος χωματοδρομος μεσα στο δασος! Εκανα γυρω στα 150 χιλιομετρα χωμα με το τσοπερ! Εγινε σαν γουρουνακι απο τις λασπες και τα χωματα -χωρια που δεν ηξερα αν θα μεινω απο βενζινη στη μεση του πουθενα! Μετα απο αυτο η σταση για ξεμουδιασμα ηταν κατι παραπανω απο επιβεβλημενη...

    Κατσαμε στη μεση του πεζοδρομου σε ενα υπαιθριο καφε να τα πουμε, να χαλαρωσουμε και να χαζεψουμε τη χαλαρη απογευματινη ζωη της πολης. Μετα απο τοσες μερες στην υπαιθρο ενοιωθα να μου εχει λειψει λιγο η ζωντανια της πολυχρωμης πολης...




     
    Η συνεχεια μας βρηκε να ψαχνω παρεα με το Marko καποιο μαγαζι να τσιμπησουμε κατι. Τα εστιατορια στο πεζοδρομο ηταν εκτος συζητησης -πανακριβα και ψευτοκυριλε, χιλια χιλιομετρα μακρυα απο αυτο που ηθελα να βρω: ενα οικονομικο μαγαζακι να δοκιμασω την τοπικη κουζινα των Φινλανδων.

    Τη λυση και στα δυο μετωπα την εδωσε -οσο περιεργο και αν ακουγοταν- μια ...πιτσαρια.
    Μπορει η πιτσα να ηταν ιταλικο πιατο αλλα εδω ειχαν μια ιδιαιτεροτητα -ηταν φτιαγμενες με κρεας ταρανδου!
    Δεν θα μπορουσα να ειχα βρει καλυτερη επιλογη -και αν δεν ηταν ο Φινλανδος φιλαρακος μου μαζι μαλλον ακομα θα εψαχνα...


     
    Η Αυρα εξω περιμενε υπομονετικα να ξαναβγουμε στο δρομο...


     
    Ανανεωμενοι, με γεματα τα ντεποζιτα ανθρωπων και μηχανων καβαλησαμε για το τελευταιο κομματι που θα μας εβγαζε στο τελικο προορισμο της ημερας.


     
    Η ωρα ηταν 9.30 το βραδυ και ο ηλιος βασιλευε πισω απο τα απεραντα λιβαδια φτιαχνοντας μοναδικες εικονες...
    Τελικα αυτη η χωρα ειχε πολυ κρυμμενη ομορφια -απλα ηθελε να εχεις τα ματια ανοιχτα για να τη δεις.


     
    200 χιλιομετρα με χωριζαν απο το Oulu τωρα, ομως η ψυχρα της νυχτας που περνουσε μεσα απ' το δερματινο μπουφαν εκανε τα χιλιομετρα να μοιαζουν ατελειωτα.
    Τουλαχιστον τωρα ειχαμε βγει στην εθνικη οδο, στο φυσικο περιβαλλον της καλης μου που γουργουριζε χαρουμενη που θα τεντωνε επιτελους λιγο τα ποδια της εξω απο τους στενους επαρχιακους που διεσχιζε τοσες μερες.


     
    Εσκυψα πισω απ' τα fairings, πηρα απο κοντα ενα "λαγο" και ανοιξα το γκαζι ακολουθοντας τον. Ανεβασαμε ρυθμο και γυρω στα μεσανυχτα ημουν στο Oulunsalo, το προαστιο της πολης οπου θα με φιλοξενουσε η φιλη μου. Η ωρα που ειχα φτασει ηταν εσκεμμενα αργα γιατι η Oili ηταν σε ενα γαμο με το συγγενολοι και θα ερχοταν μετα το γλεντι, οποτε δεν ειχε νοημα να βρισκομαι εδω απο νωρις.

    Με το που εφτασα στο πολυ ομορφο σπιτι με το μεγαλο κηπο βγηκε εξω η μητερα της φιλης μου, μια θεοπαλαβη αξιαγαπητη γιαγια που με υποδεχτηκε με αγκαλιες και φιλια! Πηγα τα πραγματα μεσα και παροτι η φοβερη γιαγια δεν ηξερε λεξη απο Αγγλικα δεν ειχε κανενα προβλημα να συννενοηθουμε: νοηματα, χειρονομιες, παντομιμα και στο κατω κατω η μπυρα ειναι μπυρα σε ολες τις γλωσσες του κοσμου!

    Συντομα εφτασε και η φιλη μου η Oili παρεα με το γιο της τον Ari και φιλη τους την Annika. Ηξερα οτι η Oili ηταν τρελαρα και αυτος ηταν ενας λογος που την αγαπουσα τοσο πολυ, αλλα τωρα εβλεπα απο που ειχε ...παρει! Μεσα στο μικρο διαδρομο φιλια, αγκαλιες, φωνες, γελια, πανικος -ο μυθος περι ψυχρων Σκανδιναβων συντριβοταν ανεπιστρεπτι.
    Παρα το προχωρημενο της ωρας κατσαμε στη κουζινα τσιμπολογοντας μεζεδακια και πινοντας μπυρες μεχρι τις 3μιση το πρωι.
    Η γιαγια ειχε μια τεραστια πηλινη κουπα που γεμιζε συνεχως με μπυρα -μπορει να ειχε πιει και δωδεκα μπυρες και συνεχιζε απτοητη! Εδω οι ανθρωποι πινουν λεμε!

    Πηγα να πεσω για υπνο σε κατασταση αποσυνθεσης πλεον εχοντας ηττηθει κατα κρατος στη μπυροποσια, ομως απεραντα ευτυχισμενος που ζουσα τετοιες στιγμες αναμεσα σε αγαπημενα προσωπα... Ποσο μαλλον που η μερα που ξημερωνε δεν ειχε χιλιομετρα αλλα χαλαρωση παρεα με τους φιλους μου στο ομορφο αυτο μερος.

    Ταξιδευτής
    Παλιό μέλος
    Παλιό μέλος

    Info
    Άντρας
    Εγγραφή: 17/12/2008
    Mηνύματα: 2594
    Ηλικία: 37
    Δημοτικότητα: 5340
    Μοντέλο: Honda RC 36 II
    Κράνος: Arai Chaser / Shark S900 Glow

    Riders on the storm...

    Απ: 71ος Παράλληλος: Η μοναξιά του αναβάτη

    Δημοσίευση από Ταξιδευτής στό Σαβ 16 Feb 2013, 7:13 pm

    Day 16

    Oulu

    Πως ειναι μια Φινλανδικη πολη; Πως ειναι τα κτηρια, οι δρομοι, η καθημερινοτητα των ανθρωπων εδω στη Σκανδιναβια; Χρονια εβλεπα ολους αυτους τους ψηλους ξανθους τουριστες στην Ελλαδα και αναρωτιομουν πως να ειναι η ζωη τους στις πατριδες τους -σημερα θα επαιρνα μια μικρη γευση.
    Μπορει πολλα απο τα σχεδια μου σε αυτο το ταξιδι να ειχαν αλλαξει ομως το να αφιερωσω μια επιπλεον μερα στη Φινλανδια και να την περασω με φιλους ηταν κατι που δεν θα εχανα με τιποτα –το μεγαλυτερο ταξιδι ειναι αυτο που κανουμε μεσα στις ζωες των ανθρωπων που συνανταμε...

    Πρωινο ξυπνημα σε ενα ακομα φιλοξενο ομορφο σπιτι ανθρωπων που ειχαν την καλοσυνη να με δεχτουν σαν δικο τους ανθρωπο και να με περιποιηθουν με τον πιο ωραιο τροπο. Ο ηλιος που εμπαινε απο τα μεγαλα παραθυρα στο σαλονι με εκανε ασυναισθητα να χαμογελασω.

    Σηκωθηκα και συναντησα τους φιλους μου στη κουζινα οπου μας περιμενε ενα βασιλικο πρωινο.
    Το σπιτι εμοιαζε περισσοτερο με αγροκτημα η εστω με εξοχικη κατοικια παρα με σπιτι σε ενα προαστιο πολης. Η Paula, η φοβερη γιαγια ειχε μια φοβερη ικανοτητα να διακοσμει τα παντα με χειροτεχνιες, παλια αντικειμενα, ποστερ απο παλιες ταινιες και μπροσουρες...

    Φαγαμε και βγηκαμε στον ομορφο κηπο για να απολαυσουμε τα καφεδακια μας στη λιακαδα -υπηρχε περιπτωση να μην ξεκινουσε ομορφα η μερα με μια τετοια θεα μπροστα μου;


     
    Εδω οι ανθρωποι οταν εφτιαχναν πολεις και προαστια δεν τσιμενταριζαν τα παντα, παρα φροντιζαν να εναρμονισουν τις οικιες τους με το περιβαλλον που τους φιλοξενουσε, κυριολεκτικα χωμενες αναμεσα στο δασος, διπλα απο πανυψηλα δεντρα και μεγαλες χορτολιβαδικες εκτασεις.
    Αυτο σημαινε οτι συχνα μπορουσες να συναντησεις καποιους πολυ ιδιαιτερους επισκεπτες στο κηπο σου...


     
    Μεσα στο κηπο υπηρχε ενα μικρο γραφικο σπιτακι που καποτε χρησιμευε ως ξενωνας αλλα τωρα ηταν απλα διακοσμημενο με ενα σωρο απιθανες λεπτομερειες απο τη παλια ζωη της Φινλανδιας.
    Εδω εβρισκες οτι μπορουσες να φανταστεις! Ξυλινα ραφια κουζινας, παγκους και παλια τραπεζια, πολυχρωμα μπουκαλια, παλιες επιγραφες...


     
    ...πολυελαιους με κερια, καδρα με χειροτεχνιες, κεντηματα και δαντελωτες κουρτινες...


     
    ...ραπτομηχανες, παλια σιδερα ρουχων με καρβουνο, κουζινικα σκευη και βεβαια σεμεδακια!
    Ημουν ενθουσιασμενος γιατι ολα αυτα τα παλια αντικειμενα ηταν σαν ενα παραθυρο στο χρονο: μπορουσα να παρω μια ιδεα για το πως ηταν η ζωη εδω στο παρελθον -τα εθιμα των ανθρωπων, το μερακι τους, οι καθημερινες συνηθειες τους, οι πατεντες τους σε δυσκολους καιρους, το βιωτικο τους επιπεδο.
    Καθε τι παλιο παντα εχει να πει πολλα, αρκει να εχεις τη θεληση να ακουσεις...


     
    Η Paula περα απο ολα αυτα τα ομορφα παλια αντικειμενα εφτιαχνε και διαφορα διακοσμητικα μονη της, οπως ενα απιθανο εξοφθαλμο ...γατι/γλαστρα φτιαγμενο απο παλια μεταλλικα αντικειμενα!
    Η Oili παντα θεωρουσε οτι το γατι και αυτη ειχαν το ιδιο τρελο βλεμμα και φροντισε να μου αποδειξει την ομοιοτητα.
    Δεν ξερω αν πρεπει να το παραδεχτω αλλα ετσι που τις εβλεπα μαζι ειχε δικιο! 


     
    Ο καφες ειχε τελειωσει, η μερα ειχε ζεστανει για τα καλα –ηταν ωρα να παμε να δουμε το Oulu, την μεγαλυτερη πολη της βορειας Φινλανδιας και 6η μεγαλυτερη της χωρας.

    Παρεα με τον Ari και την Annika διασχισαμε τη μικρη γειτονια και βγηκαμε στο σταθμο του λεωφορειου που θα μας πηγαινε στο κεντρο.
    Ειχα εντυπωσιαστει απο το μερος -η απιστευτη καθαριοτητα, η ταξη και η αψογη Σκανδιναβικη αισθητικη, το περιποιημενο γρασιδι στους κηπους, το εντονο κοκκινο χρωμα στους τοιχους...




     
    Καθως διασχιζαμε ενα μικρο παρκινγκ ειδα μια σειρα απο χαμηλα κολωνακια μπροστα απο καθε θεση και αρχικα θεωρησα οτι ηταν παρκομετρα. Πλησιαζοντας ομως ειδα οτι ηταν ..πριζες ρευματος με χρονοδιακοπτη. Τι ηταν αυτο τωρα; Τσαμπα ρευμα για ηλεκτροκινητα οχηματα;


     
    Τα παιδια μου εξηγησαν οτι αυτες οι πριζες ηταν οντως για αυτοκινητα αλλα δεν ειχαν να κανουν με αυτο που φανταζομουν.
    Λογω των θερμοκρασιων που το χειμωνα μπορουσαν να φτασουν ευκολα τους -20 °C, τα αυτοκινητα με diesel ηταν εξοπλισμενα με μια ειδικη συσκευη με ηλεκτρικες αντιστασεις στο συστημα τροφοδοσιας καυσιμου. Ετσι τo χειμωνα συνεδεαν τα αυτοκινητα ολο το βραδυ στις πριζες αυτες για να αποτρεπουν τα καυσιμα απο το να παγωνουν -και αυτο ηταν μια δωρεαν παροχη του δημου!

    Βεβαια δεν ηταν τυχαιο ολο αυτο. Βρισκομουν σε μια απο τις πλουσιοτερες και πιο ειρηνικες χωρες του κοσμου, με το καλυτερο εκπαιδευτικο συστημα στην Ευρωπη και ενα απο τα υψηλοτερα βιωτικα επιπεδα παγκοσμιως.
    "Εδω οι ανθρωποι ειναι απλα σε αλλο επιπεδο" σκεφτηκα. Ισως καπως ετσι να ειναι η ζωη μετα απο 100-200 χρονια στον υπολοιπο ανεπτυγμενο κοσμο που θα μαθουν επιτελους να συνεργαζονται χωρις να θελουν να βγαλουν ο ενας το ματι του αλλου... Δεν μπορει, καποια στιγμη θα παψουμε να ειμαστε πιθηκια και θα εξελιχθουμε ως ειδος –αν εκρινα απο τα οσα εβλεπα εδω υπηρχε ελπιδα για κατι καλυτερο στο μελλον.

    Η γλυκυτατη Annika μου εξηγουσε το πως ειναι η ζωη σε μια τετοια χωρα και εγω την ακουγα με ενδιαφερον ενω παρατηρουσα τα χαρακτηριστικα της. Μεγαλα φωτεινα μπλε ματια, ξανθα μαλλια, λευκο δερμα –σαν μια ζωντανη κουκλα Μπαρμπι.
    Και δεν ηταν η μονη. Τα χρωματα των περισσοτερων ανθρωπων τριγυρω ηταν απιθανα για καποιον απο το νοτο, αλλα η πλακα ηταν οτι οι ιδιοι τα θεωρουσαν εντελως συνηθισμενα και ...βαρετα!
    Τελικα ειναι στην ανθρωπινη φυση να θελουμε αυτο που δεν εχουμε...

    Φτασαμε στο κεντρο και χαιρετησαμε και τα παιδια καθως επρεπε να φυγουν και εγω με την Oili ξεκινησαμε για τη βολτα μας στη πολη.


     
    Το Oulu ειναι μια απο τις βορειοτερες μεγαλες πολεις στο κοσμο και το ονομα στην Φινλανδικη διαλεκτο σημαινει πλημμυρα. Θεωρειται ενα απο τα «ζωντανα εργαστηρια» της Ευρωπης, οπου οι κατοικοι πειραματιζονται δωρεαν με νεες τεχνολογιες οπως τις επικοινωνιες κοντινου πεδιου (NFC) και τις ubi-screens, μεγαλες οθονες αφης που βρισκονται διασπαρτες στη πολη και προσφερουν διαδραστικες υπηρεσιες στο κοινο.


     
    H πολη ειναι χτισμενη στις οχθες του ποταμου Oulujoki, διπλα στον κολπο της Bothnia. Το 1822 μια μεγαλη πυρκαια κατεστρεψε το μεγαλυτερο μερος της πολης, αλλα ξαναφτιαχτηκε με τη βοηθεια ενος διασημου αρχιτεκτονα σε νεοκλασσικο στυλ, και πανω σε αυτο βασιστηκε το χτισιμο του κεντρου μεχρι και σημερα.

    Στα χρονια το Oulu εξελιχθηκε σε ενα σημαντικο κεντρο υψηλης τεχνολογιας, ιδιαιτερα στο IT και την ευεξια.
    Το πανεπιστημιο ειναι ονομαστο για την αρχιτεκτονικη του σχολη που παντρευει την προχωρημενη αισθητικη με εντονα τοπικα στοιχεια της περιοχης.




     
    Κατεβηκαμε στη προκυμαια, διπλα στο ποταμι οπου ο κοσμος καθοταν και απολαμβανε τον καφε του σε ενα απο τα πολλα μικρα εστιατορια και μπαρ της περιοχης.


     
    Αυτα τα κοκκινα ξυλινα σπιτακια ηταν ενα απο τα χαρακτηριστικα αξιοθεατα της πολης. Ειχαν φτιαχτει πριν εκατονταδες χρονια απο ως αποθηκες εμπορευματων κυριως στη περιοχη του λιμανιου.
    Το εντονο κοκκινο χρωμα τους, γνωστο και ως punamulta, το χρωστανε στη παραδοσιακη Σκανδιναβικη βαφη με ρινισματα χαλκου που προσεφερε εξαιρετικη προστασια στο ξυλο απο τα καιρικα φαινομενα.
    Στις αρχες του 20ου αιωνα οι αποθηκες αυτες ειχαν εγκαταλειφθει ομως αφου αναπαλαιωθηκαν και μεταφερθηκαν εδω απο τις αρχικες τους θεσεις στο λιμανι, σημερα λειτουργουσαν ως καταστηματα και εστιατορια οντας ενα θαυμασιο δειγμα της παλιας Φινλανδικης κουλτουρας και αρχιτεκτονικης.




     
    Στο κεντρο του πεζοδρομου ηταν και η υπαιθρια αγορα του Oulu.
    Φρεσκα φρουτα, λαχανικα, χειροποιητα σπιτικα γλυκα αλλα και πολλες μικρες λιχουδιες που μου ηταν παντελως αγνωστες.
    Η θεα ομως των ερυθρολευκων παγκων και των πωλητων με τις κοκκινες ποδιες τους ηταν μια σκετη πανδαισια χρωματων...


     
    Εδω βρισκοταν και αλλο ενα αξιοθεατο της πολης: το αστειο μπρουτζινο αγαλμα Toripolliisi, που σημαινει "ο αστυφυλακας της αγορας". Φτιαχτηκε το 1987 απο τον γλυπτη Kaarlo Mikkonen προς τιμη των αστυφυλακων που περιπολουσαν καποτε την αγορα.
    Μαλιστα η κατασκευη του πληρωθηκε εξ' ολοκληρου απο δωρεες του κοσμου καθως και απο την πωληση μικρων πηλινων αγαλματιδιων και των περιφημων αρωματικων κουλουριων ενος γνωστου αρτοποιειου της περιοχης.
    Η κινηση αυτη εμενα μου ελεγε πολλα για αυτο το λαο. Οταν οι ανθρωποι εχουν φτασει στο σημειο να εχουν λυσει βασικα ζητηματα οπως ισονομια, επιπεδο εκπαιδευσης, περιθαλψης και εργασιας, τοτε μπορουν να ασχοληθουν με το να ομορφαινουν την πολη τους απο κοινου...


     
    Η περιοχη της προκυμαιας με τα ξυλινα σπιτακια να καθρεφτιζονται στο νερο ηταν πολυ ομορφη...


     
    Νεαροκοσμος καθοταν στα ξυλινα decks κανοντας ηλιοθεραπεια ενω οικογενειες εκαναν περιπατους στα μικρα δρομακια και το ομορφο παρκο μπροστα στο νερο -τα παγκακια εδω ειχαν πολυ πλακα καθως ηταν φτιαγμενα απο κορμους δεντρων και ηταν σκαλισμενα να μοιαζουν με μικρα γουρουνακια!




     
    Μια μικρη μαρινα με τα σκαφακια της ξεχωριζε σε μια ακρη...


     
    ...ενω παρακατω πολυτελη διαμερισματα ηταν χτισμενα ακριβως πανω στο νερο και ενωνονταν με την οχθη μεσω μικρων γεφυρων -δεν θα ηθελα καν να ρωτησω το κοστος ενος τετοιου σπιτιου...


     
    Μεχρι και κανονικη παραλια ειχαν φτιαξει εδω!


     
    Ολη η περιοχη ηταν γεματη μικρες καταπρασινες νησιδες γης που ενωνονταν μεταξυ τους με γεφυρακια και ηταν γεματες απο μονοπατια, παρκα αναψυχης και σπιτια -ηταν μια απο τις πιο εντυπωσιακες περιοχες της πολης.
    Τα μεγαλα νεοκλασσικα που ξεπροβαλλαν αναμεσα στα δεντρα μαρτυρουσαν οτι αυτες οι νησιδες χρησιμευαν απο παλια ως τοποι διαμονης για τους πιο ευπορους κατοικους...


     
    Κατευθυνθηκαμε σε μια απο τις πιο κοντινες νησιδες, την Pikisaari για να τη δουμε καλυτερα.
    Περασαμε τη μικρη ξυλινη γεφυρα και μας καλοσωρισε μια αστεια πινακιδα που αναφεροταν στο τουριστικο τρενακι που εκανε το γυρο του νησιου καθε μια ωρα.
    Ενα θεματακι με τα κουνουπια το ειχαν παντως... 


     
    Περιποιημενοι κηποι, λουλουδια, πετροχτιστα σπιτια με πεντακαθαρες αυλες και μικρα μονοπατια...


     
    Εδω η μοντερνα αρχιτεκτονικη-σημα κατατεθεν της πολης εδινε μαθηματα υψηλης αισθητικης με αποτελεσματα που σε αφηναν με το στομα ανοιχτο.
    Ψηλες ξυλινες κατασκευες με τεραστιες γυαλινες προσοψεις, απιστευτα ψηλα ταβανια που χωρουσαν ανετα αλλον εναν οροφο απο πανω, καθιστικα/decks ηλιοθεραπειας με απλετη θεα τριγυρω και υπεροχοι κηποι. Δεν ειχα ξαναδει κατι παρομοιο...




     
    Δεν ηταν ομως μονο η μοντερνα αρχιτεκτονικη που εντυπωσιαζε εδω.
    Τα παλια σπιτια ηταν βαμμενα σε διαφορα χρωματα, κοκκινα, κιτρινα, πρασινα και ηταν γεματα απιθανες λεπτομερειες που μπορουσα να τις χαζευω με τις ωρες. Πρωτη φορα εβλεπα σπιτι με σοφιτα ...φαρο!


     
    Ακομα και εκεινα τα σπιτια με εντονη τη φθορα του χρονου επανω τους ηταν φροντισμενα, με λεπτομερειες απο την παλια ζωη των ανθρωπων εδω: παλιοι σταυλοι, τροχοι απο αμαξες, παλιες κεραμοσκεπες...
    Στα ματια μου ηταν εξισου ομορφα με ολα τα μοντερνα ακριβα σπιτια.


     
    Μεγαλοι αψεγαδιαστοι δρομοι χωρις ιχνος αυτοκινητων και σκουπιδιων, αλλα με πολλα ποδηλατα να βολταρουν...


     
    Τα γερανια στα γλαστρακια στο κεφαλοσκαλο, τα αδεια μπουκαλια του γαλακτος που περιμεναν τον γαλατα και η σκουπα μπροστα στη παλια πορτα του σπιτιου.
    Καλαισθησια και φροντιδα...


     
    ...εκει που το παλιο και κλασσικο εστεκε διπλα στο καινουργιο και μοντερνο σε μια αρμονικη συμβιωση και ισορροπια...


     
    Περπατουσαμε πολυ ωρα ηδη.
    Ο δρομος μας εβγαλε στο παλιοτερο εστιατοριο/καφε του μικροσκοπικου νησιου που οπως και τα αλλα παλια ξυλινα σπιτακια καποτε ηταν αποθηκη εμπορευματων και σταυλοι -ευκαιρια να απολαυσουμε ενα ζεστο καφεδακι λοιπον στο πιο ομορφο σκηνικο.




     
    Ολο το εσωτερικο ηταν φτιαγμενο αποκλειστικα απο ξυλο -παλια κεντηματα στους τοιχους, σκαλιστες καρεκλες και στη μεση μια μεγαλη σομπα με μπρουτζινες τσαγιερες επανω της... Καπως ετσι ηταν τα καφενεια του παλιου καιρου εδω πανω!


     
    Εβλεπα τον κοσμο τριγυρω να βουιζει χαρουμενος και ενοιωθα απολυτα ευτυχισμενος να βρισκομαι εδω τωρα. Ειναι καποιες φορες που ξαφνικα αποκτας επιγνωση του που ακριβως εισαι και τι κανεις και ειναι σαν να ξυπνας απο υπνο βαθυ. Συνηθως ζουμε ολοι βουτηγμενοι μεσα σε μια μουντη καθημερινοτητα, μια απεραντη βαρεμαρα που η επομενη μερα θα ειναι οπως η σημερινη και ολες οι προηγουμενες, υπερβολικα απασχολημενοι να κυνηγαμε τις υποχρεωσεις μας που δεν ειχαμε το χρονο να σταματησουμε λιγο και να σηκωσουμε το κεφαλι και να δουμε το κοσμο με αλλα ματια.
    Ομως το ταξιδι σου χαριζει αυτη τη δυνατοτητα. Αφηνοντας πισω καθε τι γνωστο μαθαινεις να καλοδεχεσαι το αγνωστο και ανοιγεις τα ματια στον κοσμο εκει εξω... Δεν θα βαρεθω ποτε να το λεω: η ζωη ειναι πολυ μικρη για να την σπαταλαμε μεσα στη βαρεμαρα και την επαναληψη. Καθε ταξιδι το μονο που ζηταει ειναι θεληση και τρελα -ολα τα αλλα βρισκονται καθ' οδον. Η φυση του ανθρωπου ειναι εξω στο δρομο και οχι κλεισμενος στα κλιματιζομενα κλουβακια που εχουμε φτιαξει για παρτη μας...

    Αφου καθισαμε αρκετη ωρα στο ομορφο μαγαζι χαζευοντας το κοσμο να περναει ξεκινησαμε για το νεοτερο κομματι του κεντρου για να δουμε και την υπολοιπη πολη.
    Η αρχιτεκτονικη θυμιζε αρκετα τις βορειοδυτικες πολεις της Ευρωπης με μεγαλους πλακωστρωτους δρομους, πολυχρωμα νεοκλασσικα σε αριστη κατασταση και φαρδια πεζοδρομια. Οσο για τη καθαριοτητα και την ταξη αφηστε καλυτερα...




     
    O περιπατος μας εβγαλε στο δημαρχειο της πολης, ενα εντυπωσιακο μεγαλο νεοκλασσικο κτηριο βαμμενο σε ενα ανοιχτο καφε χρωμα, μεσα μια ενα μικρο παρκο γεματο περιποιημενα λουλουδια μπροστα του.


     
    Αν αυτη η υπεροχη εικονα δεν ηταν αρκετη, στο μικρο τοιχακι μπροστα στο δημαρχειο ειχαν φτιαξει κατι απιθανο: μια σειρα απο μικρα γλυπτα μπρουτζινα ανθρωπακια που απεικονιζαν την ζωη στη πολη οπως ηταν πριν πολλα χρονια.
    Ο μαραγκος, ο ταχυδρομος, η φουρναρισσα, ο στρατιωτης, η γυναικα με το παιδι στην αγκαλια, η ηλικιωμενη γριουλα, ο πλουσιος τραπεζιτης, οι εργατες...


     
    Η προσοχη στη λεπτομερεια ηταν το κατι αλλο. Το πιτσιρικι που καθοταν μπροστα στο πεζουλι φορουσε ενα πλεκτο μικρο κασκολ -δωρακι απο καποια κατοικο της πολης!


     
    Η Oili διασκεδαζε πολυ με τις αντιδρασεις μου. Για καποιον ντοπιο ολα αυτα που εγω εβρισκα εντυπωσιακα, η οργανωση η καθαριοτητα η καλαισθησια, ηταν πραγματα αυτονοητα. Δεν μπορουσα να της εξηγησω ομως το πως ειναι να εχεις μαθει να ζεις θελοντας και μη σε ενα τοπο που ολα ειναι χυμα, κανεις δεν σεβεται τον συνανθρωπο του, οπου τα σκουπιδια κανουν βουνα στους δρομους επειδη ο δημος αφησε ξανα απληρωτους τους καθαριστες, οπου καθε οπαδος με IQ αμοιβαδας θεωρει μαγκια να γεμισει πινακιδες με αυτοκολλητα και τοιχους με συνθηματα, οπου σε καθε "επεισοδιο" για τα καναλια των οκτω τα γνωστα καλοπαιδα σπανε μαρμαρα απο πλατειες για να πεταξουν στα εταιρα καλοπαιδα που προασπιζουν το καλο μας με χημικα καθε ειδους, οπου η καταναλωτικη μανια μας εκανε να αγορασουμε ολοι αυτοκινητα και ας μην εχουμε καν χωρο να τα παρκαρουμε ποσο μαλλον να τα κινησουμε στους αναρχους και βομβαρδισμενους δρομους μας...
    Σιγουρα και εδω οι ανθρωποι ειχαν προβληματα ομως τα οσα εβλεπα με εκαναν ειλικρινα να αναρωτιεμαι για πιο λογο ανεχομαστε να ζουμε στις συνθηκες που βιωνουμε τοσα χρονια...

    Ηταν ωρα να παρουμε το δρομο της επιστροφης για το σπιτι, ομως πριν απο αυτο ηθελα να κανουμε μια σταση για να δοκιμασω μια φημισμενη λιχουδια της Φινλανδιας: τις Karelian pies, κατι μικρες παραδοσιακες πιτες απο την περιοχη Karelia της ανατολικης Φινλανδιας που σημερα ηταν διαδεδομενες σε ολη τη χωρα.


     
    Εμοιαζαν λιγο με τα δικα μας πεινιρλι -μια μικρη ζυμαρενια ανοιχτη πιτα με γεμιση στη μεση.
    Παραδοσιακα η γεμιση ηταν αλεσμενο κριθαρι με αλευρι, αλλα αργοτερα προστεθηκαν νεες εκδοχες με πατατα, σικαλη η ρυζι.
    Σημερα η πιο διαδεδομενη συνταγη ηταν μια λεπτη ζυμη με γεμιση ρυζιου, συχνα με τη προσθηκη αυγοβουτυρου (βουτυρο ανεμειγμενο με κομματακια βραστου αυγου ) πανω απο τη ζεστη πιτα.


     
    Και οι γαστρονομικες απολαυσεις δεν ειχαν τελειωσει εδω. Στο σπιτι μας περιμενε ενα θεσπεσιο δειπνο που ειχε ετοιμασει η Paula, με γλασαρισμενα φιλετα χοιρινου, βραστες πατατες, λαχανικα και αυγοβουτυρο για σαλτσα.


     
    Εξαιρετικη παρεα, ομορφα μερη, απιθανο φαγητο, γελιο... Υπηρχε τροπος να γινει ακομα καλυτερη η μερα μου; Υπηρχε.
    Αφου αποδεκατισαμε και το τελευταιο ιχνος φαγητου απο τα κουζινικα σκευη κατσαμε εξω στο κηπο με ενα καφεδακι για να χαρουμε την απογευματινη λιακαδα και πιασαμε τη κουβεντα περι παραδοσεων των Φινλανδων. Μια απο τις πιο γνωστες ηταν -τι αλλο;- η σαουνα.
    Οταν η Oili εμαθε οτι δεν ειχα κανει ποτε πριν σαουνα αρχισε να επιμενει να το δοκιμασω. Η σκεψη του να καθομαι να ιδρωνω μεσα σε ενα αποπνικτικα ζεστο κουτι δεν ηταν το καλυτερο μου αλλα ποτε θα ξαναειχα την ευκαιρια να κανω μια αυθεντικη σαουνα αν οχι εδω;

    Η Paula ετοιμασε το μικρο ξυλινο δωματιο της σαουνας. Στη μια πλευρα του δωματιου υπηρχε ενας μεγαλος ξυλινος παγκος για να καθεσαι, ενα δοχειο γεματο νερο και ακριβως απεναντι μια ηλεκτρικη σομπα με ενα φαρδυ ανοιγμα γεματο κατι μεγαλες γκριζες πετρες οι οποιες θερμαινονταν.
    Με μια μεγαλη κουταλα εριχνες νερο πανω στις καυτες πετρες και οι υδρατμοι απο το νερο που εξατμιζοταν γεμιζε το δωματιο ανεβαζοντας τη θερμοκρασια οσο περισσοτερο αντεχε. Οι Φινλανδοι τυπικα μπορουσαν να καθονται σε θερμοκρασιες απο 70 μεχρι 90 βαθμους για μεγαλα χρονικα διαστηματα κατι που μου εμοιαζε αδιανοητο. Εδω 40 βαθμοι το καλοκαιρι και παθαινα κλακαζ.

    Αυτο που επακολουθησε ομως ηταν μια πρωτογνωρη εμπειρια. Καθως η θερμοκρασια ανεβαινε ο ιδρωτας αρχισε να τρεχει σαν ποταμι. Δεν μπορουσα να καταλαβω αν ηταν νερο ολο αυτο η ιδρωτας ομως εσταζα απο παντου. Εριχνα νερο πανω στις πετρες και ενα νεο κυμα ζεστης με χτυπουσε καθως οι υδρατμοι κυκλωναν το δωματιο.
    Παροτι καθομουν ακινητος, οι σφυγμοι της καρδιας αρχισαν να αυξανονται συνεχως, τα ματια μου εκαιγαν και η αναπνοη γινοταν ολοενα και πιο δυσκολη απο την εντονη ζεστη.
    Απο ενα σημειο και μετα το σωμα μου ειχε παραλυσει εντελως και το μυαλο ειλικρινα δεν μπορουσε να σκεφτει τιποτα -ηταν ενα απολυτο κενο!
    Το μονο που μπορουσα να κανω ειναι απλα να καθομαι εκει και να προσπαθω να αντεξω την απιστευτη ζεστη που ερχοταν σε κυματα.

    Ειχα χασει καθε αισθηση του χωρου και χρονου, ομως οπως ειδα μετα αντεξα σχεδον μια ωρα μεσα στη σαουνα.
    Βγηκα εξω και εκανα ενα ντους σκεπτομενος οτι θα παγωσω αλλα προς μεγαλη μου εκπληξη ανακαλυψα οτι δεν ενοιωθα κανενα απολυτως κρυο! Το σωμα μου ηταν τοσο ζεστο που ακομα και παγωμενο να ηταν το νερο δεν θα με πειραζε -ετσι εξηγουταν που εβλεπα Σκανδιναβους σε φωτογραφιες να βγαινουν απο τη σαουνα και να κυλιουνται στο χιονι ανενοχλητοι!

    Ενοιωθα σαν καινουργιος ανθρωπος -εδω ταιριαζε απολυτα η εκφραση "του κουτιου"! Βγηκα στο κηπο ξυπολητος οπου με περιμενε η φιλη μου και το χαμογελο μου τα ελεγε ολα. Ειχα μολις κανει μια απιθανη σαουνα, και τωρα αραζα στο κηπο με φιλους και πινοντας μπυρες. Χαλαρωση the Finnish way.
    Το μονο που ελειπε τωρα για να γινω Φινλανδος ηταν να κοβω ξυλα και να φωναζω "perkele"* δυνατα! 

    (* πολυ συνηθισμενη εκφραση των Φινλανδων που σημαινει "διαολε" και χρησιμοποιουταν συχνα στη καθομιλουμενη περιπου οπως εμεις εχουμε το γ@μωτο)

    Ταξιδευτής
    Παλιό μέλος
    Παλιό μέλος

    Info
    Άντρας
    Εγγραφή: 17/12/2008
    Mηνύματα: 2594
    Ηλικία: 37
    Δημοτικότητα: 5340
    Μοντέλο: Honda RC 36 II
    Κράνος: Arai Chaser / Shark S900 Glow

    Riders on the storm...

    Απ: 71ος Παράλληλος: Η μοναξιά του αναβάτη

    Δημοσίευση από Ταξιδευτής στό Σαβ 16 Feb 2013, 7:14 pm

    Day 17

    Oulu (FI) - Turku (FI)
    650 km


    Καποιες μερες ηταν καλυτερες απο αλλες. Σημερα ηταν η μερα που επρεπε να ξεκινησω το μεγαλο ταξιδι της επιστροφης.
    Γι' αλλη μια φορα επρεπε να αφησω πισω παλιους και νεους φιλους για να ταξιδεψω, ομως αυτη τη φορα το ταξιδι θα με εβγαζε τελικα πισω στη βαση μου, πισω σε μια καθημερινοτητα που εδω και καιρο ειχα ξεχασει.
    Αν ελεγα οτι χαιρομουν θα ημουν ψευτης. Τουλαχιστον παρηγορια μου ειχα τη περιπετεια του δρομου, το αγνωστο στις νεες χωρες που θα περνουσα, οι νεοι φιλοι που θα εκανα στη διαδρομη. "Ολα ειναι δρομος" σκεφτηκα και σηκωθηκα μουδιασμενος.

    Οι αποστασεις απο εδω και περα αναγκαστικα μεγαλωναν καθως οι μερες που ειχα για να γυρισω λιγοστευαν.
    Σημερα με περιμεναν 650 χιλιομετρα διαδρομης, ουσιαστικα διασχιζοντας ολη τη χωρα απο βορρα προς νοτο για να παρω το καραβι που θα περνουσε στη γηραια ηπειρο και το τελικο κομματι του ταξιδιου μου. Αρχικα το σχεδιο δεν ηταν να εκανα τοσα χιλιομετρα σημερα -η Oili κανονικα εμενε στο Tampere, τη δευτερη μεγαλυτερη πολη στα νοτια της χωρας, καπου 100 χιλιομετρα απο το Ελσινκι και σημερα θα βρισκομουν εκει.

    Η αλλαγη ομως στα σχεδια της φιλης μου σημαινε οτι και εγω ειχα βρεθει αρκετα πιο βορεια απο οτι υπολογιζα, ομως ολα γινονται για καλο: ειχα γνωρισει συμπαθεστατους ανθρωπους, μια πανεμορφη πολη και βεβαια ειχα βρει ενα φιλοξενο μερος να μεινω μετα απο μερες ταξιδιου και κακοκαιριας.
    Το μονο μειονεκτημα σε αυτο το σχεδιο ηταν η σημερινη αποσταση που επρεπε να καλυψω οπωσδηποτε μεχρι το μικρο λιμανι του Turku για να παρω το καραβι που ειχα ηδη κλεισει αλλα δεν με πειραζε -ετσι και αλλιως οι διαδρομες στη κεντρικη Φινλανδια δεν ηταν και το πιο συναρπαστικο πραγμα του κοσμου.


     
    Γιατι ομως να εφευγα απο το Turku και οχι απο Ελσινκι;
    Η κλασσικοτερη διαδρομη οσων ταξιδευαν στο Ακρωτηρι ηταν να περασουν απο το Ελσινκι στις χωρες της Βαλτικης και απο εκει να κατεβουν νοτια μεσω Πολωνιας, Αυστριας και Ιταλιας. Εγω ομως ειχα κανει αυτη τη διαδρομη και μαλιστα σχετικα προσφατα εχοντας γνωρισει καλα ολες αυτες τις χωρες και δεν ηθελα να ξαναπερασω απο τις ιδιες διαδρομες. Το νοημα του ταξιδιωτη ειναι να βλεπει νεα πραγματα, να ανακαλυπτει νεα κρυμμενα μυστικα που εχει να μοιραστει ο κοσμος μας και αν εχανα αυτη την ευκαιρια για νεες περιπλανησεις θα ηταν κριμα. Ποσο συχνα εχουμε την ευκαιρια για ταξιδια πλεον;

    Η σκεψη να κατεβαινα μεσω Ρωσιας αποκλειστηκε νωρις καθως ειχα ηδη δει πολλα σε αυτο το ταξιδι και δεν ηθελα να στριμωξω σε μερικες μερες μια τοσο ιδιαιτερη χωρα οπως ηταν αυτη. Θα την αφηνα για καποια επομενη φορα.
    Τι να εκανα ομως; Απο που να πηγαινα; Η μονη αλλη επιλογη ηταν μεσω Σουηδιας ομως μετα θα κατεβαινα νοτια μεσω Δανιας και Γερμανιας οπως ειχα ανεβει -αλλη μια κλασσικη διαδρομη πολλων που ειχαν κανει αυτο το ταξιδι, αλλα εγω ηθελα να κανω κατι διαφορετικο. Oμως τι;

    Το ερωτημα αυτο με βασανισε επι μερες οταν σχεδιαζα πριν καιρο το ταξιδι μου.
    Ωσπου μια μερα μια αχνη γραμμουλα που ενωνε το κατω μερος της Σουηδικης πρωτευουσας με το Gdansk, το μεγαλο λιμανι της Πολωνιας, εδωσε τη λυση. Υπηρχε ακτοπλοικο δρομολογιο εκει!
    Ξαφνικα ολα εβγαζαν νοημα.
    Θα περνουσα στη Στοκχολμη απο το Turku και απο εκει θα επαιρνα το καραβι που θα με εβγαζε στη βορεια Πολωνια. Μπορει την χωρα να τη γνωριζα καλα εχοντας παει εκει πολλες φορες στο παρελθον ομως το Gdansk και τις γυρω περιοχες δεν ειχε τυχει να τις γνωρισω.
    Και το κερασακι στη τουρτα ηρθε μεσω μιας Πολωνης φιλης και μηχανοβιας που ενα γνωρισει πριν καιρο στο couchsurfing και εμενε στη Βαρσοβια που επισης δεν ειχα επισκευτει ποτε, και ηταν μολις 300 χιλιομετρα απο το Gdansk. Το σχεδιο ηταν ετοιμο.

    Τελειωσαμε το πρωινο μας και αρχισα να μαζευω τα πραγματα με το γνωστο κομπο στο λαιμο και το σφιξιμο στο στομαχι.
    Ολα τα καλα πραγματα καποια στιγμη τελειωνουν, ομως δεν θα το αφηνα αυτο να με παρει απο κατω. Δεν γινοταν.

    Ανανεωσαμε το ραντεβου μας με τη καλη μου φιλη στην Αθηνα καποια στιγμη, ετοιμασα την Αυρα για το μεγαλο ταξιδι του γυρισμου και καθαρισα το κρανος απο την εκατομβη μερικων εκατομμυριων κουνουπιων που ειχα προκαλεσει τις προηγουμενες μερες.


     
    Τελευταια φωτογραφια πριν την αναχωρηση με τη καρδια στις φτερνες... Χαμογελο βεβιασμενο...
    Καποιες φορες η ζελατινα ενος κρανους κρυβει πολλα περισσοτερα απο ενα ζευγαρι ματια...


     
    Οσο και να προσπαθουσα να απασχολω το μυαλο με τις περιπετειες που με περιμεναν μπροστα βγηκα απο τη πολη νοιωθοντας σαν ζεματισμενο κοτοπουλο. Και αυτες οι ατελειωτες ευθειες με τα ηλιθια ορια ταχυτητας δεν βοηθουσαν καθολου...


     
    Ο καιρος εμοιαζε και αυτος κακοκεφος, αναποφασιστος. Μια ηλιο, μια βροχη.
    Η μηχανη ρολαριζε κοιμισμενα με 100 χαω και παροτι εκανα οτι μπορουσα για να διωξω τη βαρεμαρα και τις βαριες σκεψεις, το μονο που ηθελα πραγματικα τωρα ηταν να χωθω πισω απο τα fairings και να κλειδωσω το γκαζι στο στοπ.
    Ηξερα ομως οτι αυτο θα ηταν κακη ιδεα. Εδω πανω δεν αστειευονταν με τα ορια ταχυτητας τους.
    Οι καμερες οσο κατεβαινα προς το νοτο ερχονταν η μια μετα την αλλη -μεχρι να φτασω στο Turku μπορει να μετρησα και 70!

    Βεβαια η παρουσια των καμερων δεν με απασχολουσε ιδιαιτερα καθως φωτογραφιζαν τα οχηματα απο μπροστα οποτε σε μια μηχανη αυτο ηταν απλα ανουσιο, ομως οπου υπηρχαν τοσες καμερες καπου τριγυρω θα εβρισκα και αυτους που τις τοποθετησαν. Τα μπλοκα ομως οπως και οι καμερες δεν εκαναν καμια προσπαθεια να κρυφτουν -εδω λειτουργουσαν περισσοτερο αποτρεπτικα παρα εισπρακτικα.
    Ειχα το νου μου, ομως η κινηση με 80 η ακομα και 60 πανω σε απεραντες ευθειες ενος αδειου δρομου ηταν εξαντλητικη ετσι που εβρισκα την ευκαιρια και ο δρομος φαρδαινε ανοιγα λιγο το γκαζι να προσπερασω καποιο αυτοκινουμενο η τροχοσπιτο, φτανοντας το πολυ μεχρι τα 140-150 στιγμιαια για να ξεμουδιασω.
    Πιστευα οτι δεν υπηρχε περιπτωση να εχω καποιο προβλημα. Εκανα λαθος.

    Πλησιαζοντας ενα ακομα μπλοκο ημουν ετοιμος να το προσπερασω σκεπτομενος οτι ολα ειναι καλα, μεχρι που ειδα μπροστα μου εναν αστυνομικο με αυστηρο υφος να με δειχνει και αμεσως μετα με το ιδιο χερι να δειχνει δεξια, σηματοδοτωντας μου να σταματησω. Οχι ρε γμτ! Σε μερικες ωρες επρεπε να ειμαι στο λιμανι. Στο μυαλο μου αρχισαν να περνανε εικονες με τη μηχανη φορτωμενη σε γερανο και εγω να τραβιεμαι στα τοπικα τμηματα ενω το καραβι μου κουνουσε το μαντιλι σαπλαροντας.

    Σταματησα λιγο πιο κατω και κατεβηκα απο τη μηχανη προσπαθωντας να δειχνω πιο ψυχραιμος απο οσο ημουν.
    - Καλημερα σας.
    - Καλημερα σας. Εγινε κατι;
    - Ναι. Θα πρεπει να σας γραψουμε για υπερβολικη ταχυτητα.
    - Υπερβολικη ταχυτητα; Μα ακολουθω τα ορια εδω και ωρες. Που ετρεξα;
    - Σας μετρησε ενα διερχομενο οχημα μας απο το αντιθετο ρευμα στα 140 χαω με οριο τα 100.

    Στιγμιαια κολλησα. Τι διερχομενο οχημα; Μηπως εννοουσαν μπλοκο στο αλλο ρευμα που δεν ειχα δει;
    Και τοτε θυμηθηκα. Ενα λευκο βανακι της αστυνομιας με φιμε τζαμια που ειχα συναντησει να περναει στο αντιθετο ρευμα ησυχα, χωρις φαρους η κατι αλλο και που δεν ειχα δωσει καποια ιδιαιτερη σημασια.

    Ο αστυνομικος μου εδειξε το αυτοκινητο τους. "Παρακαλω περαστε μεσα."
    Μπηκα και ενας αλλος νεαρος και πολυ ευγενικος αστυνομικος περιμενε στο πισω καθισμα μπροστα απο ενα laptop.
    Μου συστηθηκε και μου εξηγησε οτι το βαν που ειχα δει ειχε μεσα ενα συναδελφο τους που μετρουσε τα διερχομενα οχηματα με φορτητο ρανταρ. Επειδη ηταν εν κινησει θα μου αφαιρουσαν απο τη ταχυτητα μου 30 χιλιομετρα και θα με εγραφαν για 110.

    Μου ειπε οτι αν ημουν Φινλανδος τα πραγματα θα ηταν πολυ απλα.
    Θα εβαζε τα στοιχεια μου στον υπολογιστη ο οποιος ηταν συνδεδεμενος με το υπουργειο οικονομικων και το προστιμο θα υπολογιζοταν βαση της μισθοδοσιας μου. Οσο μεγαλυτερο το εισοδημα τοσο μεγαλυτερο το προστιμο.
    Αφου υπολογιζοταν το ποσο, το συστημα απλα θα το τραβουσε αυτοματως απο την επομενη μισθοδοσια και τελος.

    Στη περιπτωση μου ομως τα πραγματα ηταν λιγο διαφορετικα. Μιας που δεν υπηρχε τροπος να δει τα οικονομικα μου στοιχεια με ρωτησε για το ετησιο εισοδημα μου. Χα! Εδω ημασταν... Ποιος να το ελεγε οτι η οικονομικη κριση θα ειχε και κατι χρησιμο!
    Περασε στον υπολογιστη τα στοιχεια και αφου μου εξηγησε ευγενεστατα το τροπο που θα εβγαζαν το τελικο ποσο μου ειπε το μπουγιουρντι: 96 ευρω, ομως επειδη ηταν κατω απο το ελαχιστο οριο θα στογγυλευε στα 100 ευρω.
    Φτηνα την ειχα γλυτωσει. "Να σας πληρωσω με μετρητα η μηπως δεχεστε και καρτες;"
    Με κοιταξε εκπληκτος. "Μα οχι, δεν χρειαζεται να πληρωσετε τωρα κυριε. Οταν επιστρεψετε πισω μπορειτε να βαλετε το ποσο σε εναν απο τους παρακατω τραπεζικους λογαριασμους. Οριστε η αναλυση του ποσου και η λιστα των τραπεζων. Να ειστε καλα και καλο δρομο να εχετε."
    Ο συναδελφος του γυρισε και χαμογελασε με νοημα. "Αν πηγαινετε μεχρι 120 στο κοντερ δεν θα εχετε κανενα προβλημα στη συνεχεια! Καλη σας μερα!"

    Βγηκα εξω με αναμεικτα συναισθηματα. Απ' τη μια το κερατιατικο προστιμο απο το πουθενα και απ' την αλλη η γνωση οτι τα πραγματα θα μπορουσαν να ηταν πολυ χειροτερα. Αποφασισα να το δω ως μια ακομα μικρη περιπετεια του ταξιδιου μου και εφυγα.
    "Take it on the chin"  κοινως σκασε και κολυμπα.

     
    Η συνεχεια εγινε χωρις αλλα απροοπτα και ο καιρος σαν να ηθελε να με κανει να νοιωσω καλυτερα εδιωξε τα συννεφα για να αποκαλυψει ενα λαμπερο καλοκαιρινο ηλιο. Τα τοπια μεταμορφωθηκαν και εγω ειχα πλεον ξεχασει τελειως τη μικρη περιπετεια που ειχα αφησει πισω...


     
    Keep your eyes on the road your hands upon the wheel..


     
    Με καλη μουσικη στα αυτια και τετοιες ομορφες εικονες δεν χρειαστηκε πολυ προσπαθεια για να φτασω στο μικρο λιμανι του Turku.
    Ηταν ακομα αρκετα νωρις. Ειχα κανει πανω απο 600 χιλιομετρα αλλα δεν ενοιωθα κουρασμενος, αλλα σιγουρα πεινουσα.
    Οντας ολη τη μερα πανω στη σελα, με στασεις μονο για ανεφοδιασμους δεν ειχα φαει ουτε σαντουιτς -ηταν ευκαιρια να φτιαξω κατι στο απιθανο φορητο κουζινακι της Trangia που ειχα μαζι μου -θα προτιμουσα εκει που ειχε τσιμεντο να ηταν ενα ομορφο λιβαδι και γυρω δεντρα αλλα τι να κανεις...


     
    Το γευμα τελειωσε, η ωρα περασε και επιτελους το τεραστιο κοκκινο πλοιο που θα με περνουσε σε μια αλλη χωρα ειχε φτασει.
    Μπηκα στο πλοιο, εδεσα την καλη μου και ανεβηκα επανω. Το σκαφος ηταν τυπικα τεραστιο συγχρονο και καθαρο, στα προτυπα των αλλων πλοιων των Σκανδιναβων. Οι θαλασσες εδω δεν αστειευονταν και για να τις ταξιδεψεις χρειαζοσουν πλοια με @@δια και οχι @@δια πλοια...


     
    Για αποψε ειχα κλεισει καμπινα, αναγκαστικα βεβαια μιας που δεν υπηρχε δυνατοτητα χυμα παραμονης στο καταστρωμα, αλλα με τη κουραση του δρομου δεν με χαλαγε καθολου τωρα.
    Οπως κανω παντα, βγηκα στο καταστρωμα για να κρατησω τις τελευταιες εικονες πριν φυγω.
    Ο ηλιος εδυε βαφοντας τα καταπρασινα δαση που εφταναν μεχρι την ακρη του νερου με χρυσα χρωματα και εγω παλευα να συλλαβω λιγη απ' τη μαγεια της στιγμης.




     
    Η Φινλανδια ειχε βαλει τα καλα της και με αποχαιρετουσε με τις πιο ομορφες εικονες. Θα τα ξαναπουμε...






     
    Το πλοιο εβαλε ροτα για τη Σουηδια, το κρυο αρχισε να γινεται εντονο και εγω κατεβηκα στο μπαρ του πλοιου για μια μπυρα χαζευοντας κατι ...ξεχασμενα ροκαμπιλι που επαιζαν παλιο αμερικανικο ροκ εντ ρολ.


     
    Αυριο με περιμενε μια ακομα χαλαρη μερα πανω σε πλοιο καθως ταξιδευα πλεον για το νοτο... Αναγκαιο κακο τα πλοια αλλα εχοντας να διασχισω ολη την ηπειρωτικη Ευρωπη σε 4 μερες ηξερα οτι θα χρειαζομουν ολες τις δυναμεις που θα μπορουσα να μαζεψω.
    Εξω ο ηλιος εκανε φιλοτιμες προσπαθειες να δυσει...


    Ταξιδευτής
    Παλιό μέλος
    Παλιό μέλος

    Info
    Άντρας
    Εγγραφή: 17/12/2008
    Mηνύματα: 2594
    Ηλικία: 37
    Δημοτικότητα: 5340
    Μοντέλο: Honda RC 36 II
    Κράνος: Arai Chaser / Shark S900 Glow

    Riders on the storm...

    Απ: 71ος Παράλληλος: Η μοναξιά του αναβάτη

    Δημοσίευση από Ταξιδευτής στό Σαβ 16 Feb 2013, 7:15 pm

    Day 18

    Stockholm (S) - Nynäshamn (S) - Gdansk (PL)

    Η βραχνη ανακοινωση απο τα μεγαφωνα του πλοιου οτι συντομα θα φταναμε στη πρωτευουσα της Σουηδιας δεν ηταν απαραιτητη για να με σηκωσει απ' το κρεβατι. Ημουν απο ωρα ξυπνιος πανω στο ντεκ να κοιταζω τα γνωριμα νησακια του Σουηδικου αρχιπελαγους καθως το σκαφος εμπαινε στο τελικο σταδιο του ταξιδιου του...


     
    Οι σκεψεις ενα κουβαρι ως συνηθως. Ηταν μολις πριν δυο χρονια που εβλεπα για πρωτη φορα αυτες τις εικονες και ομως μου φαινοταν σαν μια αλλη ζωη τωρα.
    Ολα εμοιαζαν τοσο ιδια αλλα και τοσο διαφορετικα. Ποσα ειχαν γινει απο τοτε, ποσα πραγματα ειχαν αλλαξει...
    Ομως μεσα απο ολα οσα ειχα περασει βγηκα πιο δυνατος, πιο ζωντανος και η αποδειξη ηταν εδω σ' αυτο το ταξιδι να στεκομαι τωρα γερα στα ποδια μου και να απολαμβανω το χαραμα σε αυτη τη μακρυνη πολη του βορρα...


     
    Τι κανει καποιος στην αγουροξυπνημενη Στοκχολμη ενα ησυχο πρωινο μιας καθημερινης μερας οπως αυτη;
    Βγηκα απο το λιμανι και κοντοσταθηκα λιγο. Το μονο που ειχα να κανω σημερα ηταν να παρω το πλοιο που εφευγε στις 7 το απογευμα απο το Nynäshamn, ενα μικρο λιμανι μολις 50 χιλιομετρα απο εδω. Η ωρα ηταν μολις 8 το πρωι και ειχα ολη τη μερα ελευθερη -κατι επρεπε να κανω.
    Ομως τι; Τη πολη την ειχα ηδη γνωρισει καλα και εξαλλου το τελευταιο που ηθελα ηταν να μπλεξω στο καθημερινο μποτιλιαρισμα μιας μεγαλης πρωτευουσας πανω σε μια φορτωμενη μηχανη 400 κιλων.

    Βγηκα απ' τη πολη, εβαλα ροτα για το λιμανακι και αφησα το GPS να με οδηγησει οπου αυτο ηθελε ακολουθωντας τους μικρους συνοικιακους δρομους μακρυα απ' την βαρετη εθνικη οδο. Ειχε ξημερωσει ενα υπεροχο πρωινο!


     
    Ο δρομος συντομα με εβγαλε στη γραφικη και εκνευριστικα αψεγαδιαστη Σουηδικη υπαιθρο -ακομα και στις μικροτερες οδους οπως αυτη οι λακουβες ελαμπαν δια της απουσιας τους ενω πανταχου παροντες οι μικροι κοκκινοι ποδηλατοδρομοι εκατερωθεν του κυριως δρομου. Μια εικονα χιλιες λεξεις για τον πολιτισμο μιας χωρας.


     
    Λενε οτι καποιες φορες τα πιο ομορφα πραγματα μας αποκαλυπτονται εκει που δεν το περιμενουμε.
    Καθως οδηγουσα εσκεμμενα αργα παρατηρωντας τα τοπια γυρω μου και εχοντας το νου μου για καποιο αξιοθεατο που θα αξιζε μια επισκεψη προσεξα μια μικρη καφε πινακιδα που εδειχνε αριστερα μεσα στο δασος: Häringe slott.
    Δεν ειχα την παραμικρη ιδεα τι ηταν αυτο αλλα ηξερα οτι τετοιες πινακιδες συνηθως υποδηλωναν καποιο τουριστικο αξιοθεατο.
    Χωρις δευτερη σκεψη εστριψα στο δρομο και προχωρησα μεσα στο δασος. Τι ειχα να χασω;

    Δεν ειχα κανει διακοσια μετρα οταν το δρομακι με εβγαλε μπροστα σε μια ομορφη παλια σιδεροφρακτη πυλη με δυο μεγαλες κολωνες κλασσικου ρυθμου με μικρα αγαλματα στη κορυφη τους και ενα μεγαλο θυρεο στο κεντρο.
    Με το μικρο σπιτακι του επιστατη ακριβως διπλα η εισοδος θυμιζε εντονα τη πυλη καποιας βασιλικης -εξοχικης;- κατοικιας.


     
    Μπηκα μεσα και αφησα τη μηχανη σε ενα μεγαλο ανοιγμα του δρομου που χρησιμευε ως παρκινγκ.
    Χαμογελουσα μεχρι τα αυτια γιατι μπορει τα Σουηδικα μου να ηταν σχεδον ανυπαρκτα αλλα απο τη μεγαλη πινακιδα μπροστα μου ειχα αρχισει να καταλαβαινω τι ηταν αυτο το μερος που βρισκομουν.
    Naturreservat. Εθνικος Δρυμος.
    Καλωσηρθατε στο Häringe.


     
    H πινακιδα εξηγουσε τα σχετικα. Το Häringe - Hammersta ηταν ενας απο τους πιο ομορφους και σημαντικους εθνικους δρυμους του Αρχιπελαγους της Στοκχολμης, που εκτεινοταν πανω σε δυο μεγαλες νησιδες γης, το Häringenäs και το Hammersta.
    Εδω εβρισκαν καταφυγιο χιλιαδες ειδη χλωριδας και πανιδας, κωνοφορα δεντρα, τεραστιοι δρυς καθως και το ιστορικο καστρο του Häringe που ειχε αναπαλαιωθει και πλεον λειτουργουσε ως ξενοδοχειο.

    Η επιγραφη παρακινουσε τον επισκεπτη να περιπλανηθει στα πολλα μονοπατια του δρυμου μεσα στα δαση η διπλα στο γραφικο κολπο του αρχιπελαγους. Τριγυρω επικρατουσε μια υπεροχη ησυχια.
    Χωρις ψυχη τριγυρω, με το πρωινο φως να περναει αναμεσα στις πυκνες φυλλωσιες των δεντρων, και ενα μεγαλο μονοπατι να ανοιγεται εμπρος μου ηταν λες και ειχα βρει ενα μαγικο τοπο ολο δικο μου για να τον εξερευνησω!


     
    Ξεκινησα να περπαταω και παντου εβρισκα τελειες εικονες. Ανοιχτα καταπρασινα ξεφωτα, πυκνα δαση, λουλουδια και παντου μονοπατια.
    Δεν θα μπορουσα να ειχα ζητησει κατι καλυτερο απο αυτο!


     
    Ενοιωθα σαν να ειχα μπει σε εναν αλλο παραμυθενιο κοσμο, σαν να ημουν ξαφνικα μεσα στις σελιδες ενος μεσαιωνικου μυθιστορηματος με καστρα, βασιλικους κηπους και αυλικους. Αν εβλεπα ξαφνικα μπροστα μου πριγκηπισσες μεσα σε αμαξα και μπροστα ιπποτες πανω στα αλογα τους δεν θα μου εκανε καμια εντυπωση τωρα!

    Μικρα κοκκινα ξυλινα σπιτακια, ομορφοι κηποι, ξυλινα γεφυρια, φαναρακια, σκαλιστες γλαστρες με πολυχρωμα λουλουδια...


     
    ...αγαλματα και θυρεοι διασπαρτα στους περιποιημενους κηπους...


     
    ...μικρες λιμνες με παπιες να παιζουν στο νερο και διπλα ξυλινα μπαλκονια με καλλιτεχνικα σκαλισμενα λευκα παγκακια για τους επισκεπτες...




     
    ...δεντρα στη σειρα στις δυο πλευρες ακρες του μικρου δρομου που οδηγουσε σε ενα πολυ ομορφο μεγαλο κτισμα και πρασινο... πρασινο παντου.
    Το μερος ηταν απλα απεριγραπτο!


     
    Σταθηκα μπροστα μεγαλο λευκο κτισμα και κοιταξα το χαρτη. Αυτο ηταν το καστρο Häringe slott αν και μαλλον ηταν περισσοτερο μια μεγαλοπρεπης επαυλη παρα καστρο με την εννοια που το ηξερα -αν και ειχα ακομα πολλα να δω.


     
    Εμοιαζα να βρισκομαι σε ενα λαβυρινθο γεματο μικρους δρομους που διασταυρωνονταν και εφευγαν προς ολες τις κατευθυνσεις.
    Αποφασισα να παρω αυτον που πηγαινε στο πλαι του κτηριου και να τον ακολουθησω εξερευνοντας το εντυπωσιακο αυτο μερος.


     
    Κατεβηκα ενα μικρο χωματινο δρομακι στο πλαι της επαυλης ωσπου βρεθηκα στην αλλη πλευρα του μεγαλου κηπου, μπροστα σε μια ομορφη αψιδωτη εισοδο γεματη αναρριχομενα φυτα που κρεμονταν σαν κουρτινες στα παραθυρα, κρυβοντας αυτο που βρισκοταν στην αλλη πλευρα.


     
    Μπηκα μεσα και αυτο που αντικρυσα δεν θα μπορουσα να το φανταστω ποτε!
    Ξαφνικα τα εχασα τελειως! Ενοιωθα σαν να βλεπω μπροστα μου μια τελεια μπροσουρα καποιας μεγαλοπρεπους επαυλης της δεκαετιας του '60!


     
    Τι ηταν αυτο το απιστευτο μερος;;
    Ισως ηταν η απουσια ανθρωπων μεχρι στιγμης που εκανε αυτο το εντυπωσιακο μερος να μοιαζει τελειως ονειρικο -καταπρασινα λιβαδια, δαση, λιμνες, συντριβανια, λουλουδια, αψογοι κηποι και ...πισινες;;
    Δεν μπορουσα να πιστεψω στα ματια μου και τα οσα εβλεπα.


     
    Προχωρησα στο τελειο κηπο διπλα στην πισινα και ενοιωθα σαν το μπιχλιασμενο βαρβαρο που τσαλαπαταει με τις μποτες μεσα στο καστρο της ομορφης πριγκηπισσας του παραμυθιου.
    Μπορει να ημουν σαν τη μυγα μες το γαλα σε αυτο το σκηνικο αλλα με τετοιες απιθανες εικονες δεν με απασχολουσε καθολου...




     
    Συνεχισα τη βολτα μου στον κηπο εστιαζοντας στις απειρες μικρες λεπτομερειες που με περιεβαλλαν...


     
    Σε καθε γωνια περιμενε και μια νεα εικονα...




     
    Ηταν καιρος να δω τα ενδοτερα αυτης της υπεροχης επαυλης.
    Πιεσα τον εαυτο μου να ξεπερασει τον αρχικο ενδιασμο του να εισβαλω χυμα μεσα σε ενα τοσο χλιδατο μερος και περασα το κατωφλι της εισοδου.


     
    Το εσωτερικο ηταν ακρως εντυπωσιακο και θα μπορουσε καλλιστα να ειναι μια βασιλικη κατοικια.
    Στενοι διαδρομοι, αναμμενα κερια, παλια χειροποιητα χαλια, αψιδες σε καθε γωνια που ενωνονταν πανω σε ενα πανεμορφο ταβανι, χοντρες βελουδινες κουρτινες στα μεγαλα παραθυρα και μπολικη πετρα παντου...




     
    Ο τουριστικος οδηγος που κρατουσα στα χερια μου ελεγε οτι το καστρο τωρα λειτουργουσε ως ξενοδοχειο αλλα δεν θυμιζε κατι τετοιο. Οι ανθρωποι ειχαν κρατησει ανεπαφο τον αρχικο χαρακτηρα του αρχοντικου και ειχαν αναπαλαιωσει με πολυ μερακι ολες τις ομορφες μικρες λεπτομερειες που εκαναν τη διαφορα.




     
    Και παροτι προσωπικο και ενοικοι ειχαν πλεον αρχισει να ξυπνανε και να κατεβαινουν στην ομορφη αυλη για πρωινο, κανενας δεν εδειχνε να ενοχλειται απο την παρουσια ενος δερματοφορεμενου ξενου που τριγυριζε στο χωρο βγαζοντας φωτογραφιες και θαυμαζοντας τις χλιδατες λεπτομερειες...


     
    Βγηκα εξω απ' την ομορφη επαυλη και συνεχισα προς το δασος.
    Με τοσο πλουσια φυση και απειρα δασικα μονοπατια για τους επισκεπτες ηταν ωρα να εξερευνησω το υπολοιπο απο αυτο το μαγικο μερος.


     
    Στους μεγαλους αυτους χωματοδρομους τα καλοκαιρινα Σαββατοκυριακα πληθος κοσμου ερχοταν να απολαυσει τη βολτα του η να κανει ιππασια, ομως αυτο το ησυχο πρωινο Τριτης ημουν μονος εδω απολαμβανοντας τους ηχους της φυσης...




     
    Προχωρουσα ολοενα και περισσοτερο μεσα στο δασος ακολουθοντας το μικρο χαρτη στον οδηγο με σκοπο να βγω την αλλη πλευρα της νησιδας για να δω τη θαλασσα.
    Τα χρωματα μεσα στο δασος ηταν μια σκετη οαση για τα ματια μου...




     
    Ποση ωρα περπατουσα; Μιση ωρα; Μια; Παραπανω; Δεν ειχα ρολοι, δεν με απασχολουσε ο χρονος.
    Ο ηλιος ηταν ψηλα στον ουρανο και αυτο ηταν το μονο που χρειαζοταν να ξερω.
    Συνεχισα να περπαταω προς τη κατευθυνση που εδειχνε ο οδηγος ελπιζοντας οτι το αποτελεσμα θα ανταμειψει το κοπο μου.
    Η εικονα που αντικρυσα βγαινοντας απο το δασος ομως ξεπερασε ολες μου τις προσδοκιες:
    Ενα ολοχρυσο λιβαδι σταχυα κατω απο εναν καταγαλανο ουρανο και στο βαθος εκει που γη και ουρανος ακουμπουσαν, η θαλασσα...


     
    Συνεχισα μαγεμενος μεχρι τη θαλασσα και εκατσα σε μια μικρη αποβαθρα να αγναντευω τον ομορφο κολπισκο του Landfjarden.


     
    Απο αυτη την αποβαθρα εφευγε ενας μικρος δρομος που οδηγουσε πισω στο καστρο. Φανταζομαι οτι εδω εδεναν καποτε οι ευγενεις τα σκαφη τους και πηγαιναν μεχρι την επαυλη με αμαξες. Οι αμαξες πλεον δεν υπηρχαν ομως τα αλογα παρεμεναν, περιμενοντας υπομονετικα τους επισκεπτες του Σαββατοκυριακου για να τους κανουν βολτα στα ομορφα δαση της περιοχης...


     
    Οπως περιμενε και το δικο μου αλογο τοση ωρα για να με ταξιδεψει σε νεες περιπετειες.
    Αποχαιρετησα το παραμυθενιο αυτο μερος με μια τελευταια φωτογραφια και κατευθυνθηκα προς το παρκινγκ. Ηταν καιρος να πηγαινω.


     
    Το μικρο λιμανι του Nynäshamn ηταν πολυ κοντα τωρα και πολυ συντομα περνουσα διπλα απο την πολυχρωμη προκυμαια.
    Λογω της ετησιας εκθεσης σκαφων αναψυχης που γινοταν στη πολη, στο παρκινγκ της μαρινας δεν επεφτε καρφιτσα, οποτε ακολουθησα το παραδειγμα των ντοπιων μηχανοβιων και αφησα τη μηχανη στο δρομο διπλα σε μια απο τις πολλες καφετεριες για να κανω μια βολτα στη πολη.




     
    Η αντιθεση με το τελειως ερημο και ησυχο δασος του Haringe ηταν τεραστια: ο ηλιος ελαμπε και ολοι οι Σουηδοι ειχαν βγει στη παραλια για να βολταρουν, να χαζεψουν τα σκαφη στη μαρινα η να απολαυσουν μια μπυρα σε καποιο απο τα παρακειμενα εστιατορια.








     
    Κοσμος, πολυς κοσμος, στις καφετεριες, στα παρκα, στις αγορες... Ηταν μια πολυ ζωντανη και ομορφη πολη -επιτελους θυμομουν τι θα πει καλοκαιρι ξανα!




     
    Στην αλλη πλευρα της προκυμαιας υπηρχε ενας μικρος λοφος, οπου δεσποζε μια επιβλητικη κοκκινη εκκλησια και πισω της απλωνοταν η πολη.


     
    Εβαλα σημαδι τη κορυφη και ανηφορισα τον γραφικο δρομο προς το λοφο παρεα με τους τουριστες για να περιπλανηθω στα ενδοτερα.


     
    Εφτασα στην εισοδο της εντυπωσιακης εκκλησιας και μπηκα μεσα.


     
    Με υποδεχτηκε μια χαμογελαστη σαρανταρα Σουηδεζα που μου προσεφερε τσαι και κουλουρακια. Η λειτουργια ειχε μολις τελειωσει και τωρα μοιραζαν ζεστα ροφηματα και γλυκα στους επισκεπτες.
    Παρατηρησε διακριτικα τη στολη και με ρωτησε αν ταξιδευα. Η εκπληξη της ηταν μεγαλη οταν εμαθε που ειχα φτασει και απο που ειχα ξεκινησει. Αν και ηταν ευγενεστατη και δεν θα ειχα προβλημα να κατσω παραπανω εκει, εξω η μερα ηταν υπεροχη και εγω δεν ηθελα να μεινω μεσα σε τεσσερις τοιχους.
    Η φιλοξενη οικοδεσποινα μου ευχηθηκε να εχω καλη συνεχεια στο ταξιδι μου και την αποχαιρετησα βγαινοντας στο μικρο προαυλιο με την φοβερη θεα πανω απο την μαρινα.


     
    Το Nynashamn ηταν μια μοντερνα και πεντακαθαρη μικρη πολη που δεν ειχε τιποτα να ζηλεψει απο πολλες μεγαλυτερες πολεις που ειχα δει μεχρι τωρα.
    Μεγαλες πλακοστρωτες πλατειες, γραφικες κατοικιες, συγχρονα ψηλα κτηριακα συγκροτηματα, μπολικο πρασινο και χρωμα...






     
    Το χρωμα σε αυτες τις χωρες πραγματικα ηταν κατι που εβρισκα πολυ συναρπαστικο.
    Ακολουθοντας την Σκανδιναβικη παραδοση ακομα και τα πιο συγχρονα σπιτια ηταν βαμμενα σε εντονα χρωματα και στολισμενα με λουλουδια -το αποτελεσμα ηταν αληθινα υπεροχο.


     
    Οσο υπεροχο ομως ηταν να βλεπω τοσο καθαρες και περιποιημενες γειτονιες, αλλο τοσο υπεροχο ηταν και το να παρακολουθω την τοπικη πανιδα στο φυσικο της περιβαλλον...


     
    Με το στομαχι γεματο απο τα σαντουιτς και τα ματια γεματα απο το οφθαλμολουτρο κατεβηκα ξανα στη παραλια για ενα απολαυστικο καφεδακι στη προκυμαια.


     
    Στο βαθος η Αυρα μου λιαζοταν και αυτη περιμενοντας να παμε στο λιμανι για να παρουμε το σκαφος που θα μας εβγαζε στην ηπειρωτικη Ευρωπη και το τελευταιο κομματι του ταξιδιου. Η Σκανδιναβια καπου εδω τελειωνε μεχρι την επομενη φορα...


     
    Στο λιμανι το μεγαλο σκαφος ειχε μολις δεσει και εγω μπηκα μεσα για τη κλασσικη διαδικασια. Αυτο ηταν και το τελευταιο πλοιο που θα επαιρνα σε αυτο το ταξιδι, κατι που με χαροποιουσε ιδιαιτερα. Απο εδω και περα και μεχρι την επιστροφη μου στην Αθηνα θα ειχα μονο δρομους μπροστα μου -με τοσα αμετρητα φερυ μικρα και μεγαλα ειχα χορτασει θαλασσα.


     
    Το πλοιο της Polferries ηταν μεγαλο αλλα πολυ παλιοτερο και αρκετα πιο ταλαιπωρημενο απο τα απαστραπτοντα σκαρια των Σκανδιναβων.


     
    Κομβικο σημειο για ενα πλοιο γεματο Πολωνους ηταν -τι αλλο;- το καταστρωμα με το ανοιχτο μπαρ, οπου βεβαια υπηρχαν οι κλασσικοι ξυλινοι παγκοι και οι διαφημιστικες ομπρελες κατω απ' τις οποιες οι Πολωνοι ρουφουσαν τις μπυρες σαν νεροφιδες.


     
    Θυμιζε εντονα δεκαετια του '80 και οσο για τις καμπινες... ας πουμε οτι δεν θα ηταν πολυ καλη ιδεα να κοιμηθει κανεις στα σεντονια που μοιραζαν οι ναυκληροι. Με το sleeping bag υπο μαλης κατευθυνθηκα στη καμπινα κατω απο τα decks των οχηματων και ευχηθηκα οι συγκατοικοι μου να ηταν ησυχοι.

    Τι ηθελα να το πω;
    Δεν ειχε περασει μιση ωρα που ειχα αραξει στη καμπινα και ξεκουραζομουν οταν μπηκε μεσα ενας τραχυς 50αρης Πολωνος με ενα παχυ μουστακι ο οποιος με το που εμαθε οτι ημουν Ελληνας ξετρελλαθηκε και αρχισε να φωναζει με ενθουσιασμο "Ααα Γκρετσκι κολεγκα!" (Ελληνας συντροφος) Ωραια! Ζαχαρη θα περνουσα το βραδυ μου αποψε...

    Ο τρελαρας Πολωνος δεν ηξερε γρι Αγγλικων και τα Πολωνικα μου ισα που εφταναν για να καταλαβαινω στο περιπου τι μου ελεγε, ομως αυτο δεν τον πτοουσε καθολου.
    Αρχισε να μου λεει οτι δουλευε χρονια στη Σουηδια στις οικοδομες και οτι αφου τελειωνε τη δουλεια της εβδομαδας επαιρνε το πλοιο αυτο για να παει στην οικογενεια του που βρισκοταν στη Πολωνια.
    Ειχε δει οτι ταξιδευα με μηχανη, κατι που μαλλον εβρισκε να ειναι μεγαλη υποθεση. Δεν ηξερα αν το θεωρουσε κατορθωμα η τεραστια ηλιθιοτητα η και τα δυο μαζι, ομως δεν ημουν σε θεση να του φερω αντιρρηση οτι και αν πιστευε.

    Η ωρα ειχε περασει, το πλοιο ειχε βαλει πλωρη για το Gdansk προ πολλου και εγω το μονο που ηθελα ηταν να ηρεμησει λιγο ο συγκατοικος ωστε να κοιμηθουμε. Αμ δε! Πανω που πιστεψα οτι ειχε χασει το ενδιαφερον του και οτι θα ηρεμουσαμε ηρθε ο αλλος συγκατοικος να ολοκληρωσει το ...καρε της ευτυχιας!

    Ενας πανυψηλος νεαρος Πολωνος γυρω στα 30 μπουκαρισε στη καμπινα κρατωντας ενα μισοαδειο ποτηρι μπυρας και τραγουδωντας. Αυτο ηταν! Ο αλλος με το που τον ειδε ξεχασε τελειως τη κουβεντα με τον Ελληνα και ξεκινησε το γλεντι!

    Πιασανε την κουβεντα με μεγαλη χαρα και σε χρονο μηδεν ειχαν γινει κολλητοι.
    Ο 50αρης τρελακιας ανοιξε το σακιδιο του και απο μεσα εβγαλε ενα ....διλιτρο μπουκαλι βοτκας καθως και ενα ταπερ με ντοματες, σαλαμι και τυρι.
    Απλωσε τα μεζεδακια σε ενα μαντιλι, γεμισε 3 μικρα νεροποτηρα μεχρι πανω και μας τα μοιρασε. Τωρα ειχαμε δεσει!

    Εδω θα επρεπε να κανω μια διευκρινηση: Στη καριερα μου ως ποτης ειχα καταφερει να σταθω στο υψος των περιστασεων πολλες φορες στο παρελθον, ομως ηξερα οτι μπροστα σε εναν Πολωνο δεν επιανα μια. Αυτο το πραγμα -ο Θεος να το κανει βοτκα- ημουν σιγουρος οτι αν το εβαζα στο ντεποζιτο της μηχανης παιζει να επαιρνα και καμια 50αρια επιπλεον αλογα.
    Εκανα να αρνηθω ευγενικα αλλα δεν υπηρχε περιπτωση να τη γλυτωνα.

    Αντε και na zdrowie, και αντε και ασπρο πατο και ξανα απ' την αρχη. Οι δυο Πολωνοι ειτε επιναν βοτκα ειτε γκαζοζα ηταν ενα και το αυτο. Εγω δεν ξερω πολλα, παρα μονο οτι μετα το 3ο, ισως 4ο νεροποτηρο πρεπει να επεσα σε κωμα γιατι το επομενο πραγμα που θυμαμαι ειναι να προσπαθω να μαζεψω τα κομματια μου καπου στα ξημερωματα ενω τα τρελοκομεια ροχαλιζαν μακαριως πανω απ' το κεφαλι μου...

    Ταξιδευτής
    Παλιό μέλος
    Παλιό μέλος

    Info
    Άντρας
    Εγγραφή: 17/12/2008
    Mηνύματα: 2594
    Ηλικία: 37
    Δημοτικότητα: 5340
    Μοντέλο: Honda RC 36 II
    Κράνος: Arai Chaser / Shark S900 Glow

    Riders on the storm...

    Απ: 71ος Παράλληλος: Η μοναξιά του αναβάτη

    Δημοσίευση από Ταξιδευτής στό Σαβ 16 Feb 2013, 7:16 pm

    Day 19

    Gdansk (PL) - Warsaw (PL)
    420 km


    Η νυχτα περασε δυσκολα. Ο υπνος λιγος και βαρυς, η καμπινα αποπνικτικη και κρυα, με το μονοτονο αγκομαχητο των μηχανων του πλοιου στα αυτια μου και τους τεζαρισμενους συγκατοικους ειτε να ροχαλιζουν ειτε να πηγαινοερχονται στη τουαλετα αναβοντας συνεχως τα φωτα -η ησυχια δεν ηταν κατι που θα εβρισκα αποψε.

    Το τελικο χτυπημα ηρθε καπου στα ξημερωματα: ανοιξα τα ματια με δυσκολια στο φως της καμπινας για να δω τους Πολωνους να εχουν ηδη σηκωθει και να πινουν βοτκα (!) γελωντας και κουβεντιαζοντας σαν να μην τρεχει τιποτα.
    Τι ειναι δαυτοι;! Βοτκα απο τις 6 το πρωι...
    - Τζιν ντομπρε Γκρεκο!
    - Ναι, καλημερα και σε σας ρε μουρλοκομεια.

    Σηκωθηκα, μαζεψα τα πραγματα μου και ανεβηκα στο σαλονι του πλοιου. Μπορει αυτο να ηταν η ιδεα του πρωινου για αυτους τους τυπους, ομως εγω προτιμουσα να πιω ενα καφεδακι σαν ανθρωπος και με την ησυχια μου. Καθισα σε μια ζεστη γωνια κοντα στο παραθυρο και με το ζεστο καφε στο χερι χαζευα εξω απ' το παραθυρο τη θαλασσα καθως το πλοιο συνεχιζε τη πορεια του προς το λιμανι του Gdansk.

    Λιγες ωρες αργοτερα η παλια πολη του θρυλικου κινηματος "Solidarność" και του Λεχ Βαλεσα μας καλωσοριζε. Ο ηλιος ελαμπε και ολος ο κοσμος ηταν στις τοπικες παραλιες, σκηνες απο ενα καλοκαιρι οπως τα ηξερα απο παλια...
    Το σκηνικο ενα παραξενο αταιριαστο συνοθυλευμα τρεντυ παραλιας της Κοπα Καμπανα και αισθητικης σοβιετικου τυπου με ολοιδια τεραστια μπλοκ κατοικιων τυλιγμενα ολα μαζι σε ενα πυκνο πρασινο δασος.


     
    Το πλοιο εδεσε στο λιμανι διπλα στον ιστορικο φαρο του Gdansk και εγω ετοιμαστηκα για να αναχωρησω. Μετα απο δυο ολοκληρες μερες σε πλοια δεν εβλεπα την ωρα να ταξιδεψω πανω στην καλη μου προς νεους προορισμους.


     
    Βγηκα εξω απο το λιμανι και ενα περιεργο συναισθημα μου εσφιγγε το στομαχι.


     
    Ομορφη, πολυχρωμη πολη...




     
    Πολωνια για αλλη μια φορα... Ολα τοσο γνωριμα, ομως τιποτα δεν ηταν πια το ιδιο.
    Σαν μια παλια αγαπη που καποτε ηξερες καλα αλλα τωρα πια δεν σε αναγνωριζε καν...
    Εβαλα στο MP3 το λατρεμενο Again των Archive, κατεβασα τη ζελατινα και εσφιξα το γκαζι.
    You're tearing me apart / crushing me inside.
    You used to lift me up / now you get me down.


    Βλεμμα μπροστα στο δρομο που μακραινει...


     
    Στο θεαμα του λαμπερου ηλιου και της μεγαλης εθνικης που απλωνοταν μπροστα μου ολες οι σκοτεινες σκεψεις χαθηκαν και επιασα τον εαυτο μου να χαμογελαει ξανα σαν μικρο παιδι.
    Το ταξιδι τελικα ειναι το μεγαλυτερο γιατρικο σε οτι μας βαραινει. Λες γι' αυτο εμεις οι μηχανοβιοι να παραμενουμε παντα παιδια στη ζωη;


     
    H διαδρομη σημερα ηταν μικρη: προορισμος μου ηταν η Βαρσοβια, οπου θα συναντουσα τη φιλη και μηχανοβια Alex. Ειχαμε γνωριστει πριν καιρο μεσω του Couchsurfing και οντας και αυτη μηχανοβια και φανατικη των ταξιδιων ειχαμε πολλα να πουμε.
    Αυτο το καιρο ηταν φιλοξενουμενη στη Βαρσοβια και αφου ο δρομος θα με εβγαζε απο τα μερη της, ηταν μια ωραια ευκαιρια να βρεθουμε και να πιουμε ενα ποτακι.


     
    Συντομα αφησα πισω την βαρετη εθνικη οδο και επιασα τους επαρχιακους για να περιπλανηθω λιγο στην επαρχια της κεντρικης Πολωνιας -εξαλλου ειχα ολη τη μερα μπροστα μου να χαζεψω και να βολταρω με την ησυχια μου.
    Λιγο εξω απο ενα ακομα μικρο χωριουδακι και ενω ο δρομος με πηγαινε διπλα σε μια ομορφη λιμνη η οθονη του κινητου φωτιστηκε. Ηταν η Alex.
    "Θα αργησω λιγο να σχολασω σημερα, οποτε μπορουμε να βρεθουμε κατα τις οκτω στο κεντρο;"
    Μια χαρα! Ευκαιρια να κανω μια σταση για να τσιμπησω κατι και να ξεμουδιασω.

    Και σα να το ειχα κανονισμενο εμφανιστηκε μπροστα μου το καλυτερο μερος που θα μπορουσα να εχω ζητησει: ενα μικρο ταβερνακι χωμενο μεσα σε ενα πολυ ομορφο αλσος, στην ακρη της λιμνης.




     
    Το μερος ηταν πανεμορφο. Εδω αυτο ο κοσμος ερχοταν τα Σαββατοκυριακα για πικνικ διπλα στη λιμνη, για περπατημα, για ποδηλασια η ακομα και για μπανιο.




     
    Κατεβηκα διπλα στη λιμνη και περπατησα μεχρι το νερο.
    Ενα τσουρμο ντοπια πιτσιρικια επαιζαν στη μικρη παραλια παιρνοντας φορα και πηδωντας στο νερο απο την ξυλινη αποβαθρα. Η λιμνη μπορει ηταν πολυ γραφικη καθως καθρεφτιζε τα συννεφα του ουρανου αλλα σιγουρα δεν εδειχνε και οτι καλυτερο για να κολυμπησει κανεις.


     
    Ομως ο κοσμος εδω αυτο ειχε αυτο χρησιμοποιουσε. Και σιγουρα εδειχναν να μην ενοχλουνται καθολου απο τα γκριζα, θολα νερα της λιμνης. Παιδακια επαιζαν στην ακρη, οικογενειες εκοβαν βολτες και εγω προσπαθουσα να αποθανατισω αυτες τις ομορφες μικρες στιγμες μιας απλης ζωης.
    Μιας ζωης που εμεις στην Ελλαδα ζωντας στη τρελα της καθημερινοτητας και του σκουπιδαριου της (υπερ)καταναλωσης ειχαμε χασει χρονια τωρα, μιας ζωης που ταξιδευα για να βρω ξανα...


     
    Εκατσα αρκετα εκει στο μικρο ταβερνακι, πινοντας το καφε μου και χαζευοντας τους χαμογελαστους ντοπιους και τις οικογενειες που περνουσαν, χαμενος στην ηρεμια της στιγμης. Χωρις να με απασχολει η ωρα η μερα ο καιρος, χωρις πριν και μετα, μονο με εκεινο το πολυτιμο παρον οσων ταξιδευουν χωρις λογο και αιτια.
    Γυριζοντας πλεον απο μια απ' τις ακρες του κοσμου, εχοντας κατακτησει το ονειρο που χρονια με εκαιγε, τωρα ενοιωθα τη γαληνη και την ηρεμια του να τριγυριζεις χωρις σχεδιο και προγραμμα.

    Για παμε...


     
    Επαιρνε πλεον το απογευμα και εγω εκλεισα το GPS και απλα αφησα το δρομο να με οδηγησει οπου ηθελε αυτος.


     
    Με τις σκιες να μακραινουν στον απογευματινο ηλιο το μονο που ηθελα ηταν απλα να χαθω σε μικρα γραφικα χωριουδακια που δεν τα ηξερε κανεις...


     
    ...πλαι σε μικρα αγροτοσπιτα με λουλουδια, ομορφες αυλες και φυση...


     
    Λιγο εξω απο τη Βαρσοβια εκανα μια σταση να ξεδιψασω την Αυρα μου και να τσεκαρω το κινητο. Η Alex μου ειχε ηδη στειλει μηνυμα να βρεθουμε εξω απο ενα μπαρακι, σε μια απο τις πιο κεντρικες πλατειες της πολης.
    Αν ηξερα ομως τι με περιμενε εκει, μαζι με το σαντουιτς που ετρωγα τωρα θα καταπινα και ενα βαπορι υπογλωσσια...

    Στο βαθος του οριζοντα η μεγαλη πρωτευουσα της χωρας με καλωσοριζε με τον πιο ομορφο τροπο.


     
    Παντου καταπρασινα παρκα, σιντριβανια και κοσμος πολυς να καθεται και να απολαμβανει το ζεστο καλοκαιρινο βραδακι...


     
    ...και μεγαλες καθαροι λεωφοροι γεματες κτηρια με εκεινη τη χαρακτηριστικη Βορειοευρωπαικη αρχιτεκτονικη που αγαπαω τοσο...


     
    Συντομα ειχα φτασει στο μερος του ραντεβου: την πλατεια του Ουρανιου Τοξου, γνωστο σημειο συναντησης της πολης που ειχε παρει το ονομα του απο μια μεγαλη αψιδα στα χρωματα του ουρανιου τοξου φτιαγμενη απο λουλουδια.


     
    Ακριβως διπλα εστεκε φωτισμενη μια απο τις δεκαδες πανεμορφες καθολικες εκκλησιες που βρισκονταν διασπαρτες στη πολη, κανοντας με να κοιταζω το θεαμα μαγεμενος...


     
    Ναι.
    Καλα.
    Ηταν γιατι δεν ειχα ακομα γυρισει να δω πισω μου...

    Στην αλλη πλευρα, μπροστα απο ενα παλιο νεοκλασσικο κτηριο που θυμιζε εντονα τα κτηρια της Πλατειας Αριστοτελους βρισκονταν μερικα απο τα πιο δημοφιλη στεκια της πολης -κατι που απο μονο του δεν λεει πολλα.

    Θα μπορουσε να ηταν γεματα καγκουρες...
    Θα μπορουσε να ηταν σαν ΚΨΜ σε ωρα απογευματινης χαλαρωσης...
    Θα μπορουσε να ηταν τιγκα σε ΚΑΠΗ στο τσακιρ κεφι...

    Ομως οχι. Δεν ηταν τιποτα απο τα παραπανω...
    Καθως ξεκινησα να περπαταω αναμεσα στα τραπεζακια και το κοσμο συνειδητοποιησα κατι: οτι ξαφνικα βρισκομουν αναμεσα σε μια θαλασσα απο διμετρες εξωγηινες απο το πλανητη Amantamatakiamou και οι αντρες ηταν ειδος υπο εξαφανιση...!


     
    (Μη κανετε το κοπο να μετρατε μπουτακια... Πιστεψτε με ηταν πολυ περισσοτερα απο οσα μπορει να χωρεσει μια φωτογραφια...)


     
    Εδω πανω οταν μιλαμε για εξωγηινες εννοουμε τετοια πραγματα...


     
    ...και οσο για την αναλογια γυναικων-αντρων δειτε μονοι σας. Στις εκατο κουκλες μια μοσχαροκεφαλη δωρο.


     
    Το θεαμα ηταν απεριγραπτο! Ρε μπας και τα ειχα τιναξει και ειχα παει στο παραδεισο;

     
    Αφου μαζεψα τα ταλαιπωρα ματια μου απο το πεζοδρομιο πηγα στην γωνια του δρομου που θα συναντουσα την Alex. (Τωρα να ελεγα τιποτα για τη τυχη μου μεσα που απ' ολα τα μερη του κοσμου θα βρισκομουν με γυναικα εδω περα;;)
    Δεν περασε πολυ ωρα και η φιλη μου εμφανιστηκε χαμογελωντας.

    - Γεια σου Νικο! Καλωσηρθες! Ειδα τη κατακοκκινη κουκλα και σκεφτηκα οτι πρεπει να ειναι η δικια σου.
    - Ε; Χμμμ; Πως; Αααα για τη μηχανη λες! Ε, ενταξει μωρε, καλη ειναι δεν λεω...
    - Παμε να σε κερασω ενα ποτακι. Εχεις πολλα να μου πεις για το ταξιδι σου.

    Η σερβιτορα (αφηστε...) με ρωτησε χαρουμενη τι θα παρω. Τη κοιταξα με το βλεμμα του ναυαγου που βλεπει το πλοιο μετα απο 20 χρονια πανω στη βραχονησιδα. "Whiskey. Just bring the bottle."

    Η Alex ηταν φοβερο ατομο. Εκανε διδακτωρικο στις θετικες επιστημες στη Σουηδια και τα καλοκαιρια ταξιδευε με ενα Yamaha XT 660, αλωνιζοντας την κεντρικη και νοτια Ευρωπη, ακομα και μονη της παρακαλω!
    Αυτες τις μερες βρισκοταν για καλοκαιρινες διακοπες στη πατριδα της προτου επιστρεψει στη Στοκχολμη.
    Με ρωτησε για το ταξιδι μου και ακουγε τις ιστοριες μου με μεγαλο ενδιαφερον.

    Καθως επεσε το βραδυ το μερος γεμισε ακομα περισσοτερο κοσμο και συντομα στη παρεα μας προστεθηκαν και τα αλλα φιλαρακια της Alex.
    Εξαιρετικα παιδια ολοι τους, ανηκουν σε μια νεα γενια Πολωνων που ειναι πολυ μορφωμενοι, ανοιχτομυαλοι, γνωριζουν να μιλανε απταιστα ξενες γλωσσες και ειναι εξαιρετικα ευγενικοι και προσχαροι. Αν οι νεοι ειναι το μελλον μιας χωρας τοτε η Πολωνια τα επομενα χρονια θα ανεβει πολυ ψηλα...
    Η Alex -δευτερη απο δεξια- και η παρεα της... Na zdrowie!


     
    Το βραδυ εκλεινε με υπεροχο τροπο -να πινω ποτακια σε ενα πολυ ωραιο μαγαζι αναμεσα σε αιθεριες παρουσιες, παρεα με φιλους και με το φεγγαρι να ξεπροβαλλει ολογιομο στον καλοκαιρινο ουρανο.
    Χαμογελασα ευτυχισμενος καθως η Alex μου εφερνε ενα ακομα ποτακι και στο μυαλο μου ηρθε εκεινο το παλιο τραγουδακι του Θηβαιου...
    "Κόκκινο θολό φεγγάρι
    σαν τα όνειρα μας ξενυχτάς
    κι απ’ τις φυλακές αυτού του κόσμου
    γύρω στα μεσάνυχτα το σκας.."



    Ταξιδευτής
    Παλιό μέλος
    Παλιό μέλος

    Info
    Άντρας
    Εγγραφή: 17/12/2008
    Mηνύματα: 2594
    Ηλικία: 37
    Δημοτικότητα: 5340
    Μοντέλο: Honda RC 36 II
    Κράνος: Arai Chaser / Shark S900 Glow

    Riders on the storm...

    Απ: 71ος Παράλληλος: Η μοναξιά του αναβάτη

    Δημοσίευση από Ταξιδευτής στό Σαβ 16 Feb 2013, 7:17 pm

    Day 20

    Warsaw (PL) - Zakopane (PL)
    456 km


    Το ηλιολουστο πρωινο με βρηκε να ειμαι φιλοξενουμενος στο σπιτι του συμπαθεστατου Marek ενος απο τους φιλους της Alex να χαζευω τον οριζοντα της πολης. Μιας που και η Alex ηταν φιλοξενουμενη δεν μπορουσε να μου προσφερει μερος για να κοιμηθω, ομως η λυση βρεθηκε και μαζι με αυτη εγινε ακομα μια ωραια φιλια.


     
    Ο Marek δουλευε ως αρθρογραφος σε μεγαλα οικονομικα περιοδικα και εκανε μεταπτυχιακα στο πανεπιστημιο της πολης με θεμα την οικονομικη κριση στην Ελλαδα! Κοιτα που γιναμε διασημοι για ολους τους λαθος λογους ρε μαγκα μου...

    Κανονικα σημερα το πρωι οντας καθημερινη θα επρεπε να παει στη δουλεια οποτε και εγω θα εφευγα, ομως οι θεοι του ταξιδιου ηταν για αλλη μια φορα με το μερος μου.
    - Μολις με πηραν απο το γραφειο. Δεν χρειαζεται να περασω σημερα απο εκει, οποτε εχουμε ελευθερη τη μερα!
    - Παμε να πιουμε ενα πρωινο καφεδακι και να κανουμε μια βολτα να δω τη πολη; Δεν εχω ξαναρθει στη Βαρσοβια και θελω να περιπλανηθω λιγο.
    - Φυγαμε!

    Κατεβηκαμε στο δρομο και περπατησαμε μεχρι το πανεπιστημιο ακολουθοντας τη παγκοσμια σταθερα του οτι τα καλυτερα (και οικονομικοτερα) στεκια ξεφυτρωνουν παντα γυρω απο τις σχολες των πανεπιστημιων.
    Κατσαμε σε ενα μερος που ηταν κατι αναμεσα σε αρτοποιειο και πολυ ωραια διακοσμημενη καφετερια.
    Στη μια μερια του μεγαλου χωρου βρισκοταν ενας μαυροπινακας με τα εδεσματα του μαγαζιου και μπροστα ενας μακροστενος παγκος οπου μπορουσε κανεις να διαλεξει οτι ηθελε για πρωινο απο μεγαλα ψαθινα πανερια για να συνοδεψει το καφεδακι του.
    Ηταν το ιδανικο μερος για να ξεκινησουμε τη μερα μας.


     
    Απολαυσαμε το πρωινο μας με ησυχια στο μικρο μαγαζακι, εχοντας εκεινη την ηρεμη χαρα των ανθρωπων που γνωριζουν οτι τους περιμενει μια ομορφη μερα χωρις υποχρεωσεις, προθεσμιες, ωραρια και εκκρεμοτητες. Μηπως τελικα φταιμε και εμεις που μπλεκουμε τις ζωες μας και τις κανουμε ακομα πιο δυσκολες απο οσο ειναι; Μηπως θα επρεπε να κανουμε μερικα βηματα πισω στη καθημερινοτητα μας για να δουμε τη ζωη μας λιγο πιο απλα, με αλλα ματια;

    Εξω ο ηλιος ελαμπε και μας καλουσε να ξεκινησουμε τη βολτα μας. Ηταν ωρα να παρω μια γευση απ’ τη Βαρσοβια. Διασχισαμε ενα απο τα πολυ ομορφα παρκα που βρισκονταν διασπαρτα στη πολη και προχωρησαμε προς το κεντρο.
    Kαθαριοτητα, χρωματα, φροντιδα, μερακι, αγαπη προς το περιβαλλον και τα κοινα... Καθε φορα που εβλεπα τετοιες εικονες μου ερχοταν με θλιψη στο μυαλο η παραφραση της γνωστης ρησης: "Ο πολιτισμος γεννηθηκε στην Ελλαδα αλλα οταν μεγαλωσε εφυγε να σπουδασει στο εξωτερικο"...


     
    Εχοντας στο μυαλο μου την εικονα μιας πρωτευουσας χωρας σιγουρα δεν περιμενα να αντικρυσω μια τοσο ομορφη και γραφικη πολη.
    Πεντακαθαρη, με μεγαλες λεωφορους, παρκα, λουλουδια, υπεροχα νεοκλασσικα κτηρια σε αψογη κατασταση, και απειρες καθολικες εκκλησιες αιωνιο συμβολο της αγαπης του Πολωνικου λαου στη θρησκεια...


     
    Οι Πολωνοι εχουν βαθυτατη κουλτουρα και καλλιτεχνικη παιδεια, κατι που ηταν διαχυτο τριγυρω σε αγαλματα, προτομες και αφιερωσεις σε μεγαλους ποιητες και μουσικους της χωρας...


     
    Ο δρομος μας εβγαλε στο λοφο της πολης οπου δεσποζε μεταξυ αλλων και η πανεμορφη πανεπιστημιουπολη, με τα επιβλητικα νεοκλασσικα της κτηρια, ωδη στον αρχαιο πολιτισμο που τοσο λατρευουν στο εξωτερικο.
    Ολοι οι γυρω δρομοι απο το Campus ηταν πλακοστρωτοι πεζοδρομοι και κλειστοι στην κινηση των οχηματων επιτρεποντας την ελευθερη κινηση των φοιτητων σε κτηρια, παρκα και αμφιθεατρα χωρις την περιττη οχληση απο την κυκλοφορια των οχηματων.

    Και ομως... Αυτο το εντυπωσιακο κτισμα που θυμιζε εκκλησια ηταν η εισοδος καποιας σχολης του Πανεπιστημιου της πολης! Τα σχολια περιττευουν...


     
    Βεβαια το εξαισιο πανεπιστημιο δεν ηταν το μονο αξιοθεατο της πολης.
    Λιγο πιο κατω το Προεδρικο Μεγαρο, ενα ομορφο μεγαλο λευκο κτηριο με τους αψεγαδιαστους κηπους του, στεκοταν απεριττο αλλα με αισθητικη καθαροτητα που ξεχωριζε...
    Εδω χτυπουσε η καρδια της πολιτικης σκηνης μιας ολοκληρης χωρας.


     
    Ο δρομος συνεχισε να ανηφοριζει και συντομα μας εβγαλε στη κορυφη του λοφου και το αλλο μεγαλο αξιοθεατο της πολης: το κατακοκκινο Βασιλικο καστρο με τη μεγαλη αυλη και τους μικρους δρομους πιο πισω που οδηγουσαν στη καρδια της Παλιας Πολης.
    Το καστρο εμοιαζε απλα σαν ψευτικο! Δεν φαινοταν απλα καλοδιατηρημενο, ηταν λες και ειχε χτιστει μολις πριν απο μερικα χρονια...
    Ηταν μια υπεροχη εικονα που οσο και να την χαζευα δεν τη χορταινα με τιποτα!


     
    Αρκετοι τουριστες εκαναν τη βολτα τους στην τεραστια κεντρικη αυλη του καστρου, μπροστα απο μικρα καφε και ολα εκεινα τα παλια σπιτια με τη χαρακτηριστικη βορειοευρωπαικη αρχιτεκτονικη και τους εντονους χρωματισμους που τοσο αγαπουν οι Πολωνοι και που βρισκει κανεις παντου στις μεγαλες πλατειες των πολεων τους.


     
    Απο εδω ξεκινουσε το πιο ομορφο κομματι της πολης, η Stare Miasto.
    Ηταν ενα καταπλητικο και ακρως χρωματιστο συνοθυλευμα μικρων δρομων γεματο υπεροχες λεπτομερειες που ξεχειλιζαν μερακι.


     
    Σε κτηρια, δρομους και διακοσμησεις μαγαζιων...


     
    Φως, χρωματα και τοσα λουλουδια παντου...! Αυτοι οι ανθρωποι εχουν την καλαισθησια στη φυση τους τελικα...




     
    Συνεχισαμε τη βολτα στα μικρα στενα και τελικα βγηκαμε στο πιο παλιο τμημα της παλιας πολης: το Rynek, η αλλιως την Αγορα, μια πλατεια που περικλειοταν και απο τις τεσσερις πλευρες απο πολυχρωμα κτηρια.


     
    Τετοιες υπαιθριες αγορες ηταν πολυ δημοφιλεις στην χωρα. Ολες οι μεγαλες Πολωνικες πολεις ειχαν μια τετοια, αποτελοντας απο το Μεσαιωνα ακομα τη καρδια της εμπορικης και πολιτισμικης δραστηριοτητας καθε κοινωνιας.

    Καθως στεκομουν εδω και κοιταζα αυτη την ομορφη μικρη πλατεια και εχοντας δει ολα αυτα τα ομορφα μνημεια μεχρι τωρα κατι δεν μου πηγαινε καλα. Ηταν ολα τελεια. Υπερβολικα τελεια.
    Ομως με τιποτα δεν μπορουσα να φανταστω οτι αυτο το μερος ειχε αποτελεσει κομβικο σημειο μιας απο τις σκοτεινοτερες σελιδες της νεοτερης ιστοριας της Ευρωπης...

    Βλεπετε η Βαρσοβια πισω απο τα υπεροχα κλασσικα κτηρια και τους πεντακαθαρους δρομους και παρκα εκρυβε ενα τραγικο παρελθον.
    Κατα τη διαρκεια του 2ου Παγκοσμιου Πολεμου ολοκληρη η πολη ισοπεδωθηκε πληρως απο τους Γερμανους ναζι -και μιλαμε για ολοκαυτωμα: πανω απο το 85% ολων των κτηριων της πολης καταστραφηκαν ολοσχερως συμπεριλαμβανομενων ολων των ιστορικων μνημειων οπως η Παλια Πολη (Stare miasto) και το Βασιλικο Καστρο!

    Οταν ξεκινησε ο πολεμος και οι ναζι κατεκτησαν την κεντρικη Πολωνια και μαζι της και τη Βαρσοβια, το πρωτο που εκαναν ηταν να κλεισουν ολα τα ανωτερα ινστιτουτα της πολης και να συγκεντρωσουν ολο τον Εβραικο πληθυσμο δια της βιας σε ενα μικρο τμημα που ονομαστηκε το γκετο της Βαρσοβιας.
    Οταν ο Χιτλερ τον Απριλιο του 1943 εδωσε εντολη στα στρατευματα του να αφανισουν τη πολη ως μερος του σχεδιου «Τελικη Λυση» οι Εβραιοι μαχητες και λοιποι αντιστασιακοι εξεγερθησαν και ξεκινησαν ανταρτοπολεμο στο κεντρο της πολης.
    Παροτι οι Γερμανοι υπερτερουσαν κατα πολυ σε οπλα και αριθμο ανδρων, το γκετο αντισταθηκε γενναια σχεδον για ενα μηνα. Το τελος της μαχης ομως βρηκε τους αντιστασιακους να μετρανε χιλιαδες απωλειες ενω ολοι οσοι επεζησαν σφαγιαστηκαν.

    Δυστυχως τα βασανα της πολης μολις ειχαν αρχισει –σαν να μην εφταναν οι Γερμανοι, συντομα θα εμφανιζονταν και οι Ρωσσοι στο προσκηνιο.
    Ηδη απο τον Ιουλιο του 1944 ο Κοκκινος Στρατος των Σοβιετικων προελαμβανε βαθεια μεσα στη Πολωνικη επικρατεια απωθωντας τους Γερμανους δυτικα προς τη Βαρσοβια. Γνωριζοντας οτι ο Σταλιν ηταν αρνητικος στην ιδεα μιας ανεξαρτητης Πολωνιας, η εξοριστη πολωνικη κυβερνηση εδωσε εντολες στον Αντιστασιακο Στρατο να προσπαθησουν να επανακαταλαβουν τη πολη απο τους Γερμανους προτου φτασουν οι Σοβιετικοι.

    Ετσι την 1η Αυγουστου του 1944 και καθως ο Κοκκινος Στρατος πλησιαζε τη πολη ξεκινησε η μαχη που εμεινε γνωστη ως η Εξεγερση της Βαρσοβιας. Ηταν μια απιστευτα σφοδρη μαχη και για τις δυο πλευρες -αυτο που ολοι περιμεναν να διαρκεσει μολις 48 ωρες κρατησε 63 ολοκληρες μερες!
    Ο Σταλιν εδωσε εντολες στα δικα του στρατευματα να περιμενουν εξω απ’ τη πολη ενω οι Ναζι μαχονταν το πολωνικο πληθυσμο. Τελικα οι ανταρτες αναγκαστηκαν σε παραδοση και μεταφερθηκαν σε στρατοπεδα συγκεντρωσης στη Γερμανια, ενω ολος ο αμαχος πληθυσμος που ειχε επιζησει εκδιωχθηκε εκ νεου απο τα σπιτια τους -συνολικα περιπου 150,000 με 200,000 ανθρωποι εχασαν τη ζωη τους σε αυτη τη μαχη...

    Ηδη μεχρι τοτε η πολη μετρουσε μεγαλες πληγες απο τις μαχες χρονων ομως εκει ηταν που η μοιρα της πολης σραγιστηκε οριστικα...
    Ο Χιτλερ εξοργισμενος με την εξεγερση των κατοικων και αγνοωντας τη συμφωνια της παραδοσης διεταξε τα στρατευματα του να ισοπεδωσουν πληρως τη πολη, ενω οτιδηποτε πολυτιμο υπηρχε σε βιβλιοθηκες και μουσεια διεταξε ειτε να μεταφερθει στη Γερμανια ειτε να καει.
    Σε αυτη τη μαζικη εξολοθρευση εκατονταδες ιστορικα μνημεια και κυβερνητικα κτηρια ανατιναχθηκαν απο τις ειδικες Γερμανικες μοναδες καταστροφων γνωστες ως Verbrennungs und Vernichtungs kommando.

    Το αποτελεσμα ηταν αυτο... Ο απολυτος Ολεθρος.


     
    Η πολη ειχε μετατραπει σε μια απεραντη σωρο μπαζων και ερειπιων.
    Η απολυτη φρικη του πολεμου, η τρελα των ανθρωπων και τα τραγικα αποτελεσματα. Η πολυχρωμη Αγορα οπου μολις πριν λιγο βρισκομουν στη φωτογραφια ηταν αυτο το ξεμπαζωμενο χωματινο τετραγωνο στο κεντρο...

    Η ιστορια μαλιστα αναφερει οτι οι ζημιες ηταν τοσο εκτεταμενες που μετα το περας του πολεμου οι κυβερνητικοι παραγοντες σκεφτηκαν σοβαρα να μεταφερουν τη πρωτευουσα της χωρας σε καποια αλλη πολη καθως η Βαρσοβια ηταν σε τοσο τραγικη κατασταση που θεωρουσαν σχεδον αδυνατον να την ξαναχτισουν.

    Ομως ακριβως για αυτο το λογο ηταν που τελικα παρθηκε η γενναια αποφαση να παραμεινει η πρωτευουσα της χωρας και να ξαναχτιστει πληρως απο τα θεμελια.
    Για να γινει ενα διαχρονικο συμβολο της δυναμης της θελησης του Πολωνικου λαου και της ικανοτητας να αναγεννηθουν απο τις σταχτες τους!

    Τα ιστορικα μνημεια ξαναφτιαχτηκαν οπως ακριβως ηταν πριν τον πολεμο και το ιδιο και η υπεροχη Παλια Πολη. Ετσι λοιπον η Βαρσοβια απεκτησε την αμφιλεγομενη ...τιμη να ειναι η μονη πολη της χωρας με αψογα διατηρημενα ιστορικα κτηρια αλλα χωρις κανενα απο αυτα να ειναι αληθινα παλιο.

    Ακομα και ετσι ομως τωρα πια χαρη στην αγαπη αυτων των ανθρωπων ηταν μια κουκλα, ενα στολιδι για το οποιο ολοι οι κατοικοι μπορουσαν να ειναι περηφανοι!





    (φωτο απο Wikipedia)

     
    Ομως αν ολα αυτα δεν ηταν αρκετα τοτε αυτο που συναντησα στη συνεχεια θα με εκανε στα σιγουρα να θαυμασω αυτους τους ανθρωπους.
    Αφησαμε το λοφο πισω και κατηφορισαμε προς το ποταμι και σε μια απο τις κεντρικοτερες λεωφορους της πολης ξαφνικα ειδα ενα αναπαντεχο αλλα υπεροχο θεαμα: Δεκαδες μεγαλες πινακιδες με φωτογραφιες ...μηχανοβιων;!;

    Με τιτλο "Ja motocyklista" (Ειμαι μοτοσυκλετιστης) αυτο ηταν μια καμπανια της πολης ενημερωσης του κοινου εναντια στα στερεοτυπα σε σχεση με τους μοτοσυκλετιστες!
    Δεκαδες διασημες προσωπικοτητες της χωρας αλλα και απλοι ανθρωποι εμφανιζονταν σε διπλη ταυτοτητα. Ως ..."κανονικοι" ανθρωποι με τα πολιτικα τους ρουχα και ως μηχανοβιοι με πληρη εξοπλισμο παρακαλω!

    Ολυμπιονικες, αθλητες, μουσικοι, τραγουδιστες, σκηνοθετες, ηθοποιοι, επιχειρηματιες, κορυφαιοι νευροχειρουργοι, top models, νοικοκυρες, πιτσιρικια... μεχρι και πολιτικοι απο ολα τα κομματα της χωρας!
    Ολοι φορωντας την εξαρτηση της μηχανης γινονταν το ιδιο πραγμα χωρις καμια διακριση: Μοτοσυκλετιστες.


     
    Πλησιασα και διαβασα τη πινακιδα:
    "Μοτοσυκλετιστες. Καθε μερα συναντατε εναν στη κινηση, παρκαρετε διπλα του στο μαγαζι η το γραφειο, τον συναντατε στα ταξιδια τους στη χωρα αλλα και εκτος συνορων.
    Ποιοι ειναι; Ποιος κρυβεται πισω απο το διαφανο προστατευτικο του κρανους;

    Ο James κανει θαυματα καθε μερα -σωζει ζωες ανθρωπων. Ως χειρουργος ειναι δυσκολο να μετρησει ποσες οικογενειες νοιωθουν ευγνωμοσυνη για τη ζωη που εσωσε καποιου δικου τους ανθρωπου. Ομως ο James οταν κοιταει το καθρεφτη δεν μπορει να δει το γιατρο. Βλεπει ενα μοτοσυκλετιστη.

    Ο Αndrew ειναι ενας καταξιωμενος ηθοποιος. Δυσκολα θα βρισκοταν καποιος που δεν θα αναγνωριζε το προσωπο του και δεν θα τον συμπαθουσε. Ομως οταν κοιταει το καθρεφτη βλεπει απλα ενα μοτοσυκλετιστη.

    Η Εβελινα ειναι μια νηπιαγωγος και δεκαδες γονεις της εμπιστευονται τα παιδια τους με χαρα. Τι βλεπει οταν κοιταζει τον εαυτο της; Ενα μοτοσυκλετιστη.

    Θελουμε να σπασουμε τα στερεοτυπα οτι καθε μοτοσυκλετιστης ειναι δωρητης οργανων. Ο καθενας μας θα μπορουσε να ειναι ενας αναβατης. Και γιατι οχι; Ειναι απλοι ανθρωποι -χαρουμενοι, φιλικοι, ευαισθητοι, ισως και γκρινιαρηδες καμια φορα.

    Θελουμε να γυρισουμε αναποδα αυτη την εικονα και να κανουμε τους αλλους ανθρωπους εκει εξω να δουν τους μοτοσυκλετιστες ως γιατρους, ηθοποιους, νηπιαγωγους, καθηγητες πανεπιστημιου -οχι ως ανωνυμες φιγουρες αλλα ως ανθρωπους σαν και τους υπολοιπους."

    http://www.jamotocyklista.pl/


     
    Tι να σχολιασει κανεις εδω... Ειχα μεινει αναυδος να κοιταω ισως την πιο ομορφη διαφημιστικη καμπανια για τους μοτοσυκλιστες που ειχα δει ποτε.

     
    Συνεχισαμε τη βολτα μας προς τον ποταμο Vistula, το μεγαλυτερο ποταμι της χωρας το οποιο διατρεχει ολη τη πρωτευουσα απ' ακρη σ' ακρη.
    Μπορει το νερο του ποταμου να μην ηταν και οτι καλυτερο για κολυμπι, αυτο ομως δεν εμποδιζε τους ντοπιους να συνωστιζονται εδω τα Σαββατοκυριακα του καλοκαιριου για λιγη δροσια.
    Εδω στις οχθες του ποταμου οι Πολωνοι ειχαν φτιαξει μεγαλες και ομορφες πλαζ -αφου η πλησιεστερη αληθινη ακτη βρισκοταν στη βορεια θαλασσα καπου 300 χιλιομετρα μακρυα και το να παει καποιος εκει δεν ηταν πρακτικη επιλογη, τετοιες παραλιες ηταν η επομενη λογικη κινηση επιλογη.


     
    Τωρα το μερος ηταν σχετικα ερημο αλλα ακομα και ετσι συναντουσες κοσμο που ερχοταν εδω για να κατσει και να διαβασει, να γραψει η απλα να ηρεμησει απο την φασαρια της καθημερινοτητας στη μεγαλουπολη.


     
    Αν και βεβαια το να ηρεμησει κανεις εδω αναμεσα σε τετοια δειγματα της τοπικης πανιδας θα επρεπε ειτε να ειναι ο Βουδας ειτε ο Stevie Wonder...
    Τι πινουν εδω πανω και βγαινουν ετσι παναγια μου;!;


     
    Ειχε παρει να μεσημεριαζει. Ηταν ωρα να φευγω. Ειχα αρκετο δρομο μπροστα μου και πολλα ακομα να δω. Γυρισαμε με το Marek στο σπιτι για να μαζεψω τα πραγματα μου και να αποχαιρετηθουμε. Τον ευχαριστησα για τη φιλοξενια και την καλη παρεα και κατεβηκα στο δρομο.

    Ηταν ενα ζεστο και ησυχο μεσημερακι, απο αυτα που σε κανουν να μην θες να πας πουθενα.
    Το γνωριμο σφιξιμο στο στομαχι του να αφηνεις πισω ενα πολυ ομορφο σκηνικο για νεα αγνωστα μερη ηταν παλι εδω, ομως η γνωριμη εικονα της καλης μου που περιμενε να φυγουμε ηταν μια μεγαλη παρηγορια. "Το ξερεις οτι πρεπει να πηγαινεις Νικο. Δεν ανηκεις εδω..."

    Για σημερα το μονο που ειχα σχεδιασει αρχικα ηταν να διανυκτερευσω καπου στα μεσα της Σλοβακιας προτου συνεχισω για το Βελιγραδι της Σερβιας. Ψαχνοντας το χαρτη προ καιρου ειχα ξεχωρισει τη μικρη πολη Banja Bystrica χωρις καποιο ιδιαιτερο λογο -απλα μου αρεσε το ονομα και τυχαινε να ειναι σχεδον στη μεση της χωρας, οποτε θα ηταν ενα καλο σημειο διαμονης.

    Φευγοντας ομως τωρα απο τη πολη και ξαναβλεποντας τους χαρτες της Σλοβακιας ενα αλλο ονομα μου τραβηξε τη προσοχη: Kosice. Καπου ειχα ξανακουσει για αυτη τη πολη στο παρελθον. Δεν μπορουσα να θυμηθω πως και γιατι αλλα καποιος μου ειχε πει καποτε οτι αξιζει μια επισκεψη αν βρισκομουν στη περιοχη.

    Εξαλλου σε σχεση με την αρχικη μου επιλογη υπηρχε και ενα ακομα πλεονεκτημα. Ο δρομος για το Kosice θα με περνουσε πανω και απο τα περιφημα ορη Tatra, μια τεραστια οροσειρα εκπληκτικης ομορφιας που οριζε το φυσικο οριο αναμεσα στη Πολωνια και τη Σλοβακια και αποτελουσε το νουμερο ενα χειμερινο προορισμο και των δυο χωρων. Ηταν μια περιοχη που ηθελα εδω και χρονια να επισκεφτω!

    Χαμογελασα ικανοποιημενος με το νεο μου σχεδιο προσπαθωντας να αγνοησω τη μικρη λεπτομερεια στην οθονη του GPS που χαλαγε τη συνταγη: χρονος αφιξης 00.30. Θα εβρισκα αραγε διαμονη σε μια αγνωστη πολη τετοια ωρα;
    Παμε και βλεπουμε.


     
    Η μεγαλη εθνικη οδος προς τα συνορα μου ηταν γνωστη απο το παρελθον αλλα αυτη τη φορα την εβλεπα με ιδανικες συνθηκες. Η καλοδεχουμενη δροσια εσπαγε τη ζεστη του καλοκαιριου, λιγη κινηση και τριγυρω ομορφα δαση στο φως του απογευματινου ηλιου...


     
    Χρειαζομουν ενα καταλληλο soundtrack τωρα και τι καλυτερο απο αυτο... Sivert Høyem - Blown Away
    "Somewhere in a dream life that never comes true
    If we can't dream it up again then what do we do?"





     
    Καθως το βραδυ αρχισε να πεφτει ενα αχνο πεπλο ομιχλης σκεπαζε σιγα σιγα τα μικρα σπιτακια στα ομορφα χωρια στο βαθος και εφτιαχνε με τα πιο απλα υλικα εικονες πολυτιμες και αλησμονητες...




     
    Καπου εδω η εθνικη οδος τελειωσε και ακριβως μπροστα μου ενα μοναχικο συννεφο που ελαμπε κατακιτρινο απο το φως του ηλιου ηταν σαν το συννεφο μιας τεραστιας εκρηξης καπου πισω απο το λοφο...
    Η φυση δημιουργει απιθανα πραγματα... Ετσι απλα!


     
    Ξεκινησα να ανηφοριζω μια υπεροχη ορεινη διαδρομη με απολαυστικες στροφες αναμεσα σε ενα πυκνο ελατοδασος και στο αντιθετο ρευμα αρχισα να βλεπω πολλες μηχανες που προφανως γυριζαν απο μια μονοημερη κοντινη βολτα.
    Ηταν η επιβεβαιωση οτι βρισκομουν στο πιο καταλληλο μερος. A biker knows best...!

    Αποψε ειχε πανσεληνο και οι ομορφες εικονες που συναντουσα στο δρομο μου γινονταν ακομα πιο μαγικες...


     
    Ο δρομος σκαρφαλωνε ολοενα και ψηλοτερα προς τα ορη Tatra. Με το σκοταδι να καλυπτει τωρα τα πανεμορφα δαση τριγυρω αρχισα να σκεφτομαι οτι το σχεδιο μου ισως χρειαζοταν μια μικρη αλλαγη για αποψε. Ειχα ακομα 200 χιλιομετρα μεχρι το Kosice και το GPS ανεφερε οτι θα εφτανα αρκετα μετα τα μεσανυχτα -ειχε νοημα αυτο;
    Γιατι να μην διανυκτερευα καπου εδω αποψε; Η διαδρομη μεσα στα Tatra ηταν μοναδικης ομορφιας και αξιζε να την απολαυσω στο φως της ημερας. Αν τη διεσχιζα αποψε βιαστικα τι θα καταφερνα να δω;
    Ολα συνηγορουσαν στο να εμενα εδω αυτο το βραδυ.

    Κοιταξα το χαρτη και τοτε ηρθε και το τελευταιο κομματακι του παζλ να συμπληρωσει την ιδανικη εικονα: Zakopane. Ειχα ακουσει πολλα για αυτο το μερος. Ηταν ενα πολυ γραφικο κεφαλοχωρι πανω στα συνορα της Πολωνιας με τη Σλοβακια και επροκειτο για το διασημοτερο χειμερινο θερετρο της χωρας.
    Και το καλυτερο; Βρισκοταν σε αποσταση λιγων μολις χιλιομετρων απο εδω που ημουν!
    Οι ταξιδιωτικοι θεοι μου χαμογελουσαν ξανα...

    Ανηφορισα το δρομο προς το Zakopane αναμεσα σε ομορφα ξυλινα σαλε και εκει αρχισαν να βλεπω το πιο παραξενο θεαμα: μεσα στη νυχτα και την ερημια νεαροι αντρες και γυναικες καθονταν στην ακρη του δρομου πανω σε καρεκλακια κρατωντας φωσφοριζε πινακιδες που εγραφαν "Δωματια"! Ηταν υπαλληλοι των πανδοχειων που εκτελουσαν χρεη "κραχτη" αλλα οπως και να το εκανες δεν ηταν κατι που θα περιμενα να δω στη μεση ενος πυκνου σκοτεινου δασους...

    Συντομα ημουν στο προορισμο μου για αποψε. Το χωριο ηταν κατι παραπανω απο εντυπωσιακο -η λεξη "χωριο" το αδικουσε.
    Ηταν μια πληρως οργανωμενη κωμοπολη με μεγαλους φωτισμενους δρομους, πεζοδρομους, ενα μεγαλο παρκο με λουνα παρκ, εστιατορια, μικρες ομορφες εξοχικες κατοικιες με μεγαλες αυλες και αμετρητα εντυπωσιακα ξυλινα σαλε.




     
    Σταματησα εξω απο το πιο ομορφο απο τα σαλε που ειχα δει μεχρι τωρα.
    Ηταν ενας μεγαλος παραδοσιακος ξενωνας απο πετρα και ξυλο, με ενα μεγαλο φροντισμενο κηπο γεματο λουλουδια και φωτισμενο με ενα σωρο πολυχρωμα φωτακια.

    Εμοιαζε να ειναι ακριβο μερος αλλα χαλαλι του. Αφου ειχα βρεθει εδω πανω αποψε θα το εριχνα λιγο εξω και θα εμενα καπου με στυλ!


     
    Μπηκα στη ρεσεψιον και ζητησα ενα δωματιο για τη βραδια. Ο ευγενικος υπαλληλος εγραψε τα στοιχεια μου και μου εδωσε ενα μεγαλο κλειδι λεγοντας με σπαστα αγγλικα: "Ρουμ 307, σεκοντ φλορ, σεβεντυ του πλιζ."
    Στο ακουσμα αυτο παγωσα. Ωπα φιλαρακι. Τι 72; Ευρω;;

    Πανω που στο μυαλο μου ειχε αρχισει να παιζει την κασετα "οκ-ακριβο-ειναι-αλλα-αξιζει-ρε-Νικο/μια-ζωη-την-εχουμε" ο ρεσεψιονιστ με διεκοψε γραφοντας ξανα το νουμερο στο χαρτι και ειπε τη μαγικη λεξουλα που εκανε τη διαφορα: "Seventy two. Zloty".

    - Zloty; Δεν μπορει! Αυτο σημαινε....... 18 ευρω!!!
    Στο επομενο δευτερολεπτο ειχα αφησει τα λεφτα, ειχα αρπαξει το κλειδι και ειχα εξαφανιστει πριν αλλαξει γνωμη αφηνοντας πισω ενα συννεφακι στο περιγραμμα ενος ταλαιπωρημενου μηχανοβιου με ενα σωρο συμπραγκαλα υπο μαλης!

    Το δωματιο ηταν στη σοφιτα, με δικο του μπανιο και ολες τις ανεσεις! Η ιδεα να μεινω εδω αποψε τελικα ηταν τελεια! Ενας τοσο διασημος προορισμος με τοσο οικονομικη διαμονη; Ειχα μεινει ακομα και σε campings που ηταν ακριβοτερα.


     
    Η νυχτα ομως δεν τελειωνε εδω. Ηταν ωρα να δουμε το Zakopane by night!


     
    Ο μεγαλος κεντρικος πεζοδρομος του χωριου εσφυζε απο ζωη. Εκατονταδες τουριστες, ντοπιοι και ζευγαρακια εκαναν νωχελικες βολτες πανω κατω, αναμεσα σε δεκαδες μαγαζια ολων των ειδων. Καφετεριες, γραφικα ταβερνακια, παραδοσιακες μπυραριες, night clubs, ξενωνες, εμπορικα καταστηματα, bistro... Χαμος!




     
    Τα παραδοσιακα ταβερνακια χωριατικου στυλ που ειναι πολυ διαδεδομενα στους ορεινους προορισμους της Πολωνιας δεν θα μπορουσαν να λειπουν απο εδω... Με ομορφο διακοσμο απο ξυλο και πετρα και χαμηλο φωτισμο με κερια, εφτιαχναν το ιδανικο σκηνικο για ζευγαρακια που ηθελαν να εχουν ενα ρομαντικο δειπνο.




     
    Εγω παλι προτιμουσα κατι λιγοτερο ρομαντικο αλλα περισσοτερο ουσιαστικο τωρα. Οντας ολη μερα στο δρομο το στομαχι μου δεν ηταν ιδιαιτερα χαρουμενο και ετσι κατευθυνθηκα σε μια απο τις πολλες χαρακτηριστικες μπυραριες του χωριου οπου το φαγητο ειχε μια μικρη ...ιδιαιτεροτητα.

    Εδω δεν υπηρχαν σερβιτοροι, ουτε παραγγελνες μια απλη μεριδα... Εδω το φαγητο το επαιρνες με το κιλο!
    Χρησιμοποιοντας μια μεγαλη σπατουλα εβαζες μονος σου οτι και οσο φαγητο ηθελες/αντεχες μεσα σε κατι μεγαλα πλαστικα πιατα και στη συνεχεια πηγαινες στο ταμειο οπου τα ζυγιζαν και πληρωνες αναλογα με το βαρος!
    Οσο για τις τιμες η μεγαλη πινακιδα απο πανω τα ελεγε ολα: 6 ευρω το κιλο απο οτιδηποτε. Παρε κοσμε.


     
    Με αρκετο φαγητο που θα εκανε ακομα και τον Οβελιξ να δακρυσει εκατσα μπροστα στο μαγαζι διπλα ενα μικρο ποταμακι που περνουσε στην ακρη του πεζοδρομου και χαζευα δυο κοπελιτσες που εκαναν εντυπωσιακα ακροβατικα με φωτιες υπο τους ηχους κλασσικης μουσικης...




    Μερικα κιλα αμνοεριφιων και κανα δυο λιτρα μπυρας αργοτερα ημουν ετοιμος να συνεχισω τη βολτα μου στον ομορφο πεζοδρομο...

    Δεν ξερω αν εφταιγε ο αερας εδω πανω, αλλα ειχα αρχισει απο ωρα να παρατηρω μια ταση στις κοπελες να μπερδευουν τις ζωνες τους για φουστες με αποτελεσματα οπως αυτα της φωτογραφιας... Ναι, χαλια το ξερω...


     
    Καθως περνουσα εξω απο ενα εντυπωσιακα φωτισμενο αναπαλαιωμενο πυργο που λειτουργουσε ως μπαρ πλεον ειδα δυο ζευγαρια ατελειωτα ποδια να με πλησιαζουν. Οταν μετα απο πολυ προσπαθεια καταφερα να σηκωσω τα ματια ψηλα ειδα οτι τα ποδια ανηκαν σε δυο απιστευτα εντυπωσιακες μελαχρινες κοπελες (ξερετε, απο αυτες τις ταλαιπωρες που ειχαν μπερδεψει τα ρουχα τους) και μου χαμογελουσαν γλυκα.
    - Γεια σου! 

    Ενστικτωδως γυρισα πισω μου και αφου ειδα οτι δεν υπηρχε κανεις αλλος γυρισα και ψελλισα κατι φωνηεντα που ειχαν απομεινει απο μια παντελως αποτυχημενη προσπαθεια να το παιξω ανετος και χαλαρος:
    - Εεερρρρμμμπλλ.. Σεμεναμιλαςκοπελια;
    - Ναι! Δεν εισαι απο τα μερη μας ε;
    - Εεεε οχι, περαστικος ειμαι και ειπα να δω τη περιοχη...

    Συστηθηκαμε και ακουσαν με πολυ ενδιαφερον οτι ειχα ταξιδεψει με τη μηχανη απο Ελλαδα για Νορβηγια και τωρα γυριζα πισω.
    Αυτες ηταν φοιτητριες που τα καλοκαιρια ερχονταν εδω πανω για να δουλεψουν σε μπαρακια και καφετεριες και φετος δουλευαν σε αυτο τον πυργο.
    Με καλεσαν μεσα για ενα ποτακι. "Πες στο παιδι στο μπαρ οτι τα σφηνακια ειναι κερασμενα απο εμας!"
    Πως θα μπορουσα να αρνηθω τετοια προσκληση;

    Ανεβηκα μαζι τους τα σκαλια του μαγαζιου και η πρωτη εικονα που αντικρυσα μπαινοντας στην μισοσκοτεινη μεγαλη αιθουσα ηταν μια ψηλη ξανθια κοπελα που εκτος απο τη φουστα της ειχε ξεχασει και πολλα αλλα και που στεκοταν στημενη στο τοιχο ενω μια αλλη κοπελα με αντιστοιχη ..ενδυμασια την αγκαλιαζε απο πισω και λικνιζονταν αργα και αισθησιακα στους ρυθμους της μουσικης...

    Ποια σφηνακια τωρα... Κατεβασα το πρωτο ουισκι ενω οι κοπελιες του μαγαζιου μου χαμογελουσαν απο τη πιστα και με καλουσαν να χορεψουμε.
    Αυτη θα ηταν μια μεγαλη νυχτα δικε μου...

    Ταξιδευτής
    Παλιό μέλος
    Παλιό μέλος

    Info
    Άντρας
    Εγγραφή: 17/12/2008
    Mηνύματα: 2594
    Ηλικία: 37
    Δημοτικότητα: 5340
    Μοντέλο: Honda RC 36 II
    Κράνος: Arai Chaser / Shark S900 Glow

    Riders on the storm...

    Απ: 71ος Παράλληλος: Η μοναξιά του αναβάτη

    Δημοσίευση από Ταξιδευτής στό Σαβ 16 Feb 2013, 7:18 pm

    Day 21

    Zakopane (PL) - Beograd (SRB)
    800 km


    Ενα ακομα πρωινο στο δρομο. Ποσα περασαν και ποσα ακομα θα ερθουν;
    Γλυκοπικρο συναισθηματα σημερα. Ημουν τοσο καιρο στο ταξιδι που ειχα ξεχασει πως ειναι να γυριζεις πισω...
    Και ομως κοιταζοντας το ημερολογιο σε μολις δυο μερες θα ημουν πλεον πισω στην Ελλαδα, προσγειωση πλεον στην καθημερινοτητα, σε ολα οσα αφησα πισω μερικα ετη φωτος πριν...

    Εξω απο το παραθυρο ενας πανεμορφος ηλιος, το εντονο πρασινο του δασους, το ξυπνημα σε ενα κουκλιστικο ξενωνα απο εκεινους που βλεπει κανεις σε ονειρα και ξυπναει με ενα χαμογελο μεχρι τα αυτια. Ιδανικη μερα και το ταξιδι θα συνεχιζοταν...


     
    Σηκωθηκα με πολυ ομορφη διαθεση γιατι ηξερα οτι μπορει να επεστρεφα ομως επιστροφη δεν σημαινε και τελος.
    Ενα ταξιδι τελειωνει ενα αλλο ξεκιναει... Ο κυκλος της ζωης.

    Το φως εξω με εκανε να χαμογελαω πλατια και με προδιεθετε για τα οσα ειχα να δω μπροστα μου. Μια γεματη μερα με περιμενε.
    Και τι μερα! Σημερα ο δρομος μου θα με εβγαζε στο Βελιγραδι της Σερβιας -αλλα για να φτασω εκει ειχα να διασχισω κανα δυο χωρες πρωτα... Και μεσα σ' αυτα δεν θα μπορουσαν να ξεχασω να κανω και μια βολτα απο το Kosice που ειχα απο χθες στο προγραμμα αλλα και να δω και τα μαγευτικα ορη Tatra καθ' οδον. Oχι ασχημα ε;

    Εβαλα στο GPS τη διαδρομη και στη οθονη εδειξε 800 ολοστρογγυλα χιλιομετρα, ομως εγω δεν ειχα κανενα λογο να αγχωθω.
    Ηταν ωρα να παω μια πρωινη χαλαρη βολτα στο ομορφο χωριουδακι για ενα απολαυστικο καφε. Σιγα μην εφευγα σαν κυνηγημενος!
    Μπορει να εκανα πολλα η λιγα χιλιομετρα σε μια μερα, ομως ποτε δεν θα αγχωνομουν για αυτο. Το ταξιδι ειναι χαρα και απολαυση. Τη μερα που θα μου γινοταν αγγαρια και αγχος θα ηταν η μερα που θα επεστρεφα για τα καλα σπιτι μου πια...


     
    Ο ξενωνας στο φως της μερας ηταν ακομα πιο ομορφος και γραφικος και φευγαλεα εκανα την σημειωση στο πισω μερος του μυαλου μου καποια φορα να ξαναβρεθω εδω για περισσοτερες ομως μερες...




     
    Κατεβηκα στον ιδιο πεζοδρομο που ειχα βρεθει το προηγουμενο βραδυ. Ολα ηταν τοσο διαφορετικα σε σχεση με αυτο που ειχα δει τη νυχτα. Οικογενειες εκαναν την βολτα τους χαρουμενοι, αγουροξυπνημενοι τουριστες σκουντουφλουσαν ψαχνοντας για πρωινο, παιδια επαιζαν χαρουμενα, ντοπιοι εργαζομενοι ετρεχαν πανω κατω χαμενοι μεσα στη δικη τους καθημερινοτητα...


     
    Γραμμη για τη πρωτη cukiernia που θα εβρισκα μπροστα μου -το ζαχαροπλαστειο στα Πολωνικα. Αυτο τουλαχιστον το ειχα μαθει τα χρονια που ειχα περασει σ' αυτη την ομορφη χωρα. Ενας περιποιημενος διπλος καπουτσινο και ενα λαχταριστο τοπικο γλυκο με σαντιγυ και berries = 2 ευρω! Τι να σχολιαζα παλι για το ποσο μλκ ενοιωθα στη σκεψη οτι κατι αντιστοιχο θα κοστιζε 3+ φορες παραπανω πισω στη πατριδα...


     
    Απολαυστικο το καφεδακι στη λιακαδα.. Χαζολογημα του κοσμου που περνουσε γυρω με τους χαρτες και το μικρο σκισμενο σημειωματαριο μπροστα μου. Ασημαντες αλλα πολυτιμες στιγμες -η δικη μου μικρη ιεροτελεστια, η σπονδη στους θεους του ταξιδιου για να εχουμε ουριους ανεμους και καλες πλοες...


     
    Το πρωινο τελειωσε -ηταν καιρος να ξεκινησει η μερα. Η Αυρα συγκεντρωνε τα βλεμματα ολου του κοσμου καθως κυλουσε νωχελικα στα στενακια του γραφικου χωριου και εγω ενοιωθα πολυ παραξενα. Δεν ειχα συνηθισει να ειναι το κεντρο του ενδιαφεροντος και με εκανε να νοιωθω αβολα, ομως σκεφτηκα οτι μια κατακοκκινη σπορ μηχανη να ταξιδευει φορτωμενη μπαγκαζια αναμεσα σε μια θαλασσα απο γκριζα γυαλιστερα κουτακια ηταν ενα θεαμα που μαλλον ξεχωριζε...
    Ενας ταξιδευτης σαν και εκεινους που ειχαμε ονειρευτει να ειμαστε απο παλια...


     
    Στο κεντρικο δρομο μια κοπελα με ενα κιτρινο φωσφοριζε γιλεκο καθοταν πανω σε ενα κολωνακι κρατοντας μια μικρη πινακιδα με το σημα Parking επανω. Ηταν ομορφη σαν ψεμμα.
    Δεν ηθελα να κανω τη γενικευση αλλα δεν μπορουσα να μην σκεφτω οτι αν ηταν Ελληνιδα με τετοια εμφανιση θα ειχε ενα τουπε που θα εκανε πριγκηπισσες να μοιαζουν φιλιππινεζοι λοστρωμοι σε γκαζαδικα και αν μη τι αλλο σε καμια περιπτωση δεν θα την εβλεπες στην ακρη του δρομου να δουλευει κρατωντας ενα κωλοσημαιακι Parking και να ξεροψηνεται μεσα στον ηλιο...
    Αλλα ξεχασα... Εμεις ειμαστε πολυ καλοι για τετοιες δουλειες ετσι δεν ειναι; Αυτα ειναι για τα κοροιδα τους ξενους που δεν καταδεχονται να ζητανε λεφτα απο τους σπονσορες (aka γονεις) καθε τρεις και λιγο για να πανε να τα χωσουν στο τελευταιο iphone η στις ξαπλωστρες της Παρου και τις μπαρες των τρεντυ νησιων...

    Στην εικονα αυτου του κοριτσιου ομως εγω εβλεπα το μελλον μιας ολοκληρης χωρας που δεν ντρεπεται να δουλεψει οπου και οσο χρειαστει για ενα καλυτερο αυριο με αξιοπρεπεια και σεβασμο σε βασικες αξιες...
    Χαμογελασα και κατεβασα τη ζελατινα. Τα Tatra με περιμεναν.


     
    Τι να ελεγα για αυτη τη διαδρομη τωρα...
    Αφησα πισω το Zakopane και αρχισα να ανηφοριζω προς το βουνο μεσα σε ενα πυκνο ελατοδασος εν μεσω ελαχιστης κινησης.


     
    Τα κουκλιστικα ξυλινα πανδοχεια/ταβερνες στολισμενα με τα λουλουδια τους που βρισκονταν στην ακρη του δρομου ηταν χαρμα οφθαλμων.


     
    Το οδοστρωμα ηταν πραγματικα τελειο και οι απανωτες στροφες εστηναν την τελεια μοτοδιαδρομη, μια αποψη που συμμεριζονταν πολλοι μηχανοβιοι αν εκρινα απο το πληθος των μηχανων που συναντουσα στο δρομο τωρα. Καθως ο δρομος εφτανε πλεον προς την κορυφογραμμη τα επιβλητικα ορη Tatra εμφανιστηκαν στο βαθος σε ολο τους το μεγαλειο...




     
    Λιγο πριν τα συνορα ο δρομος βγηκε σε ενα μεγαλο πλατωμα του βουνου και χωθηκε μεσα στο δασος σε μια ατελειωτη ευθεια με πρασινο μεχρι μεχρι εκει που εβλεπ το ματι.
    Το φως του ηλιου περνουσε μεσα απο τα φυλλωματα και η πρωινη παχνη εκανε την εικονα μοναδικη...


     
    Ομως το καλυτερο κρυβοταν πισω απο την επομενη στροφη.
    Τραβερσαρισα μια μικρη ανηφορα κα ο βρεγμενος απο καποια βραδυνη μπορα δρομος που στεγνωνε στο εντονο φως του ηλιου αχνιζε σαν να ειχε πιασει ολος φωτια. Οι ακτινες του ηλιου περνουσαν μεσα απο τους ατμους του νερου που αχνιζε στην ατμοσφαιρα φτιαχνοντας ενα θεαμα μοναδικο, μια εικονα σπανια αλλα και τοσο φευγαλεα που δεν μπορουσε να αποτυπωθει με καμια φωτογραφικη του κοσμου ομως θα εμενε ανεξιτηλη στο νου και τη ψυχη. Καυσιμη υλη για τα ονειρα μας...
    Τα ορη Tatra δικαιωναν με το παραπανω τη φημη τους και σιγουρα αξιζαν μια καλυτερη επισκεψη καποια αλλη φορα για να τα εξερευνουσα...

     
    Δεν ειχαν περασει πολλα χιλιομετρα οταν εφτασα σε ενα μικρο γεφυρακι που οριζε τα συνορα της χωρας με τη Σλοβακια.


     
    Παλιες πινακιδες συνορων, checkpoints, ελεγχοι, φυλακες... Εδω, πανω απο αυτο το μικρο ποταμακι, καποτε βρισκονταν τα ηλιθια συνορα που βαζουν οι ανθρωποι για να χωριζουν τα δικα "μας" απο τα δικα "τους", εδω που ταλαιπωροι ανθρωποι στεκονταν μεσα στο χιονι και τη βροχη για να περασουν στην αλλη πλευρα κυνηγοντας το ονειρο για ενα καλυτερο μελλον...

    Τωρα εμενε απλα το ιδιο ποταμι που κυλουσε αδιαφορο για τις βουλες των ανθρωπων και οι πινακιδες που οριζαν οτι εδω ξεκινουσε μια αλλη χωρα.
    Σλοβακια. Αλλο ενα συνορο...


     
    Η διαδρομη συνεχισε ιδια και απαραλλακτη μεσα στη μαγευτικη φυση του βουνου και υπεροχα εξοχικα καποιων μαλλον ευκαταστατων Σλοβακων...


     
    Η φυση εδω πανω ηταν ο μεγαλος πρωταγωνιστης και δεν αφηνε κανεναν ασυγκινητο: Γιγαντιες οροσειρες, πρασινα λειβαδια και πυκνα δαση...
    Ασυναισθητα σκεφτηκα οτι για να ειναι ολα αυτα τοσο πρασινα χρειαζονταν ενα βασικο συστατικο. Νερο. Πολυ νερο.
    Τι ηθελα να το μελετησω; Πισω απο τις κορυφες στεκοταν τωρα απειλητικο ενα τεραστιο μαυρο και βαρυ συννεφο με μια γκριζα κουρτινα μπροστα του, σημαδι οτι καπου μπροστα κατεβαζε τεραστιες ποσοτητες νερου στη γη -και εγω κατευθυνομουν ακριβως προς το μερος του.
    Δεν χρειαστηκε καν να αναρωτηθω αν θα το γλυτωνα. Οι χοντρες σταλες που ξεκινησαν να πεφτουν ηταν η ενδειξη οτι συντομα θα γινοταν χαλασμος κοσμου.


     
    Χωθηκα σε ενα μικρο βενζιναδικο που βρηκα μπροστα μου ακριβως τη στιγμη που η βροχη αρχισε να δυναμωνει και να χτυπα με απιστευτη μανια το εδαφος. Οποιος ηταν εξω τωρα τον επινε με το μπουρι της σομπας...


     
    Εβγαλα το κρανος εν μεσω ενος εκκωφαντικου θορυβου που σκεπασε τα παντα και κοιταξα στο εδαφος με εκπληξη -η βροχη ειχε μετατραπει σε χοντρο χαλαζι!


     
    Ενας ντοπιος ηλικιωμενος με κοιταξε με απορια καθως εβαλα τη μηχανη στην ακρη για να τη προφυλαξω απ' τη μπορα και μπηκα στο μικρο μινι μαρκετ τιναζοντας τα νερα και τη παγωνια απ' το μπουφαν μου. Σε μια γωνια κατι νεαρα παιδια συζητουσαν γελωντας περιμενοντας και αυτοι τη μπορα να περασει.

    Πηγα στο μηχανημα του καφε και πηρα ενα ζεστο ροφημα να διωξω την παγωνια του δρομου. Ενα απο τα αγορια της παρεας γυρισε προς το μερος μου χαμογελωντας και μου επιασε κουβεντα.

    - Ωραιος καιρος ε; Καλωσορισες στη Σλοβακια! Σε ειδαμε με τη μηχανη πριν στο δρομο και σε θαυμαζαμε που μπορεις και ταξιδευεις με τετοια καιρικα φαινομενα.
    - Ε ενταξει, δεν ειναι και τοσο ασχημα τα πραγματα. Μια μπορα ειναι και θα περασει. Εξαλλου εχω δει και χειροτερα. Μια βδομαδα πριν αν εβρισκα εστω και δυο ωρες να μην εβρεχε ημουν χαρουμενος.
    - Γιατι; Που ησουν;
    - Ειχα παει στη Νορβηγια και τωρα επιστρεφω στην Ελλαδα.
    - Νορβηγια! Και απο τοσο μακρυα...! Και μονος σου ολα αυτα;; Δεν φοβηθηκες; Δεν βαρεθηκες;

    Πως να του εξηγουσα τωρα οτι καποια ταξιδια δεν τα διαλεγεις αλλα σε διαλεγουν αυτα...
    Κοιταξε με θαυμασμο τη μηχανη που στεκοταν στο προαυλιο και μουρμουρισε με ενα βλεμμα απλανες: «Πρεπει να ειναι υπεροχο να γνωριζεις τον κοσμο καβαλα σε μια μηχανη... Θα ηθελα πολυ μια μερα να το κανω και εγω αυτο...»

    Μου συστησε τα αλλα παιδια της παρεας του, δυο κοριτσια και ενα αγορι. Ηταν δυο ευγενεστατα ζευγαρια Σλοβακων που μολις ειχαν ξεκινησει για διακοπες στις Δαλματικες ακτες της Ανδριατικης με ενα σαραβαλιασμενο μεγαλο Μπεμβε. Σλοβενια, Κροατια και επιστροφη...

    Ενω μιλουσαμε παρατηρησα τη παρεα των παιδιων. Η μια απ’ τις δυο νεαρες Σλοβακες ειχε μια εξωτικη ομορφια που σε καθηλωνε. Δυο μεγαλα γατισια φωτεινα πρασινα ματια, η τυπικη βορειοευρωπαικη ομορφια και το τελειως λευκο δερμα που εκανε μεγαλη αντιθεση με τα ολομαυρα μακρυα μαλλια της εδιναν σχεδον την οψη μιας νεραιδας.
    Ομως παρα του εντυπωσιακου της παρουσιας της ηταν εξαιρετικα ευγενικη, συνεσταλμενη και λιγομιλητη, χαρακτηριστικα που ετειναν να εκλειψουν σε μια κοινωνια που εκθειαζε το φαινεσθε και το δηθεν...

    Εξω η βροχη ειχε κοψει. Ηταν καιρος να πηγαινουμε. Κουμπωσα τα δερματινα και εβαλα μπροστα τη μηχανη ενω η παρεα τακτοποιουσε τα πραγματα της στο αυτοκινητο. Με αποχαιρετησαν λεγοντας ξανα ποσο ζηλευαν που δεν μπορουσαν και αυτοι να ταξιδευουν με μηχανες και εφυγαν για τις διακοπες τους μεσα σε μια χαρουμενη βαβουρα μουσικης και γελιων.

    Εγω γυρισα το βλεμμα μπροστα στο γκριζο και βρεγμενο δρομο εκλεισα καλα το μπουφαν και εσκυψα να πιασω τα κλιπον.
    Τι να τους ελεγα; Αυτοι ζηλευαν εμενα για την ελευθερια ενος ταξιδιου με τη μηχανη, ενω εγω τωρα ζηλευα εκεινους για την υπεροχη παρεα που ειχαν και την ανεση του ταξιδιου με ολα τα κομφορ χωρις τη αεναη μαχη με τα καιρικα φαινομενα...
    Road wary το λενε αυτο και οποιος πει οτι δεν ζηλεψε ποτε του ειναι ειτε ο μεγαλυτερος ψευτης του κοσμου ειτε θεος και εγω δεν ημουν τιποτα απ’ τα δυο.


     
    Κατηφορισα απο την αλλη πλευρα της οροσειρας και η εντυπωσιακη φυσικη ομορφια του τοπιου ηταν το καλυτερο φαρμακο για τις σκεψεις μου. Το μυαλο καθαρισε και με αφησε να απολαμβανω την πανεμορφη Σλοβακικη φυση με θαυμασμο.


     
    Το τοπιο αλλαζε ξανα. Ατελειωτα μικρα λοφακια που εσβηναν σε μεγαλες καταπρασινες πεδιαδες, εκπληκτικης ομορφιας χωριουδακια με εκεινες τις χαρακτηριστικες κοκκινες οροφες των κεντροευρωπαικων χωρων, πανεμορφες εκκλησιες και ενας λαμπρος ουρανος...




     
    Η Σλοβακια ηταν μια πανεμορφη χωρα και το εδειχνε σε καθε ευκαιρια!




     
    Εβαλα ροτα το Košice και ανοιξα το γκαζι.


     
    Košice
    Τα χιλιομετρα πανω στους μεγαλους εθνικους δρομους της Σλοβακιας εφυγαν γρηγορα και συντομα ειχα φτασει στην πολη για την οποια –ανεξηγητο πως- ειχα ακουσει τοσα. Θα αξιζε οντως; Ημουν εδω για να το ανακαλυψω.




     
    Μεγαλοι δρομοι, μπολικο πρασινο, ομορφη βλαστηση, φροντισμενα παρτερια με λουλουδια και καθαριοτητα. Τα βασικα συστατικα ηταν εδω.


     
    Οι πρωτες εντυπωσεις ηταν εξαιρετικες...
    Η αρχιτεκτονικη των πανεμορφων νεοκλασσικων κτηριων διατηρουσε το χρωμα της παλιας αριστοκρατιας, και το απογευματινο φως που ελουζε τα μικρα στενα εκανε τα παντα να μοιαζουν ακομα πιο ομορφα. Παραδεισος!




     
    Αφησα τη μηχανη κοντα στο κεντρο και ξεκινησα τη βολτα μου χωρις χαρτη και οδηγους με σκοπο να χαθω απλα μεσα στη πολη. Πως θα βρεις αν δεν χασεις πρωτα;


     
    Απο τους ξεφτυσμενους σοβαδες στις γωνιες καποιων κτηριων γινοταν σαφες οτι η χωρα εδω ηταν σε πιο φτωχη μοιρα απο τους γειτονες της στο βορρα αλλα αυτο δεν εμποδιζε τους κατοικους της να φροντιζουν οσο περισσοτερο μπορουν τις γειτονιες τους...
    Πολλα λουλουδια στα παραθυρα, γραφικες καθολικες εκκλησιες, χρωματα... Οπου υπαρχει θεληση υπαρχει και τροπος!


     
    Περιπλανωμενος στα μικρα δρομακια συντομα βρεθηκα στη Hlavná ulica, την καρδια της πολης. Ηταν ενας μεγαλος πεζοδρομος απιστευτης ομορφιας, γεματος πλατειες, συντριβανια, υπεροχα αγαλματα, μικρα καφε, αλλα και τα μεγαλυτερα αξιοθεατα της πολης, οπως ο γοτθικου ρυθμου ναος της Αγιας Ελισαβετ, το Κρατικο Θεατρο καθως και οι κατακομβες με τμηματα της μεσαιωνικης πολης.


     
    Επρεπε να μαθω περισσοτερα. Ανοιξα τον ταξιδιωτικο οδηγο και διαβασα...
    "Το Košice (Κόσιτσε) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σλοβακίας μετά την πρωτεύουσα Μπρατισλάβα. Είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Χόρναντ στο ανατολικό τμήμα της χώρας σε υψόμετρο 208μ.

    Είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Σλοβακίας και έχει πλούσιο και σημαντικό παρελθόν. Η πρώτη γραπτή αναφορά της ύπαρξης ενός οικισμού στη θέση της σημερινής πόλης ανάγεται στο 1230. Η ίδια η πόλη, θεμελιώθηκε μετά το 1243 από Γερμανούς αποίκους από την Κάτω Σαξωνία μαζί με τοπικούς σλαβικούς πληθυσμούς οι οποίοι ήταν ήδη εγκατεστημένοι στην περιοχή. Αναπτύχθηκε γρήγορα και μέσω μιας σειράς εμπορικών και άλλων προνομίων έγινε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του βασιλείου της Ουγγαρίας. Μάλιστα, το Κόσιτσε θεωρείται η πρώτη πόλη στην Ευρώπη η οποία απέκτησε δικό της θυρεό που χορηγήθηκε το 1369 από τον βασιλιά Λουδοβίκο Α' τον Μέγα της Ουγγαρίας.


     
    Μετά από μια περίοδο οικονομικής άνθησης και ευημερίας κατά τον 14ο και 15ο αιώνα, η πόλη αντιμετωπίζει τις πρώτες επιθέσεις των Οθωμανών στα μέσα του 16ου αιώνα ενώ ο 17ος χαρακτηρίζεται από τις θρησκευτικές διαμάχες της Μεταρρύθμισης και Αντιμεταρρύθμισης. Την περίοδο αυτή, γίνεται de facto η πρωτεύουσα της Άνω Ουγγαρίας (που περιελάμβανε την σημερινή ανατολική Σλοβακία και τμήμα της ΒΑ Ουγγαρίας).
    Τέλη του 17ου και αρχές του 18ου αιώνα γίνεται κέντρο της εξέγερσης εναντίον των Αψβούργων υπό την ηγεσία του Φραγκίσκου Ράκοζι. Τους επόμενους δύο αιώνες (18ο και 19ο) η πόλη γνωρίζει ιδιαίτερη πνευματική άνθιση καθώς πολλά μέλη της αριστοκρατίας εγκαθίστανται σ' αυτή, δίνοντας έτσι ώθηση στις τέχνες, το θέατρο και την πολιτιστική κίνηση. Ταυτόχρονα, χτίζονται νέα κτίρια επηρεασμένα από το Μπαρόκ και το Νεοκλασσικισμό.

    Το 1918, μετά τη διάλυση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, το Κόσιτσε πέρασε υπό την εδαφική κυριαρχία της τότε νεοδημιουργηθείσας Τσεχοσλοβακίας. Το 1938 ξαναπέρασε στην ουγγρική κυριαρχία για να επιστρέψει εκ νέου το 1945 στην Τσεχοσλοβακία. Από από το 1993 μετά τη διάσπαση της Τσεχοσλοβακίας ανήκει πλέον στη Σλοβακική Δημοκρατία."

     

     
    Περπατουσα τριγυρω με ενα ηλιθιο τεραστιο χαμογελο ζωγραφισμενο στο προσωπο μου. Η πολη ηταν το κατι αλλο!
    Ισως να ηταν απλη τυχη που ειχα βρεθει εδω αλλα πραγματικα ακομα και να μου ζητουσαν να βρω ενα τοσο ομορφο μερος δεν νομιζω να τα καταφερνα...


     
    Τα καταπρασινα και γεματα χρωμα παρκα σε συνδιασμο με τα δεκαδες μικρα συντριβανια δημιουργουσαν τα καλυτερα φωτογραφικα ενσταντανε και με εκαναν να θελω να κατσω εδω για καμια βδομαδα για να απολαυσω το μερος οπως του αξιζε.




     
    Το επιβλητικο νεο-μπαροκ κτηριο του Κρατικου Θεατρου δεσποζε στο κεντρο του πεζοδρομου.
    Παντα ημουν λατρης αυτης της αρχιτεκτονικης σχολης και εδω ειχα την ευκαιρια να θαυμασω ενα εξαιρετικο δειγμα σε ολη του τη μεγαλοπρεπεια...
    Κτισμενο το 1879 με 1899 ηταν ενα θαυμα αρχιτεκτονικης τοτε και ενα απο τα πιο ομορφα κτηρια στη χωρα. Το εσωτερικο του θεατρου ειναι διακοσμημενο με γυψινα στολιδια ενω το ταβανι κοσμουν σκηνες απο τις τραγωδιες του William Shakespeare's οπως ο Οθελλος, ο Ρομεος και Ιουλιετα, ο Βασιλιας Ληρ και βεβαια το Ονειρο Θερινης Νυκτος.


     
    Ακριβως πισω απο το θεατρο υπηρχε ενα ακομα αξιοθεατο της πολης για το οποιο γνωριζα και ανυπομονουσα να το δω απο κοντα. Και οχι δεν ηταν ενα ακομα κτηριο αλλα κατι εντελως απροσδοκητο...

    Hταν το singing fountain, ενα μοναδικο στο ειδος του συντριβανι σε ολη την Ευρωπη. Οταν ειχα διαβασει πρωτη φορα για αυτο νομιζα οτι ειχα δει λαθος. Και ομως.
    Επροκειτο για ενα μακροστενο παραλληλογραμμο συντριβανι το οποιο διπλα του ειχε μια απιθανη μεταλλικη στηλη γεματη μικρες καμπανες σε διαφορα μεγεθη, οι οποιες οταν το συντριβανι πετουσε νερο αυτες χτυπουσαν τυχαια φτιαχνοντας τραγουδια!


     
    Το αποτελεσμα ηταν φανταστικο! Οταν εφτασα εκει το συντριβανι τραγουδουσε χαρουμενο -δεν μπορουσα να μην χαμογελασω με το τι ειχαν φτιαξει αυτοι οι ανθρωποι! Λιγο αργοτερα το σοου ειχε τελειωσει, ομως αυτο δεν σημαινε οτι ο χωρος εμενε χωρις μουσικη επενδυση. Μεσα στο παρκο ο δημος ειχε εγκαταστησει παντου ηχεια τα οποια οταν το συντριβανι δεν τραγουδουσε επαιζαν τζαζ μουσικη!

    Οταν ξεκινησαν να παιζουν οι πρωτες νοτες του τραγουδιου απο τα ηχεια δεν μπορουσα να πιστεψω οτι επαιζε αυτο το τραγουδι: Frank Sinatra - My way
    Τριγυρισα το λουσμενο στο φως παρκο, αναμεσα σε πιτσιρικια που επαιζαν και ζευγαρακια που εκαναν βολτες και γελουσα μονος μου χαμενος στη μοναδικοτητα αυτης της απιστευτης στιγμης, ενω η υπεροχη φωνη του Frankie μου πλημμυριζε τα αυτια.
    Τραγουδουσα χωρις να με νοιαζει αν θα με περασουν για τρελο τους μοναδικους στιχους που ηταν λες και εκλειναν το ταξιδι μου μεσα σε πεντε γραμμες και ηθελα να κανω αυτη τη στιγμη να κρατησει για παντα...
    "And now, the end is here
    And so I face the final curtain
    My friend, I'll say it clear
    I'll state my case, of which I'm certain
    I've lived a life that's full
    I traveled each and every highway
    And more, much more than this, I did it my way"



     
    Με τη διαθεση πλεον στα υψη συνεχισα τη βολτα στη πολη με μονη σκεψη να συγκρατησω οση περισσοτερη ομορφια μπορουσα απο αυτη τη θαυμασια πολη.




     
    Ο συνδιασμος των νεοκλασσικων κτηριων με τα επιβλητικα μεσαιωνικα μνημεια γοτθικου ρυθμου και τις παλιες εκκλησιες ηταν κατι καταπληκτικο...




     
    Ομως κανενα κτηριο δεν ηταν πιο εντυπωσιακο απο το καθεδρικο ναο της Αγιας Ελισαβετ, του μεγαλυτερου ναου ολοκληρης της χωρας, που υψωνοταν ακριβως μπροστα μου...

    (φωτο απο Wikipedia)

     
    Ο ναος αυτος ειχε χτιστει τμηματικα κατα το Μεσαιωνα, μεταξυ του 1378 και 1508 στη μνημη της Αγιας Ελισαβετ της Ουγγαριας, την προστατιδα της Πορτογαλιας και των μισθοφορων πολεμιστων.
    Ο καθεδρικος χτυπηθηκε αρκετες φορες απο φυσικες καταστροφες και επισκευαστηκε αλλες τοσες, κατι που συμβολιζοταν πολυ χαρακτηριστικα απο τη σπασμενη μεγαλη καμπανα του ναου που βρισκοταν πλεον σε περιοπτη θεση διπλα στο κτηριο.


     
    Ομως το Kosice ειχε πολλα ακομα να μου δειξει. Διπλα στο ναο και μπροστα στον ιστορικο θυρεο της πολης υπηρχε η εισοδος στις αρχαιες κατακομβες εκει που καποτε βρισκοταν η μεσαιωνικη πολη και που τμηματα της σωζονταν μεχρι και σημερα.




     
    Ηταν ενα κλειστοφοβικο μερος. Παντου υπηρχαν στενοι διαδρομοι και αψιδωτες εισοδοι που οδηγουσαν σε χωρους σαν μεγαλα δωματια.
    Χαμηλα κατω απο το εδαφος υπηρχαν ακομα και υδροροες ισως απο καποιο αποχετευτικο συστημα της παλιας πολης.




     
    Ομολογω οτι το μερος δεν ηταν οσο εντυπωσιακο οσο το περιμενα. Τα τμηματα που ειχαν ανασκαφει ηταν σχετικα περιορισμενα και οι χωροι στους οποιους εκθετονταν παλια ευρηματα, κιονες και αγαλματα ηταν ως επι το πλειστον αδειοι.
    Ακομα και ετσι ομως η αξιοποιηση αυτου του χωρου ηταν μια υπενθυμιση οτι λαοι με πολυ πιο φτωχη ιστορια απο τη δικη μας φροντιζαν να την αναδειξουν οσο μπορουσαν. Εμεις;




     
    Η συνεχεια της βολτας με οδηγησε -που αλλου;- στα παρκα της πολης. Ηταν αδυνατον να μην τα παρατηρησει καποιος περπατωντας εδω.
    Η φυσικη ομορφια τους συναγωνιζοταν ανετα την ομορφια των ιστορικων μνημειων. Για καποιον που ειχε μεγαλωσει μεσα στα τσιμεντα μιας ασχημης, χοντροκομμενης πολης τετοιες εικονες ηταν λογος να νοιωθω ζηλια, θλιψη και θαυμασμο...
    Με τι παιδεια και κουλτουρα θα μεγαλωνε αραγε καποιος μεσα σε τετοια τοπια;




     
    Οι εικονες πλεον δεν περιγραφονταν με λογια... Ειχα δει τοσες ομορφες πολεις στο παρελθον και καθε μια ειχε κατι το μοναδικο, ομως το Kosice εμπαινε πλεον επαξια κοντα στη κορυφη της λιστας...




     
    Ομως αν νομιζατε οτι τα ειχατε δει ολα μεχρι τωρα ειστε γελασμενοι. Βλεπετε ειχα κρατησει το καλυτερο για το τελος............

     
    ...και αυτο δεν ηταν αλλο απο τις γυναικες της χωρας!
    Οταν ο ταξιδιωτικος οδηγος αναφερει ως ενα απο τα μεγαλυτερα αξιοθεατα ενος τοπου τις γυναικες του, τοτε πιστεψτε με μιλαμε για περιπτωσεις πολλαπλων εγκεφαλικων, καρδιοπαθειων, τυφλωσης η και ολα αυτα μαζι!

    ---- Παρακαλουνται οι αρρενες αναγνωστες μιας καποιας ηλικιας να παρουν τα υπογλωσσια τους πριν συνεχισουν την αναγνωση. Δεν ευθυνομεθα δια τυχον μονιμες βλαβες που μπορει να προκληθουν απο τα παρακατω αξιοθεατα. ----

    Σε ολη τη διαρκεια του περιπατου μου στη πολη λοιπον αν υπηρχε κατι που ηταν εντελως μα ΕΝΤΕΛΩΣ αδυνατον να μην προσεξω ηταν οι γυναικες που κυκλοφορουσαν. Η καλοκαιρινη ζεστη, τα μικροσκοπικα ρουχα και οι ατελειωτες αναλογιες των διαστημικων Σλοβακων δημιουργουσαν εναν εκρηκτικο συνδυασμο...




     
    Ποια γη της Επαγγελιας και μλκιες λεμε... Εδω ηταν ο Παραδεισος!




     
    Hταν κατι το απιστευτο. Δεν ειμαι ανθρωπος που θα κατσει να βγαζει φωτογραφιες γυναικων ντε και καλα, ομως αν δεν αποθανατιζα το θεαμα αυτο δεν θα με πιστευε κανενας οτι μπορει να υπαρχει. Ολη τη πολη ηταν γεματη απιστευτες θυλικες παρουσιες.
    Και το καλυτερο; Αν τους επιανες κουβεντα ηταν φιλικοτατες!!

    Καθως επεστρεφα απο το μεγαλο παρκο στην ακρη του πεζοδρομου δυο πανεμορφα πλασματα με πλησιασαν κρατωντας δυο μικρους δισκους με μικρα χαρτινα κυπελακια.
    Ηταν φοιτητριες στο πανεπιστημιο της πολης και τωρα το καλοκαιρι δουλευαν σε ενα κοντινο καφε και ηταν ολη μερα στεκονταν εξω απο το μαγαζι με ενα δισκο στο χερι πουλωντας στους περαστικους παγωμενη λεμοναδα, τσαι και αναψυκτικα!

    Μου χαμογελασαν γλυκα με μια ομορφια που εκανε τυφλους να βρισκουν το φως τους και σε απταιστα αγγλικα μου προσεφεραν να παρω ενα δροσιστικο ροφημα. Μονο 1 ευρω!
    Πηγα να αρνηθω ευγενικα μιας που επανω μου ειχα μονο 50ευρο αλλα η Lenka με προλαβε λεγοντας γλυκα οτι δεν υπηρχε κανενα προβλημα. Μου εδωσε να διαλεξω ροφημα και πηρε το 50αρικο και ετρεξε χαρουμενη μεσα στο μαγαζι για να μου φερει 49 ευρω ρεστα!

    Γυρισε με τα ρεστα ενω ειχα ηδη πιασει κουβεντουλα με τη φιλη της.
    Ηταν δυο γλυκυτατα πλασματα. Αυτο και αν δεν θα πιστευε κανεις μετα! Τι λεω; Εδω δεν το πιστευα εγω τωρα που το ζουσα κιολας!

    Κανοντας τεραστιες προσπαθειες να καταπολεμησω το παρκινσον που ειχε πιασει τα χερια μου εβγαλα τη φωτογραφικη μηχανη και τους ζητησα διστακτικα να τις φωτογραφησω.

    Στην αρχη με κοιταξαν με απορια. "Φωτογραφια; Μα γιατι; Δεν ειμαστε κατι το ιδιαιτερο..."
    Εκει που ημουν στα προθυρα εγκεφαλικου με αυτο που ειχα μολις ακουσει γυριζουν και μου λενε γελωντας "Αντε, καλα!" και τσακ στηνονται με χαρη μπροστα στο φακο.

    Το γονιδιο του μοντελου ρε πστη μου....!
    Κυριες και κυριοι, να σας συστησω λοιπον τις δυο νεες μου φιλες: την Lenka...


     
    ...και τη φιλη της Maria! 


     
    Ενταξει... Να πηγαιναμε καλυτερα...
    Μετα και απο αυτα και να ηθελα να δω κατι αλλο ηταν αδυνατον. Ειχα στραβωθει πληρως!

    Βεβαια περα απ' τη πλακα θα ηθελα να μεινω για λιγο ακομα (μερικα χρονακια ας πουμε) σε αυτο το πανεμορφο μερος αλλα δεν γινοταν. Ο ηλιος επεφτε και αναμεσα σε μενα και το Βελιγραδι ειχα 600 ακομα χιλιομετρα και μια ακομα χωρα. Λεπτομερειες.
    Παμε καλη μου...


     
    Ηταν ωρα να φαω χιλιομετρα ξανα. Αν ηθελα να βρισκομαι αυριο βραδυ στην Ελλαδα το αποψινο ηταν κατι που επρεπε να κανω.
    Αφησα την ομορφη πολη πισω και βγηκα στην μεγαλη εθνικη οδο με κατευθυνση τα συνορα.
    Η μικρη ταμπελα στην ακρη του δρομου λες και σηματοδοτουσε το τελος του ονειρου... Kosice τελος


     
    Απο εδω τα συνορα ηταν υποθεση μιας ωριτσας.


     
    Κλασσικη ποζα στη πινακιδα των συνορων, για μια χωρα που ηξερα καλα. Καπου καπως καποτε, σε μια αλλη ζωη, πριν ενα εκατομμυριο φεγγαρια η Βουδαπεστη ηταν αυτο που αποκαλουσα Σπιτι μου... Ποσο αλλαξαμε απο τοτε...
    Ολα ειναι ιδια μα τα παντα ειναι αλλιως τωρα... Μονο το Ταξιδι παρεμεινε το ιδιο.


     
    Tαξιδι στη χωρα-τηγανιτα.
    Ανοιξα το γκαζι και στο MP3 εβαλα στο τερμα ενα κομματι που κρατουσα φυλαγμενο χρονια...
    Νατασσα Μποφιλιου - Εν λευκω


    "Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
    Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
    κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
    εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

    Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
    μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
    του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
    με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα..."


    Καπου στο βαθος μια καταιγιδα ειχε παρει να σκιαζει τον απογευματινο ουρανο χτυπωντας τη γη οπως οι σκεψεις τωρα το μυαλο μου...


     
    Οι Ουγγρικοι αυτοκινητοδρομοι ηταν δρομαρες με ολη την εννοια της λεξης: αψογα χαραγμενοι, μεγαλες λωριδες, απεραντες ευθειες χωρις ιχνος λακουβας. Επιπεδο autobahn και βαλε και αν εκρινα και απο τους οδηγους που περνουσαν στην αριστερη λωριδα με το γκαζι στο πατωμα, μαλλον στο ιδιο στυλ ηταν και τα ορια ταχυτητας τους.
    Η νυχτα ερχοταν πλεον και με την ελευθερια της ελλειψης (πρακτικων) οριων ταχυτητας τα χιλιομετρα εφευγαν πολυ ευκολα.


     
    Καθ' οδον αρχισα να παρατηρω ολοενα και περισσοτερα αυτοκινητα με γερμανικες η αυστριακες πινακιδες που ηταν φορτωμενα μεχρι τα μπουνια με πραγματα και ανθρωπους. Ηταν ενα παραξενο θεαμα. Τοσοι πολλοι Γερμανοι ηθελαν ξαφνικα να μεταναστευσουν στη Σερβια; Γιατι με τοσα πραγματα μεσα δεν τους εκοβα να πηγαιναν για τουρισμο.

    Οσο πλησιαζα τα συνορα η κινηση ολοενα και πυκνωνε τωρα. Εγω δεν εδωσα ιδιαιτερη σημασια σ' αυτο και συνεχισα το δρομο μου χαλαρος οπως εκανα καθε φορα που περνουσα τα συνορα μιας χωρας.
    Εδω ομως ηταν διαφορετικα. Φτανοντας στα συνορα θυμηθηκα κατι που μου εκοψε τα ποδια: εδω τα συνορα των δυο χωρων ΔΕΝ ηταν ελευθερα! Η Σερβια δεν ηταν στην Ευρωπαικη ενωση και κατα συνεπεια θα επρεπε να περασουμε ελεγχο διαβατηριων ενας ενας! Και με ολη αυτη τη κινηση που εβλεπα εδω και ωρα να κατευθυνεται προς τα εκει αν ο ελεγχος γινοταν με το ρυθμο αλλων Βαλκανικων χωρων που ειχα περασει στο παρελθον θα εμπαινα στη Σερβια καλα ξημερωματα!

    Εκανα μια τελευταια απελπισμενη ευχη ο ελεγχος να ειναι απλα μια τυπικοτητα και να περνουσαμε ολοι γρηγορα.
    Ναι. Οκ.


     
    Εσβησα τη μηχανη και σταματησα πισω απο την ουρα χιλιομετρων που ειχαν σχηματισει τα προπορευομενα οχηματα. Τον ειχα πιει. Τι να εκανα; Στιγμιαια σκεφτηκα να περνουσα προσεκτικα αναμεσα στα αυτοκινητα αλλα κατι μου ελεγε οτι οι αλλοι οδηγοι δεν θα το εκτιμουσαν ιδιαιτερα αυτο.
    Ηδη με κοιτουσαν με μισο ματι για καποιο λογο. Μεσα στα αυτοκινητα που ειχα δει με τις Γερμανοαυστριακες πινακιδες βρισκονταν δεκαδες μελαχρινοι τυποι με μεγαλα μουστακια και γυναικες με μαντιλες. Ηταν μουσουλμανοι που ειτε μεταναστευαν πισω στη πατριδα τους ειτε ειχαν αγορασει αυτοκινητο και βιος απο τη Γερμανια και γυριζαν πισω.

    Οπως και αν ειχε ομως ξαφνικα ενοιωσα τριγυρισμενος απο ματια που με κοιτουσαν παραξενα...
    Η ουρα προχωρουσε με βασανιστικους ρυθμους. Μιας που η πορεια γινοταν κυριολεκτικα μετρο μετρο, οι περισσοτεροι οδηγοι δεν εβαζαν καν μπροστα, παρα εσπρωχναν τα αυτοκινητα λιγα μετρα μπροστα και τραβουσαν χειροφρενο.
    Ακολουθησα το παραδειγμα τους ομως συντομα αποδειχτηκε μεγαλο μαρτυριο. Οπως και να το κανει καποιος δεν ηταν και το πιο ευκολο πραγμα του κοσμου να πρεπει καθε λιγα λεπτα να πηγαινεις στα χερια ενα θεοβαρο φορτωμενο θηριο που σε καθε μικροανωμαλια του δρομου τραβουσε αριστερα δεξια και απειλουσε να ξαπλωθει φαρδυ πλατυ στο οδοστρωμα. Ειχα διασχισει ολη την Ευρωπη χωρις ζημιες και θα την παθαινα τωρα με μηδεν χιλιομετρα σπρωχνοντας; Ημουν κουρασμενος, κρυωνα και ειχα μπροστα μου ενας θεος ξερει ποσες ωρες ακομα του μαρτυριου της σταγονας. Η μερα μου ειχε ξεκινησει με τον πιο υπεροχο τροπο στα βουνα της Πολωνιας και τωρα θα εκλεινε με το χειροτερο!

    Δεν ειχε περασει πολυ ωρα ομως και τις σκεψεις μου διεκοψε ο χαρακτηριστικος ηχος ενος μεγαλου μονοκυλινδρου. Γυρισα και ειδα ενα απιθανο θεαμα. Ενας μηχανοβιος τρελακιας με το μαλι να ανεμιζει και με βλεμμα που γυαλιζε περνουσε απο τη βοηθητικη λωριδα ορθιος πανω σε ενα βαρυφορτωμενο παλιο Yamaha Tenere 600.
    Το ηξερα αυτο το βλεμμα. Μονο οσοι εχουν ταξιδεψει υπερβολικα πολυ και μακρυα το ειχαν στα ματια τους...

    Καθως εφυγε μπροστα αποφασισα να τον ακολουθησω! Καβαλησα τη μηχανη εν μεσω βλοσυρων ματιων απο τους οδηγους των αυτοκινητων, κουμπωσα πρωτη στο κιβωτιο και μπηκα ξωπισω του στην βοηθητικη.
    Συντομα τον εφτασα και εκοψα.
    Ειχε σταματησει ακριβως κατω απο μια μεγαλη πινακιδα που ελεγε "Δημοκρατια της Σερβιας. Καλωσηρθατε"


     
    Με πλησιασε χαμογελωντας. "Αδερφε μου!"
    Τον ελεγαν Dragan και ηταν Σερβος που γυριζε πισω στο σπιτι του απο ταξιδι.
    Εριξε μια ματια στη μηχανη και ειπε:
    - Γυριζεις απο μακρυα;
    - Απο το Βορειο Ακρωτηρι.
    - Ωωωω ρε φιλε! Δικος μου εισαι και συ! Και εγω τωρα γυριζω απο τη Ρωσια. Ειχα παει μεχρι το Ιρκουτσκ και τωρα επιστροφη στα πατρια εδαφη. Ποσα χιλιομετρα εκανες;
    - Ε, μεχρι εδω εχω κανει περιπου 12.000.
    - Ωραιος! Και εγω περιπου τοσα εκανα μονο που τα περισσοτερα ηταν σε χωμα...

    Τρελαρας! Αλλα ωραιος τρελαρας! Δεσαμε κατευθειαν.
    Με ρωτησε που πηγαινα τωρα. Του ειπα οτι ειχα προορισμο το Βελιγραδι αλλα δεν ειχα καποιο αλλο σχεδιο. Δεν ειχα κλεισει διανυκτερευση και απλα σκεφτομουν να εβρισκα καποιο φτηνο ξενωνα για το βραδυ.

    Με διεκοψε και μου ειπε με τροπο που δεν χωρουσε αμφισβητηση."Α, δεν υπαρχει περιπτωση, ξεχνα το! Θα ερθεις στο σπιτι μου να σε φιλοξενησω!"

    Ειχα σταθει απιστευτα τυχερος για αλλη μια φορα. Τελικα οταν εισαι στο δρομο τα παντα μπορουν να συμβουν...
    Πηραμε πρωτη γραμμη στον ελεγχο διαβατηριων καθως ο Dragan ηταν φιλος με τον υπευθυνο αξιωματικο της αστυνομιας και συντομα το βασανο των συνορων ηταν παρελθον! Τι σου ειναι οι γνωριμιες τελικα...

    Μπηκαμε στην ταλαιπωρημενη εθνικη οδο της Σερβιας και βαλαμε ροτα για το Βελιγραδι. Μπροστα πηγαινε ο Dragan πανω στο μηχανακι/υπερπαραγωγη με ενα τεραστιο ογκο χυμα πραγματων -ελαστικα, μπιτονια βενζινης, βαλιτσες, σακουλες- να γερνουν στο πλαι ενα κλικ απο το να σκορπισουν στο δρομο, ενω αδιαβροχα σκηνη και ρουχα ανεμιζαν στο βραδυνο αερακι...

    Εγω ακολουθουσα ξωπισω στο σκοτεινο δρομο χαζευοντας το θεαμα ενω απο πανω ενα μεγαλο καλοκαιρινο φεγγαρι μου θυμιζε οτι ο Αυγουστος πλεον ηταν εδω...


     
    Νυχτερινες διαδρομες στη Σερβια παρεα με εναν ακομα μηχανοβιο που ειχα γνωρισει στο δρομο και που ειχε εμφανιστει τη καταλληλη στιγμη για να σωσει κυριολεκτικα τη παρτιδα... Μια ακομα μοναδικη στιγμη σε ενα μοναδικο ταξιδι.

    Ημασταν στο Βελιγραδι δυομιση ωρες αργοτερα. Η ωρα ηταν 1 το πρωι και δεν κυκλοφορουσε ψυχη. Ακολουθησα το Dragan στα στενα της πολης, σε φτωχικες γειτονιες αναμεσα σε παλια μικρα σπιτακια με ταλαιπωμενους κηπους και μεγαλα εργατικα μπλοκ κατοικιων χωρις στιγμη να μου περασει απ' το μυαλο οτι μπορει να κινδυνευω.
    Οταν εισαι στο δρομο μαθαινεις να εμπιστευεσαι τους ανθρωπους, και αυτοι ανταποδιδουν τελικα με τον καλυτερο τροπο.

    Στο ομορφο σπιτι του Σερβου φιλου η γυναικα του μας περιμενε ηδη εχοντας στρωσει τραπεζι για να τσιμπησουμε κατι πριν πεσουμε για υπνο. Τον καλοσωρισε γλυκα, του εβγαλε το σκονισμενο εξοπλισμο της μηχανης, του εφερε καθαρα ρουχα και πετσετα για να κανει μπανιο και περιμενε υπομονετικα για να μαθει για το ταξιδι του.
    Ο Dragan ελειπε και εκεινος πανω απο ενα μηνα και ειχε πολλα να πει.

    Τελικα ειχα κανει λαθος. Η μερα ειχε ξεκινησει ομορφα και ειχε τελειωσει Τ Ε Λ Ε Ι Α...
    Το ταλαιπωρημενο μου σωμα υποδεχτηκε με ανακουφιση το μαλακο κρεβατι. Αποψε θα εκανα εναν απ' τους πιο απολαυστικους υπνους της ζωης μου.

    Ταξιδευτής
    Παλιό μέλος
    Παλιό μέλος

    Info
    Άντρας
    Εγγραφή: 17/12/2008
    Mηνύματα: 2594
    Ηλικία: 37
    Δημοτικότητα: 5340
    Μοντέλο: Honda RC 36 II
    Κράνος: Arai Chaser / Shark S900 Glow

    Riders on the storm...

    Απ: 71ος Παράλληλος: Η μοναξιά του αναβάτη

    Δημοσίευση από Ταξιδευτής στό Σαβ 16 Feb 2013, 7:19 pm

    Day 22

    Beograd (SRB) - FYROM - Κατερίνη (GR)
    676 km


    Ξυπνησα απο εναν υπνο βαθυ, απολαυστικο, εξαγνιστικο. Ανοιξα τα ματια και κοιταξα γυρω το μικρο λευκο δωματιο. Ενοιωθα καπως μουδιασμενος, σαν να ξυπνουσα απο ενα απιθανο ονειρο και να γυριζα πισω στη πεζη μου ζωη, την μιζερη και γκριζα καθημερινοτητα.
    Αποψε το βραδυ θα βρισκομουν ξανα στην Ελλαδα. Ηταν κατι που δυσκολευομουν να πιστεψω. Απ' τη μια το ηθελα να γυρισω πισω μετα απο τοσο καιρο στο δρομο, αλλα απ' την αλλη ηξερα οτι αυτο θα σηματοδοτουσε και επισημα το τελος αυτης της υπεροχης περιπετειας.


     
    Ας ηταν... Ειχα δρομο ακομα να κανω και πραγματα να δω. Δεν θα τα εβαφα δα και μαυρα.
    Εκανα ενα απολαυστικο ντουζ να διωξω απο πανω μου τη συσσωρευμενη κουραση και βρωμα του δρομου και σειρα πηρε το πρωινο καφεδακι.
    Ο Dragan ηταν ο προεδρος του T-rex riders club, τη μεγαλυτερη μοτοσυκλετιστικη λεσχη περιπετειας και off road στη Σερβια, κατι αναλογο με το αμερικανικο Adv riders, και το ταξιδι που ειχε μολις ολοκληρωσει σκοπευε να ειναι το πρωτο απο μια σειρα εξορμησεων στην αχανη Ρωσια. Μου μιλησε για το ταξιδι του και του ειπα για το δικο μου και δωσαμε υποσχεση να ξαναβρεθουμε καποια στιγμη και να συνταξιδεψουμε ξανα για νεους προορισμους... Το μονο σιγουρο ηταν οτι μου εβαλε πονηρες σκεψεις για επομενα ταξιδια στο μελλον.

    Αν και θα ηθελα να κατσω παραπανω και να δω λιγο και το Βελιγραδι αυτο δεν γινοταν. Εξαλλου ηθελα να το φυλαξω αυτο το μερος για μια αλλη φορα που θα ερχομουν για να το δω με την ησυχια μου. Αυτη τη φορα επερνα απλα μια ελαχιστη γευση ετσι για να ανοιξει η ορεξη.
    Φορτωσα την Αυρα και τη βγαλαμε απο τη μικρη αποθηκη που ειχε περασει το βραδυ παρεα με την εταιρη ταξιδιαρα του φιλου μου. Αν ειχαν στομα σιγουρα θα ειχαν πολλα να πουνε για τους απαλευτους αναβατες που ειχαν ανεχτει για τοσα χιλιαδες χιλιομετρα πανω στις σελλες τους...


     
    Μια τελευταια αναμνηστικη φωτογραφια με το νεο μου Σερβο φιλο και αναχωρηση.
    Vidimo se kasnije Dragan!


     
    Τακτοποιησα το χαρτη στο tankbag και εβαλα τη σχετικη διαδρομη στο GPS. 670 χιλιομετρα δρομος.
    Αν ολα πηγαιναν καλα καπου γυρω στις 9 το βραδυ θα βρισκομουν στην Κατερινη οπου με περιμεναν ο πολυ αγαπημενος μου φιλος Πετρος και η γλυκυτατη Θαλεια.
    Eλλαδα αποψε. Μου φαινοταν σαν ψεμα!


     
    Η Σερβια μου θυμιζε εντονα την Ελλαδα πριν απο μερικα χρονια. Οι γειτονιες με τα μικρα σπιτακια με τις αυλες και τα στενα περασματα ηταν εικονες που γνωριζα απο παιδι στις αλανες χωριων και παλιων προαστιων της Αθηνας.


     
    Βγαινοντας στους κεντρικους δρομους ομως αυτο αλλαξε. Η εικονα θυμιζε πλεον εντονα Βαλκανια με τους μεγαλους δρομους, τα εργατικα μπλοκ κατοικιων, τις ταλαιπωρημενες γραμμες του τραμ...
    Ακομα και ετσι ομως -και χωρις να ξερω το γιατι- ηταν εικονες που προτιμουσα παρασαγγας απο το σκουπιδαριο των μεγαλουπολεων που ονομαζα "σπιτι".


     
    Αφησα το Βελιγραδι πισω με αλλη μια υποσχεση να γυρισω ξανα. Βλεποντας στους καθρεφτες την εικονα της πολης που χανοταν στον οριζοντα ημουν σιγουρος οτι αυτη θα ηταν μια υποσχεση που θα κρατουσα.


     
    Δεν ειχα κατι να δω, δεν ειχα κατι να κανω, παρα μονο να ταξιδεψω.
    Η ομορφια του τοπιου εμπαινε μεσα μου σαν ευλογια και εγω αφεθηκα στο δρομο χωρις να σκεφτομαι τιποτα.


     
    Ομορφη, αγαπημενη χωρα, λατρεμενη φυση και υπεροχοι ανθρωποι...




     
    Ημουν στο δρομο πολλες ωρες χαζευοντας ετσι χωρις λογο και αιτια.
    Ειναι πολυτελεια που σπανιζει να μπορεις ακομα να παγωνεις το χρονο και απλα να υπαρχεις εκει μεσα στη στιγμη...
    Ειχα κανει πολλα χιλιομετρα πανω στις ομορφες εθνικες οδους της χωρας ωσπου τελικα εφτασα στο Πρεσεβο, την τελευταια πολη της Σερβιας πριν τα συνορα με τα Σκοπια.

    Σταση για ανεφοδιασμο και εναν ελεγχο στους χαρτες. Δεν ηξερα τι θα συναντουσα στη συνεχεια και με οσα ειχα ακουσει κατα καιρους το τελευταιο που ηθελα να συμβει ηταν να εχω μεινει στη μεση του πουθενα σε καποιο Σκοπιανο χωριο με τους ντοπιους να ετοιμαζουν τσουγκρανες και δικανα...


     
    Περασα εσκεμμενα μεσα απο τη μικρo χωριο χαζευοντας την καθημερινοτητα των ντοπιων. Τα μικρα σπιτια με τις κοκκινες στεγες θυμιζαν εντονα χωρια της βορειας Ελλαδας και συνεθεταν μια ομορφη εικονα.
    Η φτωχια εδω ηταν εμφανης αλλα η εμφυτη διαθεση των Βαλκανιων να μην το βαζουν κατω στις αντιξοοτητες εδινε πνοη στο τοπο...


     
    Περασα τα συνορα αγχωμενος για το τι θα συναντουσα. Τελικα οι φοβοι μου διαψευστηκαν πληρως.
    Αν μη τι αλλο η κεντρικη εθνικη οδος των Σκοπιων ηταν σε αριστη κατασταση, στα επιπεδα των καλυτερων δικων μας δρομων! Αν ηταν ετσι μεχρι την Ελλαδα το υπολοιπο ταξιδι θα ηταν παιχνιδακι.


     
    Η φυση γυρω ηταν εξαιρετικα ομορφη. Ειχα εκπλαγει απο τη γειτονα χωρα. Καλες υποδομες, ευγενικοι ανθρωποι (τουλαχιστον οσους συναντησα στα διοδια καθ' οδων), τακτοποιημενες εκτασεις με καλλιεργειες, ποταμια, δαση και ομορφα χωριουδακια...




     
    Η χωρα απ' ακρη σ' ακρη ηταν μικροσκοπικη: μολις 200 χιλιομετρα απ' ακρη σ' ακρη. Και ομως μεσα σε αυτα τα λιγα χιλιομετρα ειχε καταφερει να μου δειξει ενα προσωπο πολυ διαφορετικο απο αυτο που περιμενα. Οταν μεγαλωνεις μεσα σε κουβεντες που εχουν σκοπιμοτητες καποιες φορες τελικα πρεπει να κλεινεις τα αυτια και να ανοιγεις τα ματια...

    Ο δρομος ανηφορισε μια ορεινη περιοχη προς τα νοτια της χωρας και η διαδρομη συντομα εγινε πολυ ενδιαφερουσα. Ποτε δεν συμπαθησα τις εθνικες οδους ετσι και αλλιως.
    Ωραια χαραξη, πολυ καλο οδοστρωμα, ησυχοι οδηγοι και ενας υπεροχος ηλιος να δυει πισω μου σχηματιζοντας τη γνωριμη σκια ενος αναβατη μονου που ταξιδευε...
    Stereophonics - Traffic

    "We all face the same way, still it takes all day,
    I take a look to my left, pick out the worst and the best,
    Is anyone going anywhere? Everyone gotta be somewhere."



     
    Τα συνορα πλεον ηταν κοντα. Στο βαθος του οριζοντα τα βουνα της Ελλαδας αχνοφαινονταν ενω το τελευταιο φως της μερας που χανοταν γεμιζε τον ουρανο χρωματα.

    Προσπαθησα να κρατησω αυτες τις στιγμες στο μυαλο μου αποχαιρετοντας ετσι εναν ηλιο που με συντροφευσε παντου σε αυτο το απιστευτο ταξιδι, εναν ηλιο που κυνηγησα μεχρι το τελευταιο ακρο της Ευρωπης εκει που δεν εδυε ποτε, σε ενα μερος που τωρα εμοιαζε τοσο μακρυνο και αποκοσμο...


     
    Και καπου εκει... το τελευταιο συνορο. Αυτο που ειχα αφησει πισω πριν τοσο καιρο και αυτο που εβρισκα παλι μπροστα μου.
    Μια μικρη λεξουλα, πεντε γραμματακια τοσο γνωριμα, οικεια, ζεστα τελικα.
    Ελλας. To oνειρο ειχε τελειωσει. We were back in real time...


     
    Λιγο αργοτερα, στη Κατερινη ο Πετρος και οι αλλοι φιλοι με καλωσοριζαν σαν παλιοι φιλοι που ανταμωναν απλα για ενα καφεδακι στην ακρη μιας ομορφης παραλιας μετα απο καιρο.
    Τους κοιτουσα και ηθελα να τους πω οτι τα ζεστα τους χαμογελα ηταν οτι πιο ομορφο ειχα δει σε ολο αυτο το ταξιδι αλλα δεν το εκανα.
    Ημουν σιγουρος οτι το ηξεραν ηδη.


    Ταξιδευτής
    Παλιό μέλος
    Παλιό μέλος

    Info
    Άντρας
    Εγγραφή: 17/12/2008
    Mηνύματα: 2594
    Ηλικία: 37
    Δημοτικότητα: 5340
    Μοντέλο: Honda RC 36 II
    Κράνος: Arai Chaser / Shark S900 Glow

    Riders on the storm...

    Απ: 71ος Παράλληλος: Η μοναξιά του αναβάτη

    Δημοσίευση από Ταξιδευτής στό Σαβ 16 Feb 2013, 7:20 pm

    Επίλογος


    Το επομενο βραδυ με βρηκε να ταξιδευω για την Αθηνα σε μια διαδρομη που ηξερα απο παλια.
    Οι ροδες της μηχανης κυλουσαν παλι σε γνωριμα εδαφη, εχοντας ολοκληρωσει ενα κυκλο. Ενας κυκλος στο χαρτη, ενας κυκλος στη ζωη. Το μεγαλο μαθημα ειναι να καταλαβεις οτι ακριβως επειδη ολα ειναι κυκλος τιποτα ποτε δεν τελειωνει, απλα γυριζει εκει απ' οπου ξεκινησε για να κινησει ξανα με νεες δυναμεις για νεα πραγματα που θα σε φερουν κοντα σε νεα μερη, ανθρωπους, αγαπες, εμπειριες.

    Ειχα δει τοσα απιθανα πραγματα, ειχα παρει τοση αγαπη απο ολους αυτους τους υπεροχους ανθρωπους που ειχα συναντησει εκει εξω, με ειχαν δεχτει στις ζωες τους για αλλη μια φορα με τοση καλοσυνη, ειχαμε ταξιδεψει μαζι, ειχαμε μοιραστει χαρες και λυπες, οι ιδιες στεγες ειχαν σκεπασει τα ονειρα μας...
    Το αληθινο μεγαλειο του κοσμου δεν ειναι τα φιορδ, δεν ειναι τα δαση τα βουνα η οι θαλασσες, παρα μονο τα χνωτα των ανθρωπων που μπλεκουν απλα και ομορφα χωρις λογο και αιτια, ειναι οι πολυτιμες στιγμες οπου παραλληλες πορειες τεμνονται και συνεχιζουν μαζι ακομα και για λιγο.

    Το ταξιδι ποτε δεν τελειωνει οσο μπορουμε ακομα να στεκομαστε στα ποδια μας. Παντα θα υπαρχει ενας δρομος που δεν πηραμε. Παντα θα υπαρχει μια πανεμορφη μικρη λεπτομερεια που δεν προσεξαμε, το γελιο που δεν ακουσαμε, το χαμογελο δυο υπεροχων ματιων που δεν ειδαμε...
    Και ειναι ολα αυτα που θα μας σπρωχνουν παντα διψασμενους παντα τρελους να θελουμε κι αλλο... Ενα ακομα ταξιδι, ενα ακομα ονειρο, μια ακομα γνωριμια, μια ακομα πορεια πανω στους χιλιοσκισμενους χαρτες.

    Στην ακρη του δρομου ο Αυγουστιατικο φεγγαρι ανετειλε πανω απ' τη θαλασσα κατακοκκινο, σαν την κατακοκκινη Αυρα μου, σαν τη κατακοκκινη φωτια που μας καιει τις νυχτες τα ονειρα μας και μας κραταει ζωντανους...

    Και οταν τις σκοτεινες και κρυες νυχτες του χειμωνα θα κλεινω τα ματια, θα ζωντανευω μια προς μια τις εικονες που ειδα, τους ανθρωπους που γνωρισα, τα χαμογελα που εκλεψα, το φως ενος ηλιου που δεν εσβηνε ποτε, τον ανεμο που με χτυπουσε στο προσωπο κατω απο τη ζελατινα και τον απεραντο οριζοντα που ολο ηθελα να πιασω και ολο ξεμακραινε...

    Αυτο φιλε μου τελικα ειναι η απαντηση που εψαχνες να βρεις. Ο καλυτερος δρομος δεν ειναι αυτος που θα σε παει στα μερη τα μακρυνα, αλλα αυτος που θα σε φερει κοντα στους δρομους αλλων ανθρωπων, εκει που οι διαδρομες τεμνονται και σμιγουν, συνταξιδευουν μαζι για λιγο και χανονται αλλα παντα μενουν χαρακιες πολυτιμες στο μυαλο και τη ψυχη.
    Και καπως ετσι η μοναξια του αναβατη για λιγο χανεται και εσυ θες το ταξιδι να μην τελειωσει ποτε...

    "When I go, I go alone
    There ain't no one, ever looking out for me,
    Just the sun, my own lean shadow,
    And the wind out among the trees...
    Home is far beyond long lost horizons,
    Home I'll never see."



      Η ώρα είναι Παρ 28 Nov 2014, 3:41 am